Ξεκομμένο

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ | 25.iv.26
Κείμενα – Φωτογραφίες ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

*

ΞΕΚΟΜΜΕΝΟ

Όταν τα δέντρα εγκαταλείπουν τη συστάδα τους και παίρνουν τους δρόμους για ν’ αλλάξουν τόπο, συχνά τα καταλαμβάνει η αμηχανία της επιλογής κατεύθυνσης. Σταματούν τότε για λίγο να σκεφτούν το ζήτημα και συνήθως εκεί μένουν ακίνητα και σκεφτικά για όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Δηλαδή συνεχώς πηγαίνουν εκεί που ήδη έχουν πάει.

ΔΙΑΣΤΟΛΗ

«Μα τι σας συμβαίνει; Δείχνετε τόσο έκπληκτα, σαν κάτι να σας σταμάτησε αιφνιδίως κι έμεινε μετέωρο το βήμα σας κι εντελώς διασταλμένο από θαυμασμό το βλέμμα σας», ρώτησα τα σαν ξεφτισμένα από διάφανο φως λουλούδια της γλάστρας.

Και τότε το έντονο φούξια μου απάντησε.

«Τίποτα δεν μας συμβαίνει. Απλώς ο κόσμος συνεχώς αλλάζει και, καθώς τον παρατηρούμε, μας εκπλήσσει όμορφα. Πώς λοιπόν να μη διαστέλλεται το βλέμμα μας; Κάθε στιγμή ανακαλύπτουμε και κάτι καινούριο. Όπως, τώρα, εσάς.»

ΔΕΙΛΙΝΟ

Ω νέφη που σας χρυσίζει απλόχερα το δειλινό, ω πλωτά νησιά των ατμών που ταξιδεύετε στον χαμηλό ουρανό, βαμβάκια εμπλουτισμένα με το θεραπευτικό βάμμα του ιωδίου, νήες αργόπλοες, αγκυροβολήστε για λίγο πάνω από το λιβάδι μου, ξετυλίξτε για μένα τους ιμάντες σας κι εγώ σαν αίλουρος θα σκαρφαλώσω, σαν διψασμένος ταξιδιώτης θα επιβιβαστώ.

Κι ας πάμε ύστερα εκεί, όπου τερματίζουν όλοι οι προορισμοί: στον ουρανό.

ΕΑΡΙΝΗ ΠΗΓΗ

Μακάρι αυτή η πηγή να διατηρήσει την ανοιξιάτικη ροή της και όλο το καλοκαίρι. Μακάρι να μην ασθενήσει η δυναμική του αναβλύσματός της και να μη στερέψει το θαυματουργό υγρό στοιχείο της, που παρασύρει προς την πληθωρικότητα και την αισιοδοξία όλα τα παρακείμενα φυτά και δέντρα.

Μακάρι να μη σταματήσει ο διαρκής χαιρετισμός της προς τα γειτονικά ρυάκια και μέσω αυτών προς τους απόμακρους ποταμούς.

Μακάρι, έστω κάποιες σταγόνες της μέσα στο καλοκαίρι να φτάσουν στους ωκεανούς ή να στεγνώσουν στο μέτωπό μας.

ΑΝΤΑΥΓΕΙΑ

Πάνω στη στέγη του οικίσκου μία φιλοπερίεργη μεσημβρινή ανταύγεια αναζητά την πηγή της παρουσίας της. Τη βρίσκει στους σκαρφαλωμένους βιολετιούς ανθούς μιας ευλυγίστου περικοκλάδας. Τι θέαμα, αλλά και τι ευωδιά. Τα υποστυλώματα πάλλονται και αναριγούν. Η στέγη αναπλάθει τις εν ονείρω αναπετάσεις των υλικών της και τις συναφείς διυλίσεις. Ο άνεμος τρέμει και μέσα στις πτυχώσεις του εγείρονται πολλές αλλόγλωσσες συνομιλίες με κάθε τι το κεκοσμημένο. Ολοταχώς τρέχω κι εγώ μαζί τους. Εκλιπαρώ: δεχθείτε με.

ΕΣΑΡΠΑ

«Κρυώνω μ’ αυτή την εσάρπα που έπλεξα με το βελονάκι της άνοιξης», είπεν ο πολύανθος θάμνος. «Περισσότερο πονάω που δεν με προστατεύει από τ’ αδιάκριτα βλέμματα, καθώς όλα τα μάτια με διαπερνούν και βλέπουν πίσω μου. Τόση διαφάνεια δεν την αντέχω. Πασχίζω πολύ πια να κρατήσω τα μυστικά μου. Αφού κι εγώ έχω κρυμμένα μυστικά μέσα βαθιά στα φυλλώματά μου, εκεί όπου φωλιάζει η ακεραιότητα σαν μία φοβισμένη παρουσία. Νιώθω την τρέλα των πουλιών που προσπαθούν να βρουν μια σκοτεινιά για να κρυφτούν μέσα μου κι απελπισμένα με αποφεύγουν. Όχι, λοιπόν, θα ξαναπλέξω την εσάρπα μου. Με πιο πυκνή πλέξη. Με πιο χοντρή κλωστή. Ίσως στο καλοκαίρι μέσα, ίσως την άλλη άνοιξη».