Λητώ Σεϊζάνη, Τα ποιήματα του ήλιου

*

1. Ήλιε υπάρχεις

Την ύπαρξή σου είχα ξεχάσει
Σ’ αυτή την χώρα του βορρά
Ήλιε, το φως σου είχα χάσει
Ήταν οι μέρες μου μια επανάληψη μουντή
Ενός ατέλειωτου χειμώνα
Με τις ειδήσεις της πανδημίας
Και του πολέμου της Ουκρανίας
*
Ήλιε, σε βρίσκω σήμερα ξανά
Υπάρχεις, δεν τολμώ να το πιστέψω
Βγαίνει ο κόσμος στα μπαλκόνια
Νέοι και γέροι στα πεζοδρόμια
Απολαμβάνουν τις λαμπρές ημέρες
Και την ζωή σαν θείο δώρο
*
Ήλιε, υπάρχεις, δεν τολμώ να το πιστέψω

~.~

2. Ο ήλιος με καλούσε

Ο ήλιος με καλούσε να τον ακολουθήσω
Έτρεχα με χαρά και αγωνία
Απέφευγα τα σκιερά τετράγωνα
Πήγαινα μόνο απ’ τα μεγάλα πεζοδρόμια
Που ήταν ηλιόλουστα
*
Μια ατμόσφαιρα σχεδόν θριαμβευτική
Από του ήλιου την εμφάνιση την αιφνιδιαστική
Όσο για μένα, ένοιωθα πως θα ’ταν αμαρτία
Στην κυριολεξία αμαρτία
Του ήλιου το κάλεσμα να μην ακούσω
*

Συνήθως όταν περπατάω κοιτάζω κάτω
Βλέπω μυρμήγκια και σκουλήκια
Κέρματα, αποτσίγαρα και τέτοια
Σήμερα, όμως, κοίταζα ψηλά
Το μεγαλείο τ’ ουρανού, της άνοιξης το φως
Τα πόδια μου είχαν κουραστεί αλλά προχωρούσα
Τον ήλιο κυνηγούσα κι απορούσα
Με τους ανθρώπους που στα κινητά μιλούσαν
Που έτρεχαν μες στα γραφεία να συνεχίσουν
Τα ίδια που έκαναν τις άλλες μέρες
Σαν να μην είχαν πάρει είδηση
Πως έχαναν το θαύμα
*
Ήταν το θαύμα δωρεάν
Τόσο απλό, τίποτα δεν ζητούσε
Ο ήλιος με καλούσε

~.~

3. Ήλιος αυθέντης

Απλώνω τα χέρια μου προς την κατεύθυνση του ήλιου
Σαν το ασθενικό γεράνι στο παράθυρό μου
Που έχει αποκτήσει ένα πολύ μακρύ κοτσάνι
Έτσι όπως προσπαθεί το φως του ήλιου να φιλήσει
*
Απλώνω τα χέρια μου, το πρόσωπό μου στρέφω προς τα πάνω
Προς τον γαλάζιο ουρανό. Δεν έχει ούτ’ ένα σύννεφο
η μέρα σήμερα η ανοιξιάτικη και κρύα.
Θα δείξω προς το κρύο αδιαφορία
Μόνο ο ήλιος μ’ ενδιαφέρει τώρα
*
Ένα σκυλί παίζει εδώ δίπλα στο γρασίδι
Μια μπάλα του πετούν οι άνθρωποι
Την πιάνει, την αφήνει
Καθόλου δεν βαριέται το παιχνίδι
Όλη τη μέρα τα ίδια θα ’θελε να κάνει
Όμως οι άνθρωποι γρήγορα πλήττουν
Το παίρνουνε και φεύγουν
Το παιχνίδι τού στερούν
Αυθέντες, πάντα τις κινήσεις του καθοδηγούν
*
Σήμερα τις κινήσεις μου ο ήλιος τις καθοδηγεί
Δικός μου αυθέντης, μοναδικός
Δηλώνω πλήρη υποταγή

~.~

4. Με τον ήλιο χωρίς αναστολές

Ο ήλιος κι εγώ είμαστε σήμερα
Μόνοι επάνω στη γη
Σ’ ένα ειδύλλιο μπλεγμένοι
Εκείνος μου χαμογελάει από ψηλά
Κι εγώ τον αφήνω
Μαζί μου να ερωτοτροπεί
Χωρίς αναστολές
*
Τότε ακούγονται κάτι φωνές
Πάντα στους έρωτες ακούγονται κάτι φωνές
Της σύνεσης, φρόνιμες δήθεν
Τι λένε στην περίπτωσή μας οι φωνές;
«Ο ήλιος κάνει κακό στο δέρμα», λένε.
Πάντα πρέπει κάποιος ζηλόφθονος
Την ευτυχία σου να χαλάσει
*
Σήμερα δεν θ’ ακούσω τέτοιες συμβουλές
Τ’ αυτιά μου έχω κλείσει στους καλοθελητές
Τον έρωτά μου όπως θέλω θα χαρώ
Χωρίς αναστολές

~.~

5. Φωτογραφίες ξεθωριασμένες

Στην Ελλάδα, στην Αυστραλία
Και σε άλλα μέρη αυτής της γης
Είναι το φως του ήλιου τόσο δυνατό
Που μοιάζουν οι φωτογραφίες ξεθωριασμένες
*
Πήγα κάποτε στην Αυστραλία
Ένα ατέλειωτο αεροπορικό ταξίδι πάνω απ’ την Ασία
Και μόλις έφτανες εκεί
Είχε η έρημος χρώμα πορτοκαλί
*
Όλοι φοράνε καπέλα στην Αυστραλία
Γυαλιά ηλίου, αντηλιακές κρέμες στο πρόσωπο
Βλέπουν τον ήλιο σαν εχθρό
Υπάρχουν παράξενα ζώα, κοάλα, καγκουρώ
Γούμπατ και γουάλαμπι
Υπάρχουν ζώα όντως εχθρικά
Κροκόδειλοι και καρχαρίες
Αράχνες δηλητηριώδεις, φίδια, μέδουσες γιγαντιαίες
Είναι ένα μέρος μακρινό, εξωτικό
Και όλες οι φωτογραφίες που έβγαλα εκεί
Μοιάζουνε σήμερα ξεθωριασμένες
Από το φως το ακατανίκητο του ήλιου

ΛΗΤΩ ΣΕΪΖΑΝΗ
09.3.2022

*