*
Μετάφραση Νατάσα Κεσμέτη
~.~
Μιά μέρα, ὁ Θεός παρουσιάστηκε, χλομός ἀπό τή γκρίζα στέπα,
μέ μάτια μισόκλειστα κόντρα στόν ἄνεμο, καί στάθηκε,
λέγοντας, Χρωμάτισέ με, ἀνάσανε τό αἷμα σου μέσα στό στόμα μου.
Εἶπα, Ὁρίστε τό αἷμα ὅλων τῶν ἀνθρώπων μας,
Αὐτές εἶναι οἱ μελανιές, μπλέ καί μώβ,
χρυσές, καφετιές, καί ἀνοιχτό πράσινο ξέβαμμα θανάτου.
Αὐτοί (θεέ) εἶναι οἱ χρωματικοί πόνοι τῆς σάρκας,
εἶπα, σίγουρα θά σέ κάνουν νά κοκκινίσεις,
ἤ θά σέ κηλιδώσουν μέ τίς πληγές τῆς γέννησης.
Γιά πάντα, ρίζες στό δάσος θά σοῦ καθηλώσω,
Στόν ἥλιο κάτω θά σοῦ ψήσω ἄρτο
ἀπό βελανίδια, ποτέ δέ θα σ’ ἀφήσω πέρα
Στήν ἄσπρη ἔρημο, στήν ἄμμο πού λιμοκτονεῖ.
Ἀλλά θά κάτσουμε καί θά μιλήσουμε ὁλόγυρα
στό τραπέζι, θά μοιραστοῦμε μιά τροφή, μιά γῆ.
Από το βιβλίο After Silent Centuries, The Perpetua Press, Οξφόρδη 1994
~.~
*
Rowan Williams, π. Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Canterbury
*
*

