Αιώνας των Φώτων

Τα Φώτα! Τα Φώτα! Φωτίστε τη χώρα,
μη μείνει κανένας αφώτιστος πια!
Πνοή μας, διαλύσου! Ζωή μας, προχώρα
να βάλεις όσα έζησες χθες σε κουτιά:
τις κούφιες ελπίδες, την άγια ματιά
στου κόσμου την πρόζα, πριν πει: «χειροκρότα!»
Σ’ αυτήν την –αφέγγερη πάντα– νυχτιά,
σβηστείτε εσείς, φίλοι, ν’ ανάψουν τα Φώτα!

Ιερείς, τσαρλατάνοι, προφήτες μιας πλάσης
που σκέφτηκε πρώτ’ η καρδιά του ποιητή,
αν μοιάζουν τα ουράνια κοντά να τα φτάσεις,
τα φέραν ο Χαμπλ, ο Μπρούνο κι αυτοί!
Τα λόγια σας πέθαναν πλέον – προς τι
να κλαις για το θείο σε χρόνο ενεστώτα;
Το LED που λαμπρύνει ψυχές απαιτεί:
«Σβηστείτε εσείς, φίλοι, ν’ ανάψουν τα Φώτα!»

Κι εσείς, ηρωίδες κι εταίρες και Μούσες
που εξύμνησαν βάρδοι πολλών εποχών,
πλανάστε: οι αυγές που γι’ αγάπη περνούσες
κολώνες μουσείου σε σύμπαν μπετόν.
Οι ιππότες σας πέταξαν πια – κι αν τυχόν
ξεχάσαν να κλείσουνε πίσω την πόρτα,
στις λέξεις τους λάμνουνε λόγια νεκρών:
«Σβηστείτε εσείς, φίλοι, ν’ ανάψουν τα Φώτα!»

Τα χρόνια σαν φεύγουν, μονάχα ζητώ
να βλέπω τον ήλιο να λάμπει σαν πρώτα.
Μπορείς να γυρίσεις τον χρόνο σ’ αυτό;
—Αλίμονο, φίλε, μάς πνίξαν τα Φώτα!

ΘΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΟΥΔΗΣ

*

*