Μήνας: Φεβρουαρίου 2015

5η Γυναικεία Κραυγή – Συνοπτικό Πρόγραμμα Εκδηλώσεων, Φυλλάδιο

ΣΥΝΤΟΜΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

ΑΘΗΝΑ

1. Παρ. 6/3/15, 19.00 μμ, Ινστιτούτο Θερβάντες, Μητροπόλεως 23 (είσοδος ελεύθερη): Κεντρική εκδήλωση/έναρξη της ελληνικής συμμετοχής στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης «Γυναικεία Κραυγή». Επίσημη προσκεκλημένη:Δήμητρα Χριστοδούλου. Συμμετέχουν οι: Λένα Καλλέργη, Έλσα Κορνέτη, Άντζυ Κορρέ, Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Έλενα Σταγκουράκη και Γεωργία Τριανταφυλλίδου. Χαιρετίζει η: Διεθνής Αμνηστία, Μουσική: Herman Mayr, Εικαστική επιμέλεια: Χρήστος Κατρούτσος, Τεχνική υποστήριξη: Pedro Fabian, Γιάννης Κατάκης, Οργάνωση / συντονισμός: Έλενα Σταγκουράκη

2. Παρ. 6/3/2015, 17.00 μμ, Ινστιτούτο Θερβάντες, Μητροπόλεως 23 (είσοδος ελεύθερη): Προβολή του ντοκυμαντέρ «Κισμέτ» της Νίνας-Μαρίας Πασχαλίδου (διάρκεια 66’). Στη Μέση Ανατολή και τον αραβικό κόσμο, οι σειρές σπάνε προκαταλήψεις αιώνων και ενθαρρύνουν τις γυναίκες να αλλάξουν τη ζωή τους.

3. Κυρ. 8/3/2015, 19.00 μμ, Πολυχώρος Vault, Μελενίκου 26, Κεραμεικός, (είσοδος ελεύθερη): Ανοιχτή συζήτηση με το σκηνοθέτη και ηθοποιούς της παράστασης «Πνιγμονή». Συμμετέχουν οι: Δημήτρης Καρατζιάς, Αθηνά Τσιλύρα, Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Σταματίου και Μελισάνθη Μαχούτ. Συντονισμός συζήτησης: Έλενα Σταγκουράκη

4. Σαβ. 14/3/2015, 20.00μμ, Κέντρο γλώσσας και πολιτισμού Abanico, Κολοκοτρώνη 12, Αθήνα (είσοδος ελεύθερη): Βραδιά ισπανόφωνης ποίησης με θέμα τη γυναίκα, τη γυναικεία ταυτότητα, τη βία κατά των γυναικών. Οργάνωση, συντονισμός εκδήλωσης: Leonora Moreleon

5. Κυρ. 15/3/2015, 19.00μμ, Βιβλιοθήκη Βολανάκη, Στουρνάρα 11, Εξάρχεια (είσοδος ελεύθερη): Προβολή της ταινίας «Τον καιρό των πεταλούδων» (Δράμα, Ιστορικό 2001 | Έγχρ. | Διάρκεια: 95΄). Η ιστορία των αδερφών Μιραμπάλ, οι οποίες δολοφονήθηκαν εξαιτίας του αγώνα τους για την ανατροπή της δικτατορίας του Τρουχίγιο στη Δομινικανή Δημοκρατία.

6. 1-18/3/2015, πολυχώρος Vault, Μελενίκου 26, Κεραμεικός: «Πνιγμονή» του Δημ. Καρατζιά. Σ’ ένα άγονο χωριό της Ανατολικής Τουρκίας, υποταγμένη στις αυστηρές αρχές του Ισλάμ και την άκαμπτη ηθική ενός τόπου που υπαγορεύουν την κοινωνική θέση της γυναίκας σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, η Χαντισέ Άλντα, μετά τον θάνατο του άνδρα της, επιβάλλει στις πέντε κόρες της πολύχρονο κατ’ οίκον εγκλεισμό λόγω πένθους.

7. Κυρ. 22/3/2015, 19.00μμ, Βιβλιοθήκη Βολανάκη, Στουρνάρα 11, Εξάρχεια (είσοδος ελεύθερη): Προβολή της ταινίας «Η γιορτή του τράγου» (Δράμα, 2006 | Έγχρ. | Διάρκεια: 132’). Κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου έργου του Μάριο Βάργας Λιόσα: Η Ουρανία Καμπράλ επιστρέφει ύστερα από χρόνια στο Σάντο Ντομίνγκο και θυμάται την εμπειρία της ίδιας και της οικογένειάς της από τη συναναστροφή με το φοβερό δικτάτορα Τρουχίγιο.

8. 1-31/3/2015, θέατρο Βικτώρια, Μαγνησίας 5 & 3ης Σεπτεμβρίου 119: «Αρκετά πια με την Αντέλα» του Δημ. Καρατζιά. Το έργο φέρνει στην επιφάνεια τα καταπιεσμένα ένστικτα και τα απαγορευμένα πάθη που στοίχειωναν το «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Λόρκα.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

9. 18/3 – 31/3/2015, θέατρο Αθήναιον, Βασ. Όλγας 35, τηλ.2310 832060: «Πνιγμονή» του Δημ. Καρατζιά (ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ)

ΧΑΝΙΑ

10. Παρ. 27/3/2015, 19.00μμ, Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Χανίων, (είσοδος ελεύθερη): Προβολή του ντοκυμαντέρ «Κισμέτ» της Νίνας-Μαρίας Πασχαλίδου (διάρκεια 66’). (ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ)

11. Παρ. 27/3/2015, 20.30μμ, Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Χανίων, (είσοδος ελεύθερη): Προβολή της ταινίας «Η γιορτή του τράγου»
(Δράμα, 2006 | Έγχρ. | Διάρκεια: 132’). (ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ)

12. Σαβ. 28/3/2015, 20.00, Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Χανίων, (είσοδος ελεύθερη): Λογοτεχνική εκδήλωση με παρουσίαση του νέου Ξενώνα στα Χανιά για τις γυναίκες-θύματα βίας. Θεατρικό αναλόγιο με το έργο της συγγραφέα Νίκης Τρουλλινού «Μαράλ όπως Μαρία». Συμμετέχουν οι: Ιωάννα Γαλανάκη, Αριάδνη Παπιδάκη, Χρυσή Πευκιανάκη, Έλενα Σταγκουράκη, Λίλα Τρουλινού, Μαρία Φουράκη, Μιχάλης Βιρβιδάκης κ.ά. Χαιρετίζει ο: Κώστας Κουτσουρέλης.

ΚΙΣΑΜΟΣ ΧΑΝΙΩΝ

13.  Κυρ. 29/3/2015, 20.00μμ, Αίθουσα εκδηλώσεων Δήμου Κισάμου (είσοδος ελεύθερη): Εκδήλωση σε συνεργασία με το Φιλολογικό Σύλλογο Κισάμου. Επίσημη προσκεκλημένη: Νεκταρία Μενδρινού. Συμμετέχουν οι: Ελένη Γεωργακάκη, Ειρήνη Ξηρουχάκη, Έλενα Σταγκουράκη, Μιχάλης Στρατάκης κ.ά. Χαιρετίζουν οι: Κώστας Κουτσουρέλης, Χρυσή Πευκιανάκη.

Οργάνωση/συντονισμός Φεστιβάλ: Έλενα Σταγκουράκη & Νέο Πλανόδιον

Με την υποστήριξη των: Instituto Cervantes, Κύκλος Ποιητών, Vault, Ελληνικό τμήμα Διεθνούς Αμνηστίας, Γιατροί χωρίς σύνορα, Βιβλιοθήκη Βολανάκη, Abanico, Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Χανίων, Φιλολογικός Σύλλογος Κισάμου, Δήμος Κισάμου.

Advertisements

5η Γυναικεία Κραυγή – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Poster Grito de Mujer 2015 (Greek)unnamed

index

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης «Γυναικεία Κραυγή», με θέμα την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών, το ξεκίνημά του στη Δομινικανή Δημοκρατία το 2011 από το Διεθνές Κίνημα Ποιητριών (Mujeres Poetas Internacional) και με τη συμμετοχή 40 χωρών παγκοσμίως, επανέρχεται στην Ελλάδα το Μάρτιο. Φέτος το Φεστιβάλ, όντας αφιερωμένο στις Δομινικανές αδερφές Μιραμπάλ, τελεί υπό την αιγίδα της Ουνέσκο και συμμετέχει στους παγκόσμιους εορτασμούς για το 2015 ως «έτος φωτός».

Τη στιγμή που το ένα τρίτο των Ελληνίδων και όλων των γυναικών της Ευρώπης πέφτει θύμα σωματικής ή ψυχολογικής βίας, αλλά και παλαιωμένες αντιλήψεις, με θρησκευτικό ή άλλο μανδύα, καταδικάζουν τη γυναίκα σε μια ύπαρξη αόρατη και μια ζωή αβίωτη με στέρηση πρωταρχικών δικαιωμάτων, δεν υπάρχει περιθώριο για αδιαφορία. Έτσι, η 5η Γυναικεία Κραυγή έρχεται να αφυπνίσει συνειδήσεις και να καυτηριάσει ένα παγκόσμιο θλιβερό φαινόμενο, περισσότερο ενδυναμωμένη, πλούσια και ηχηρή αυτή τη φορά!

Υπό τη διοργάνωση φέτος του περιοδικού λόγου, κριτικής και ιδεών Νέο Πλανόδιον, το Φεστιβάλ στην Ελλάδα θα περιλαμβάνει 5 εκδηλώσεις, 2 θεατρικές παραστάσεις, 3 προβολές ταινιών, 2 προβολές ντοκυμαντέρ και 1 θεατρικό αναλόγιο, τόσο στην πρωτεύουσα, όσο και στην ελληνική περιφέρεια. Συγκεκριμένα, περιλαμβάνει: εκδηλώσεις στο Ινστιτούτο Θερβάντες (6/3, 19.00) και στο Abanico (14/3, 20.00), προβολή του ντοκυμαντέρ «Κισμέτ» (Αθήνα, 6/3, 17.00), ανοιχτή συζήτηση στον πολυχώρο Vault (8/3, 20.00), προβολές ταινιών (Βιβλιοθήκη Βολανάκη, 15/3 & 22/3, 19.00), καθώς και τις παραστάσεις «Πνιγμονή» (στο Vault και στη Θεσ/κη) και «Αρκετά πια με την Αντέλα» (στο θέατρο Βικτώρια). Στην Κρήτη θα πραγματοποιηθεί διήμερο εκδηλώσεων στα Χανιά (27-28/3) και εκδήλωση στην Κίσαμο Χανίων (29/3, 20.00).

Στις εκδηλώσεις, μεταξύ άλλων, συμμετέχουν οι ποιήτριες Δήμητρα Χριστοδούλου, Λένα Καλλέργη, Έλσα Κορνέτη, Άντζυ Κορρέ, Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Νεκταρία Μενδρινού και Γεωργία Τριανταφυλλίδου, η συγγραφέας Νίκη Τρουλλινού και οι σκηνοθέτες Νίνα-Μαρία Πασχαλίδου, Μιχάλης Βιρβιδάκης και Δημήτρης Καρατζιάς.

Πέρα από το Νέο Πλανόδιον, την 5η Γυναικεία Κραυγή στηρίζει το Instituto Cervantes, ο Κύκλος Ποιητών, το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας, οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, η Βιβλιοθήκη Βολανάκη, το κέντρο Abanico, ο Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Χανίων, ο Δήμος Κισάμου Χανίων και ο Φιλολογικός Σύλλογος Κισάμου. Την οργάνωση και το συντονισμό της ελληνικής συμμετοχής στο Φεστιβάλ ανέλαβε η μεταφράστρια και κριτικός θεάτρου Έλενα Σταγκουράκη ως επίσημη εκπρόσωπος του Διεθνούς Κινήματος Ποιητριών (MPI) στην Ελλάδα.

Αθήνα, 12.2.2015

Το σατιρικό έργο του Γιάννη Μπελεσιώτη, αλλέως «Στιχάκια»

Στιχάκιας (Γιάννης Μπελεσιώτης)

Η παρακμή της σατιρικής ποίησης στην Ελλάδα ξεκίνησε με τον μοντερνισμό. Τίποτα δεν αντιστρατεύεται το πνεύμα της σάτιρας περισσότερο από το ιδεώδες της «καθαρής ποίησης» που μέσω του συμβολισμού σφράγισε και τους νεωτερικούς. Η σάτιρα είναι εξ ορισμού «ακάθαρτη», επικαιρική, βέβηλη και γειωμένη – πολύ μακριά από το αποσαρκωμένο ίνδαλμα της Ιδέας που λάτρεψαν οι poètes puristes. Επιπλέον, η μοντέρνα στροφή στον ελεύθερο στίχο στέρησε από τους σατιρικούς το σπουδαιότερο ίσως όπλο τους – τη διαβρωτική ομοιοκαταληξία.

Με πρώτα της δείγματα τα «μανουσοφασσικά» του Μανόλη Αναγνωστάκη και την Παρτούζα του Νίκου Φωκά, τα τελευταία χρόνια η σατιρική ποίηση έχει εντυπωσιακά ανακάμψει. Ποιητές όπως ο Γιώργος Κεντρωτής, ο Νίκος Παπαδόπουλος, ο Γιάννης Ευσταθιάδης, ο Μάριος Μαρκίδης, ο Ηλίας Λάγιος, ο Νάσος Βαγενάς, η Αριστέα Παπαλεξάνδρου κ.ά. έχουν δώσει εξαιρετικά δείγματα γραφής που ανανεώνουν κατά τρόπο γόνιμο το είδος. Σημαντική είναι η συμβολή μιας ομάδας νεώτερων που είτε πρωτοξεκίνησε να δημοσιεύει απευθείας στο διαδίκτυο είτε έχει και διατηρεί σ’ αυτό αξιόλογη παρουσία. Ο Δημήτρης Σολδάτος, ο Θεοδόσης Βολκώφ, η Σοφία Κολοτούρου και ο Στιχάκιας ανήκουν σ’ αυτήν.

Στο επικείμενο τρίτο τεύχος του το Νέο Πλανόδιον παρουσιάζει για πρώτη φορά εκτενώς «επί χάρτου» έναν από αυτούς τους ποιητές, τον Στιχάκια, κατά κόσμον Γιάννη Μπελεσιώτη. Ο Κώστας Κουτσουρέλης ανθολογεί το έργο του ενώ ο Γιώργος Πινακούλας το σχολιάζει στο επίμετρο.

Ρομαντικό δείπνο

Σε κοιτάζω στα μάτια και κλαίω
σ’ αγαπώ και σε θέλω πολύ
μια κουβέντα κακιά δε σου λέω
γιατί ξέρω αυτό σε ενοχλεί

Καθισμένοι κι οι δυο στο τραπέζι
ομορφούλα μου εσύ προκομμένη
με φατσούλα γλυκιά πετιμέζι
και κορμί που νεκρούς ανασταίνει

Με κεριά, πορσελάνινα πιάτα
με χεράκια λεπτά και δραστήρια
μού προσφέρεις εσύ τη σαλάτα
κι εγώ βάζω κρασί στα ποτήρια

Τι έχεις φτιάξει μικρή μου για μένα!
– η καρδιά μου ανοιγμένη βεντάλια –
τόσα πιάτα ωραία, στολισμένα
τα κοιτώ και μου τρέχουν τα σάλια

Σε κοιτάζω στα μάτια και κλαίω
Τρέχει η μύτη… Σου πιάνω το χέρι
σ’ αγαπώ και γι’ αυτό δε σου λέω
πως γαμάς το φαΐ στο πιπέρι

Έλενα Σταγκουράκη: Τόμας Μπέρνχαρντ, «Ιμμάνουελ Καντ»

1959458_1590118514566595_3385728327971812207_n

Ολόκληρος ο κόσμος του Μπέρνχαρντ σε μια παράσταση

της ΕΛΕΝΑΣ ΣΤΑΓΚΟΥΡΑΚΗ

«Ιμμάνουελ Καντ»
του Τόμας Μπέρνχαρντ,
σκην. Γιάννος Περλέγκας,
Θέατρο Τέχνης
Φεβρουάριος 2015

«Τα διαφωτισμένα μυαλά δεν διαφωτίζουν» -είναι γεγονός!- και «όσοι είναι να μιλήσουν, δεν μιλάνε». Είμαστε, ωστόσο, βέβαιοι πως οι αδιαφώτιστοι επιθυμούν το διαφωτισμό, οι κωφοί την ακοή και οι τυφλοί την όραση; Την απάντηση τη δίνει και πάλι ο Μπέρνχαρντ: το ζητούμενο από τον καιρό του Διαφωτισμού έχει αλλάξει.

Ο «Ιμμανουέλ Καντ», κωμωδία γραμμένη το 1978 -αν και στην περίπτωση του Μπέρνχαρντ ο όρος ‘κωμωδία’ μοιάζει πολύ λίγος ή επιφανειακός- συνιστά περίληψη τόσο της κοινωνίας και του σύγχρονου κόσμου της διανόησης, όσο και της κοσμοαντίληψης του ίδιου του συγγραφέα. Και τι δεν καυτηριάζει ο μεμψίμοιρος Μπέρνχαρντ, και τι δε συνιστά αντικείμενο σαρκασμού του: η τύφλωση των πνευματικών ανθρώπων, η αφέλεια και δουλοπρέπεια του κόσμου, η έπαρση της τέχνης, η αλαζονεία του χρήματος, η βαναυσότητα του δυνατού απέναντι στον αδύναμο, το ψέμα της ηθικής, ο καταστροφικός συχνά ρόλος των γονέων, συνεπικουρούμενος από εκείνον της Εκκλησίας και του σχολείου, η αδυναμία του ατόμου να προστατευτεί, μια ανθρωπότητα υπό καθεστώς τρόμου, η ανυπαρξία της ατομικής ελευθερίας, η αναζήτηση του εαυτού, το τίμημα που καλείται να πληρώσει καθένας, εν τέλει: η εξύψωση του κενού. Από τα βέλη του συγγραφέα δεν ξεφεύγουν ούτε οι ΗΠΑ, με έξοχα ειρωνικές φράσεις όπως: «Σε πολλά βάσανα βάζει τέλος η Αμερική» ή «Η Αμερική τραβάει σαν μαγνήτης όλους τους αρρώστους». Έτσι, στο έργο αυτό, με τον έντονο -κάποτε- αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, το κοινό συναντά το συγγραφέα που αγαπά να μισεί.

Το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά σε ελληνική σκηνή, σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Τέχνης, αλλά αυτή δεν είναι η μόνη πρωτιά. Πρώτη είναι και η φορά που ο Γιάννος Περλέγκας υπογράφει σκηνοθέσια, εν προκειμένω μια σκηνοθεσία που προδίδει αγάπη και φροντίδα για τον Μπέρνχαρντ και τον κόσμο του. Με μια αφήγηση πλούσια και πολυεπίπεδη, επιτρέπει στο έργο όχι μόνο να ακουστεί, αλλά και να κυριαρχήσει. Δεδομένης της απαιτητικότητας του κειμένου, λόγω της διαρκούς επανάληψης μοτίβων, αλλά και των συχνά ανακόλουθων στιχομυθιών, η παράσταση συνιστά στοίχημα, το οποίο ο Περλέγκας κερδίζει, όχι ωστόσο απολύτως αλώβητος: δεν αποφεύγεται ένας πλατειασμός στο πρώτο μέρος, όπου ο ρυθμός θα έπρεπε να είναι γοργότερος, αντίστοιχος του δεύτερου μέρους. Αχρείαστος είναι και ο επεξηγηματικός επίλογος, ο οποίος αποκρυσταλλώνει ιδέες που αναλογούν στο θεατή να εξαγάγει, και συνιστά ταυτόχρονα επανάληψη μιας δεδομένης -σήμερα- κοινοτοπίας: ο καθείς και οι πληγές του.

Οι ηθοποιοί πλαισίωνουν ζεστά την παράσταση, με κάποιους να προδίδουν αμηχανία, όπως η Σύρμω Κεκέ στο ρόλο της κυρίας Καντ και ο Χρήστος Μαλάκης στο ρόλο του Έρνστ Λούντβιχ, άλλους όμως να λάμπουν, όπως η Κατερίνα Λυπηρίδου στο ρόλο της εκατομμυριούχου και ο Γιάννης Καπελέρης στο ρόλο του συλλέκτη έργων τέχνης. Ο Μάκης Παπαδημητρίου στον πρωταγωνιστικό ρόλο μάς άφησε αμφίθυμους.

Τα σκηνικά των Χριστίνα Κάλμπαρη και Αττάρτ Βίλλυ γοητευτικά, συνδυάζοντας τη λιτότητα και συμβολικότητα της σκηνής με το βάρος και την επιβλητικότητα της γαλαρίας. Δωρικά στιβαρή η μουσική του Σελαμσή σε εκτέλεση του Περλέγκα.

«Η ανθρωπότητα δεν τρέμει τίποτε περισσότερο από τον ίδιο της τον εαυτό». Ομοίως είχε εκφραστεί ο συμπατριώτης του Μπέρνχαρντ, Λούντβιχ Βίττγκενστάιν: «Η κόλαση δεν είναι οι άλλοι, είναι ο ευατός σου», κάτι που δεν ισχύει για την παράσταση στη Φρυνίχου. Με ένα τέτοιο επίτευγμα, υπό τις δεδομένες μάλιστα συνθήκες, δεν μπορεί κανείς, παρά να είναι υπερήφανος. Εν αναμονή μιας ανάλογης συνέχειας,

Έλενα Σταγκουράκη
Αθήνα, 8/3/2015

10378964_1590118021233311_3863012202721664719_n

Το νησί των σκλάβων

main_VICKY

της ΕΛΕΝΑΣ ΣΤΑΓΚΟΥΡΑΚΗ

Κάνουν τα ράσα τον παπά;

«Το νησί των σκλάβων»
του Μαριβώ,
σκην. Μαριάννα Κάλμπαρη,
Θέατρο Τέχνης
Ιανουάριος 2015

Στο νησί των σκλάβων, όπου καταλήγουν ναυαγοί δύο αριστοκράτες και οι δυο δούλοι τους, τα πρόσωπα καλούνται να ανταλλάξουν ρόλους, με στόχο το συνετισμό των κυρίων και την ανεξαρτησία των σκλάβων. Αλλάζοντας όμως ρούχα, οι χαρακτήρες αδυνατούν να αλλάξουν ουσιαστικά και ρόλους.

Και ενώ το έργο του Μαριβώ που πρωτοπαρουσιάστηκε στα 1700 τείνει μάλλον να τονίζει την όμορφη, αισιόδοξη και ουμανιστική ανωτερότητα των σκλάβων, βάσει της οποίας δεν μπορούν ούτε και θέλουν να βασανίζουν και να εκμεταλλεύονται επ’ αόριστον τους κυρίους τους, η σκηνοθεσία της Κάλμπαρη έρχεται με τις ενέσεις μοντερνικότητας και μεταφοράς στο σήμερα να μιλήσει για τη ρεαλιστική και σκληρή πλευρά των πραγμάτων (πάντα με ένα πικρό χαμόγελο και την ψευδαίσθηση αισιοδοξίας): ο Ιφικράτης βιάζεται να ασκήσει πάλι βία και να πάρει το όπλο στο χέρι εις βάρος του σκλάβου του Αρλεκίνου, ενώ η Ευφροσύνη γίνεται και πάλι ματαιόδοξη και φιλάρεσκη. Λίγο πριν την αυλαία, βουτούν κυριολεκτικά και οι τέσσερις, κύριοι και δούλοι, για να πιάσουν το όπλο που ξεγλίστρησε από τα χέρια του Ιφικράτη, κάτι που παραπέμπει ευθέως στην πάλη των τάξεων μεταξύ τους, φαινόμενο πανάρχαιο, ανθρώπινο και αναπόφευκτο. Πικρό έρχεται το συμπέρασμα πως οι άρχοντες θα παραμένουν πάντα άρχοντες, ανεπίδεκτοι βελτιώσεως, τη στιγμή που οι σκλάβοι θα είναι εσαεί καταδικασμένοι -από τον ίδιο τον εαυτό τους- σε σκλαβιά. Μήπως αυτή δεν είναι και η στάση του ΚΚΕ, το οποίο, ενώ θεωρητικά στηρίζει και μάχεται για τα δικαιώματα των αδύναμων, στην πράξη αρνείται κατηγορηματικά να παίξει ενεργό ρόλο στη διεκδίκησή τους;

Θαυμάσια η σκηνοθετική απόδοση της Κάλμπαρη, η οποία όχι μόνο φρόντισε για μια δεμένη και ρέουσα αφήγηση, αλλά ανέδειξε και τις υποκριτικές δυνατότητες των ηθοποιών. Αν και στο έργο οι γυναίκες δέχτηκαν σε μεγαλύτερο βαθμό κριτική, λόγω αφενός της ωραιοπάθειας και των τεχνασμάτων τους, αφετέρου της αναλγησίας και της σκληρότητάς τους, στην παράσταση ήταν οι γυναικείοι ρόλοι εκείνοι που έκλεψαν τις εντυπώσεις. Δίκαιη εξισορρόπηση. Από τη μια μεριά μια απολαυστική Βίκυ Βολιώτη ως αυτάρεσκη ντίβα, παραπονεμένο παιδί και αβοήθητη γυναίκα, από την άλλη μεριά μια Ιωάννα Παππά που για πρώτη φορά μάς πείθει με την ερμηνεία της, μια ερμηνεία που προσφέρει αληθινή συγκίνηση και συναίσθημα.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Κωνσταντίνου Ζαμάνη εξαιρετικά. Αυτό το πολύχρωμο συνονθύλευμα ρούχων στη σκηνή, το οποίο επιπλέον πολλαπλασιαζόταν με τους καθρέφτες, όχι μόνο δεν εμπόδιζε την εστίαση στην αφήγηση, αλλά αντιθέτως αποδείκνυε κατηγορηματικά την ένταση της σκηνοθεσίας. Ομοίως ταιριαστή η μουσική επιμέλεια του Νέστορα Κοψιδά, η οποία επέτρεπε την απαραίτητη αποφόρτιση.

Το μόνο σίγουρο είναι πως «η κοινωνική θέση συνιστά δοκιμασία». Μπορεί η Τύχη να την καθορίζει για κάθε άνθρωπο, ωστόσο φέρει ο ίδιος την ευθύνη για τη λειτουργία του και τη συμπεριφορά του μέσα σε αυτήν. Έτσι, είναι δυνατόν ο μεγαλύτερος άρχοντας να είναι ο θλιβερότερος δούλος και ο ταπεινότερος δούλος να είναι ο πιο μεγαλόψυχος άρχοντας.

Έλενα Σταγκουράκη Αθήνα, 1.2.2015

ImageHandler.ashx