*

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ | 27.viii.26
Κείμενα – Φωτογραφίες ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

*

ΛΕΙΜΩΝ

Αφήστε τον σε μένα, είπε η χλόη, να  ξαπλωθεί και ν’ αναπαυθεί πάνω στο στήθος μου. Αφήστε τον να πιει το λιμνασμένο μου νερό κι ύστερα να λησμονήσει. Υπάρχει τόση πίκρα εκεί από κάτω μου. Έπειτα θ’ απλωθώ κι εγώ να τον σκεπάσω με τη σιωπή μου, ενώ τ’ ανήσυχα πουλιά ματαίως θα τον ψάχνουν. Θ’ αφήνουν μακρόσυρτες κραυγές ανησυχίας και θα θρηνούν το ανεύρετο. Αφήστε τον, αφήστε τον, είπε ξανά η χλόη,  επειδή εγώ είμαι η αρχαία μητέρα του, εγώ θα τον συνδράμω στο μοναχικό ταξίδι του, όταν τα όνειρά του θα σβήνονται ένα-ένα και τα μουχλιασμένα βρύα θα σκεπάζουν το πρόσωπό του.

Κι αυτά εγώ τα άκουγα και όλο κοιμόμουν.

*

*

*

ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΦΕΣ

Το λευκό είναι πάντα μια πρόκληση μέσα στο δάσος, επειδή διαπερνά τις σκιές και διανοίγει παράθυρα φωτός. Στάθηκα μπροστά σε ψιλόμισχα και ντελικάτα αγριολούλουδα και λόγω της πάλλευκης όψης τους τα ονόμασα λευκές νύφες, για να διαπιστώσω με έκπληξη έπειτα ότι αυτό είναι και το κανονικό τους όνομα, ενώ πολύ πιο εξεζητημένο το επίσημό τους δηλαδή ορλάγιες οι μεγαλόανθες. Στις λευκές νύφες αρέσει να φυτρώνουν ανάμεσα στις πέτρες για να τις έχουν και στήριγμα και κάπως έτσι έρχονται και μου θυμίζουν τον εαυτό μου που παντού και πάντα έχει ανάγκη από ένα στήριγμα. Όμως πολλοί κι όχι μόνον εγώ  έχουν ανάγκη από ένα στήριγμα.  Κι όμως, αν και λείπουν τα στηρίγματα, ο κόσμος μας δεν είναι ετοιμόρροπος, αντέχει εδώ και εκατομμύρια χρόνια τώρα, γέρνοντας συνεχώς κι επικινδύνως….

*

*

*

ΑΓΡΙΟΚΑΡΟΤΑ

Τα νόμιζα για λουλούδια του κάμπου, καθώς αυτήν την εποχή εξαπλώνονται μανιωδώς σε κάθε ελεύθερη έκταση. Είναι τα αγριοκαρότα ή δαυκιά ή πεπλοφόρα ζιζάνια θα τα έλεγα καλύτερα, καθώς εκτοπίζουν εύκολα κάθε άλλο διεκδικητή του χώρου. Τελευταία, όμως, τα είδα να σκαρφαλώνουν σαν αγριοκάτσικα και στα πετρώδη βουνά και να στολίζουν με το επιθετικό τους λευκό τους κάθετους βράχους. Δοκίμασα να τα φτάσω, αλλά δεν μπόρεσα. Αρκέστηκα να μαζέψω λίγους ανθισμένους μίσχους από τα ριζά της πέτρινης συμπάγειας και, να δείτε, τι θαύμα συντελέστηκε στο βάζο μας. Ακτινοβολούσαν κι έφεγγαν σε όλο τον χώρο του κλειστού σπιτιού και τη νύχτα έλαμπαν με έναν αλλοπρόσαλλο σπαραγμό.. Πραγματικό θαύμα. Και όπως πάντα τα περισσότερα θαύματα συμβαίνουν όταν δεν υπάρχουν πολλοί μάρτυρες.

*

*

*

ΠΛΑΤΑΝΙ

Ένα ρωμαλέο δέντρο είναι η εν δυνάμει εφεδρική σκεπή, που μας πραΰνει με τη σκιά του μέσα στο θαμπό καλοκαίρι. Τον υπόλοιπο καιρό το δέντρο είναι πάλι εκεί, αλλά μεταβάλλεται από σκεπή σε σκέπη με την ειδικότερη πλέον έννοια της καθολικής έγνοιας και προστασίας. Δέντρο καταφύγιο βλέμματος, λοιπόν, και δέντρο αναπαυτήριο ψυχής. Χαιρέτωσαν όλα τα πυκνόφυλλα και βαθύσκιωτα δέντρα. Επειδή στην άλω τους καταφεύγουμε παντελώς ηττημένοι.

*

*

*

Η ΧΑΡΑ

Μελετώντας τα κείμενα για τη χαρά στο τρέχον τεύχος του Δέντρου με συγκλόνισε η εντοπισθείσα φράση «ακόμα και η χειρότερη μέρα μου υπήρξε υπέροχη». Τη φράση διατυπώνει στο ομότιτλο με το αφιέρωμα κείμενό του ο συγγραφέας Στήβεν Κινγκ (γ. 1947), επικεντρώνοντας το πνεύμα της στη χαρά της διήγησης. Θα έλεγα ότι είναι παράλληλη του σολωμικού στίχου «γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα». Είναι η χαρά εναντίον της λύπης, η ζωή εναντίον του θανάτου. Ωστόσο ο Κινγκ απλοποιεί τα πράγματα, επειδή βιώνει τη χαρά στη διαδικασία του να δίνει κάτι και αυτό να του το παίρνουν ασμένως. Και αυτό που δίνει εκείνος είναι οι διηγήσεις του και αυτό είναι η πρώτη χαρά, η χαρά της δημιουργίας. Οι αναγνώστες του τις διαβάζουν και αυτή είναι η δεύτερη χαρά, η χαρά της αποδοχής. Αυτή τη συγγραφή των ιστοριών του την περαιώνει ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Ασταμάτητα. Κι έτσι δίνοντας συνεχώς, χαίρεται συνεχώς. Όμως υπάρχει και δίνει. Επομένως προπορεύεται η ζωή, η ύπαρξη, και ακολουθεί η επώδυνη στιγμή, οπότε η χαρά την κάνει υπέροχη ακόμα και στη χειρότερη μέρα, τη βυθισμένη στον πόνο. Χαρά λοιπόν αλλά πάντα μέσω της ύπαρξης και της δημιουργίας, μιας δημιουργίας όμως που δεν είναι ποτέ περιττή. Οι αυτόχειρες ανέτρεψαν αυτήν την πίστη, αλλά μόνο για τον εαυτό τους.

*

*

*

ΦΟΥΚΑΛΙΑ Ή ΜΟΥΣΚΙΑ Ή ΒΕΡΜΠΑΣΚΑ Ή ΓΛΩΣΣΙΑ

Ναι, τόσα ονόματα έχουν αυτά τα χρηστικά θαμνόχορτα. Στα παιδικά μου χρόνια τα λέγαμε κυρίως φουκάλια (ρήμα: φουκαλίζω = σκουπίζω, σαρώνω) και οι γυναίκες τα μαζεύανε, αφού πέφτανε τα κατακίτρινα άνθη τους και σκληραίνανε οι πολύκλαδες αρματωσιές τους. Τότε τα στρώνανε κάτω και τα πλακώνανε με μία πέτρινη πλάκα, ώστε να πάρουν πεπλατυσμένο σχήμα. Στο τέλος τα δένανε περίτεχνα και τα χρησιμοποιούσαν για σκούπες αυλής, δηλαδή εξωτερικών χώρων ή και στάβλων. Έχω κοιμηθεί πολλά καλοκαίρια πάνω σε τέτοια φουκάλια, που τα βάζαμε ως υπόστρωμα για να αποφεύγουμε τη νυχτερινή δροσιά του χώματος. Τι έναστρες και μυστηριακές νύχτες. Τώρα κανένας δεν κοιμάται έξω στο ύπαιθρο. Όλοι κάτι φοβούνται. Το γεγονός αυτό το θυμούνται και τα βερμπάσκα ή μουσκιά ή γλωσσιά ή φουκάλια που ξεραίνονται ανενεργά στη ρίζα τους. Βρίσκονται στα αζήτητα πλέον. Όμως τι μεγαλείο η άνθισή τους. Βρείτε τα, κοιτάξτε και χαρείτε την έκρηξη της ώχρας!

*

Περιπλανήσεις με λόγο και εικόνα
Επιμέλεια στήλης ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

*

*