ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ

Οι αλογόμυγες τον Αύγουστο το μήνα —
όχληση ατέρμονη στην ξένοιαστη βεράντα.
Δίνουν παράσταση χορεύοντας μπαλάντα
σε νότες άπιαστες, αναπνοής ακτίνα.

Κι εκεί που να αντισταθείς αποφασίζεις
και να παλέψεις κόντρα στην οχλαγωγία,
επίθεση άμυνας απ’ τη δημαγωγία
εντόμων δέχεσαι και αναθεματίζεις.

Μιας χαραμάδας το κενό αρκεί· εισβάλλουν
σε μια ανύποπτη στιγμή εντός οικίας
κι εσύ χαμένος σε κλοιό πολιορκίας
ψάχνεις τα όπλα που τις μύγες θα ξεκάνουν.

Μα η μυγοσκοτώστρα είναι πια σπασμένη
κι οι ιδιοκτήτες από χρόνια γελασμένοι.

///

ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΠΛΑΝΟΣ

Στα σπίτια μπήκαν κλέφτες, τα ληστέψαν,
άνεμοι τα σηκώσανε στους ώμους
κι ύστερα ξεχυθήκανε στους δρόμους
άνθρωποι που για το αύριο μισέψαν.

Περιπλανώμενοι σ’ έναν πλανήτη
πλάνο μα και πλανόδιοι ζητιάνοι
χαράς, πατρίδας έπλεξαν στεφάνι,
με λούλουδα της ξενιτιάς — μαγνήτη

της μνήμης, που κουβάριασε η λήθη
με νήμα δίχως άκρες κι η ιστορία
σωπαίνει να μιλήσει η αποδημία

επιστροφής αγύριστης για πλήθη,
που δεν απεμπολήσαν την ελπίδα
στο χώμα τους να σώσουν μιαν αχτίδα.

///

ΕΚΚΕΝΩΣΗ

Στο μώλο μία πέτρινη νησίδα
κι ένα ερημοκλήσι σε μιαν άκρη·
σταλάζει η δύση πορφυρένιο δάκρυ
σχίζοντας την ημέρα με λεπίδα.

Απ’ το μικρό μπαλκόνι αγναντεύω,
παρατηρώ το χρόνο πώς αδειάζει
φωλιές, και με την έρημο πώς μοιάζει·
στ’ αστέρια κολυμπώντας δραπετεύω.

Σε μια πολύβουη πόλη που σωπαίνει,
σπρώχνεται δίχως άγγιγμα και πέφτει,
βλέπει στο ραγισμένο της καθρέφτη
την κάθε της ρυτίδα νοτισμένη.

Όπως εμείς, έχει κι αυτή γεράσει
παλεύοντας τις μνήμες να σκεπάσει.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΑΡΡΑ

*

**