Λευκόχροον

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ | 26.vii.26
Κείμενα – Φωτογραφίες ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

*

ΛΕΥΚΟΧΡΟΟΝ

Διασχίζω το δάσος και ξαφνικά μέσα στα σκιερά έλατα ανακαλύπτω κρυμμένο το λευκόχροο δέντρο. Ξέρω ότι δεν είναι ένα κοινό δέντρο. Είναι η άγρια νύμφη του δάσους, η ξεχασμένη θεότης, η προστάτις των ξυλοκόπων και των μοναχικών οδοιπόρων, η ψυχή των καλών πνευμάτων που ζουν απωθημένα στις σκιές. Στέκομαι μπροστά της με σεβασμό, υποκλίνομαι και της μιλώ με κατάνυξη. Ζητώ την ευλογία της και ψάχνω μέσα στις ορφικές μνήμες μου να βρω έναν κατάλληλο ύμνο για να τον ψάλλω και να της τον αφιερώσω. Ω αλλοτριομορφοδίαιτη Κόρη, ω αλλομορφομετάβλητη θεά. Γονατίζω. Πέτρες, χαμόκλαδα, πουλιά κρυμμένα ψιθυρίζουν κι αυτά.

ΛΙΤΗ ΖΩΗ

Ανθισμένο ρυάκι, πυκνόφυλλη συστάδα, χωματόδρομος. Με μι’ ανοιχτή αγκαλιά οι αγροί και το απόμακρο βουνό συνομιλούν με νεύματα και ψιθυρίσματα. Κι εσύ απλώς περνάς με μιαν αόριστα καλή διάθεση και αποφαίνεσαι ότι ήλεγξες τη ζωή σου με όλους τους επίγειους ρυθμούς, μέτρησες τα συν και τα πλην, εμπιστεύθηκες το εφικτό και αγάπησες το απλό και οπωσδήποτε το λιτό. Βαδίζεις ανάμεσα στις εκβλαστήσεις και κάπου-κάπου σε συνοδεύει η σκέψη ότι δεν γίνεται αλλιώς, μόλις δοθεί το σύνθημα, είσαι έτοιμος να κλείσεις το μεγάλο βιβλίο που κρέμεται στο στήθος σου. Συνήθως η τελευταία του σελίδα μένει για πάντα μισογραμμένη. Ποτέ δεν προλαβαίνουμε να βάλουμε τελεία και παύλα.

ΔΙΔΥΜΕΣ

«Δεν θέλω να γίνω δάσος, δεν έχω τόσο εγωισμό, όμως μια συντροφιά τη θέλω, και ιδού, την έχω, τι όμορφα που στέκει δίπλα μου η αδελφή», μουρμούριζε κάθε τόσο η τυφλή λεύκα.

Η δεύτερη λεύκα, μεγαλωμένη πλάι-πλάι με την πρώτη, την ακούει και άλλοτε συγκινείται και άλλοτε ξεκαρδίζεται στα γέλια με την αφέλεια και την κοινοτοπία της. Κι αυτή τυφλή, όμως λίγο πιο σοφή, ξέρει, όπως όλα τα δέντρα, να αισθάνεσαι τον κόσμο παρόντα και είναι σαν να τον βλέπει.

Τι αλλόκοτη εξοχή. Μέσα στο βάθος της, που καταλύει το απέραντο, ξαναγεννιέσαι με όλο πιο καθαρή μορφή και περισσότερο πλούτο αισθημάτων.
Έκλεισα τα μάτια μου κι αισθάνθηκα κι εγώ το άπλωμα του κόσμου από το ορατό μέχρι και το αόρατο. Ελευθερία.

ΔΟΞΑΣΤΙΚΗ ΦΟΥΞΙΑ

Πήγα να καθίσω δίπλα στην πέτρα, αλλά μ’ έναν γρήγορο διασκελισμό με πρόλαβε η εκτυφλωτική αστραπή μιας τούφας του φούξια. Και όπως πρέπει να κάνουμε μπροστά σε μια κυρία της παραχώρησα αμέσως την απλόχωρη θέση με ένα σιωπηλό κι ευγενικό μειδίαμα. Εκείνη τακτοποιήθηκε κι ύστερα ρίζωσε βαθιά, έχοντας προοπτική να μείνει στη μεριά αυτή όσο περισσότερο μπορεί. Της ψιθύρισα ότι του χρόνου τέτοια μέρα θα ξαναβρεθώ πάλι στο ίδιο σημείο και θα περιμένω να τη συναντήσω. «Αν δεν με προδώσουν οι ρίζες μου, εδώ θα είμαι», απάντησε επιφυλακτικά. Αμέσως συνήλθα κι εγώ, διορθώνοντας την πρόταση: «Βεβαίως αγαπητή μου, θα έλθω κι εγώ μόνον αν με σηκώνουν τα πόδια μου ακόμα».

Τι αλαζονεία που έχουν αυτά τα μακρόχρονα ραντεβού. Θεωρούμε δεδομένο και περισσότερο από όσο ελπίζουμε ότι πάντα θα ζούμε.

ΚΙΤΡΙΝΗ ΑΝΑΦΛΕΞΗ

Περπατώ στο ψηλόκορμο βουνό και σε κάθε βήμα αισθάνομαι την ανάσα του να μπλέκεται με τη δική μου. Ο άνεμος με ακολουθεί και κάποτε προπορεύεται δριμύς, προσπαθώντας να με συνεπάρει. Με συνεπαίρνει και τότε είναι που τα μάτια μου θαμπώνουν από τη θέαση μιας κίτρινης ανάφλεξης. Μια τούφα αγριολούλουδων με την απόχρωση της ώχρας ανθίζει πάνω στην πέτρα, συγκρατώντας με τις ρίζες της το λιγοστό χώμα. Ο Σεφέρης θα τα έλεγε «άνθη της πέτρας, φυσιογνωμίες που ήρθαν όταν κανένας δεν μιλούσε…» και σκέφτομαι ότι όντως είναι ανάερες φυσιογνωμίες από μια μνήμη που δεν θέλει να καταρρεύσει μέσα μας. Βαδίζουμε, κοιτάζοντας ταυτόχρονα προς όλες τις κατευθύνσεις και κυρίως εκεί όπου κανένας δεν μας μιλάει πια.