Λεκόντ ντε Λιλ

Leconte de Lisle, «Η Φύση είναι κενή…»

*

Mεσημβρία

Ρίχνει από κυανό ουρανό σεντόνια αργυρά,
ξάπλα στον κάμπο, άρχοντας θερινός, η Μεσημβρία,
κοιμάται η Γη μέσα σε μία εσθήτα από πυρά,
καυτός αέρας, oύτε ανάσα ούτε ομιλία.

Στέρεψε η πηγή, των κοπαδιών που ήταν δροσιά,
απέραντη άπλα, ίσκιο οι αγροί δεν έχουν σώσει,
το δάσος πέρα με την παρυφή του μες στη σκιά,
ασάλευτο σε ηρεμία βαθιά έχει ξαπλώσει.

Μόνο, για ύπνο αδιάφορα τρέχουνε μακριά
στάχυα σαν θάλασσα χρυσή, με τον καρπό γεμάτο·
της ιερής της Γης τα ειρηνικά είναι παιδιά,
του Hλίου το κύπελλο άφοβα ρουφώντας μέχρι πάτο.

Κάποτε, λες της ζέουσας ψυχής τους ο καημός,
από τα βάθη των μεστών σταχιών ψίθυρος βγαίνει·
σαν ένας μεγαλειώδης και αργός κυματισμός
ξυπνά, και σε γεμάτο σκόνη ορίζοντα πεθαίνει.

Όχι μακριά, βόδια στη χλόη τον παίρνουνε λευκά
και τα παχιά προγούλια τους αργόσυρτα σαλιώνουν,
τρέχουν ξοπίσω, με μάτια έξοχα, υπνωτικά
από τα όνειρα τους τα βαθιά που δεν τελειώνουν.

Θνητέ, μεσημεριάτικα όλος θλίψη ή χαρά,
αν ίσως τους αγρούς διαβείς τους φωτοχτυπημένους,
φύγε! η Φύση είναι κενή, του Ήλιου είσαι βορά:
ζωή δεν έχει εδώ, ούτε φαιδρούς ούτε θλιμμένους.

Μα αν χορτασμένος είσαι πια από γέλια και λυγμούς,
και για τη λήθη του αγριεμένου κόσμου έχεις διψάσει,
αν θες, από συγνώμες άδειος και από ξορκισμούς,
μια μεγαλειώδη, κατηφή ηδονή να δοκιμάσεις,

ο Ήλιος σού απευθύνει λόγους μεγαλοπρεπείς,
με την άσπλαχνη φλόγα του ένα αενάως γίνε,
γύρνα με βήμα αργό σε πολιτείες χαμερπείς
και η καρδιά σου ένα με το θείο Μηδέν ας είναι.

/// (περισσότερα…)

ڤنتون → pantoum → παντούμ: Οι μεταμορφώσεις ενός είδους [1/2]

*

Μικρή εισαγωγή στο μαλαϊκό, ευρωπαϊκό και ελληνικό παντούμ,
μεταφραστική περιήγηση στους σημαντικούς του σταθμούς
και πρώτη χαρτογράφηση της διαδρομής του στην Ελλάδα  [ 1/2 ]

~.~

του ΣΤΑΘΗ Α. ΚΙΣΣΑΜΙΤΗ

En un pantoum sans fin, magique et guérisseur
Bercez la Terre, votre soeur.
JULES LAFORGUE

Εξαιτίας ενός τυπογραφικού λάθους ενδεχομένως, το μαλαϊκό «παντούν», είδος ποιητικό που στην Ελλάδα συνδέεται συνήθως με το όνομα του Γιώργου Σεφέρη, έγινε γνωστό στην Ευρώπη ως «παντούμ». Η λέξη απαντά πρώτη φορά το 1829, στις επισημειώσεις των Ανατολίτικων, συλλογής ποιημάτων του Βίκτωρος Ουγκώ. Εκεί ο νεαρός αλλά ήδη διάσημος Γάλλος παραθέτει ένα δείγμα, στην πεζή μετάφραση που του είχε προμηθεύσει ένας οριενταλιστής της εποχής, ο Ernest Fouinet (1799-1845), που κι αυτός το είχε βρει στο βιβλίο ενός άλλου μελετητή, του Ιρλανδού William Marsden. Είναι το, έκτοτε, περίφημο «Les papillons jouent a l’entour sur leurs ailes» – «Kupu-kupu terbang melintang» στα μαλαϊκά.

Το αν ο Ουγκώ επενέβη στη μετάφραση του Φουινέ δεν το ξέρουμε, δεν φαίνεται πιθανό ωστόσο. Ο ίδιος ο Φουινέ ήταν πολυγραφότατος ποιητής, το πρώτο έργο του μάλιστα ήταν ένα έπος για την Καταστροφή των Ψαρών το 1824. (Θυμίζω ότι και τo Les Orientales του Ουγκώ είναι έργο αφιερωμένο στην Ελληνική Επανάσταση. Είναι οι καιροί ακόμη που για τους Γάλλους η Ανατολή –l’Orient– ξεκινάει από τα οθωμανοκρατούμενα Βαλκάνια και φτάνει ώς τη Θάλασσα της Ιαπωνίας). Το βέβαιο είναι ότι το ερέθισμα που θα προκύψει θα αποδειχθεί αναπάντεχα γόνιμο. Πολλοί από τους γνωστότερους ποιητές του γαλλικού 19ου αιώνα, από τον Γκωτιέ ώς τον Μπωντλαίρ και από τον Βερλαίν ώς τον Λαφόργκ, θα γοητευθούν και θα συνθέσουν δικά τους παντούμ.

Ιδίως η σχολή των παρνασσιστών, στον αγώνα της κατά της υστερορομαντικής χαλάρωσης του στίχου, είδε στο παντούμ ένα καλοδεχούμενο πρότυπο μορφικής αυστηρότητας. Σ’ αυτό συνετέλεσε βέβαια το ότι το ποίημα «του» Ουγκώ ανήκει σε μια περίτεχνη, σχεδόν εξεζητημένη παραλλαγή του είδους, το λεγόμενο αλυσιδωτό παντούν (pantun berkait). Κατά την παραλλαγή αυτή, ο δεύτερος και τέταρτος στίχος κάθε στροφής επαναλαμβάνονται ως πρώτος και τρίτος της επομένης, επωδική ανακύκληση που δίνει ρυθμικό άκουσμα συγγενικό με εκείνο της βιλανέλλας ή του ροντώ. (περισσότερα…)