*

του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΚΡΙΔΗ

~.~

Ωδή υπ. αριθμ. 1

Χτυπάω, χτυπάω, χτυπάω τον σκληρό ρυθμό
μιας μούσας ξένης –έστω προγονικής–
με θάρρος ξεκινώντας πάντα
το ίδιο, χωρίς συντροφιά, ταξίδι.

Με φέρνει πότε σ’ ένδοξα αρχαία νησιά
και πότε στ’ άγρια, στ’ αγαλήνευτα
πελάγη που κανείς δέν ξέρει
ποιές ομορφιές στην οργή-τους κρύβουν.

Μακριά μονάχα! Δέν τις αντέχω πιά
τις ίδιες κάθε μέρα, τις ανιαρές
κουβέντες των ανθρώπων πού ’χουν
θάψει στην άμμο την άγκυρά-τους…

Τον χάρτη ανοίγουν κι όλοι μαζί μιλούν
για πλοία-θηρία, ναύλους κι ασφάλιστρα –
μα των κλειστών-τους οριζόντων
τον αρνητή τον θυμούνται μήπως;

Κι άν σχίσουν οι άνεμοι το πανί-μου, κι άν
γυρίσω μ’ άδεια χέρια – θα βγεί κανείς
ποτέ δακρύζοντας να υμνήσει
το άσκοπο κι όμως ωραίο ταξίδι;

~.~

Κυνική ωδή

Δυό κουβέντες ξέρει να λέει ο κόσμος
όλες κι όλες: «Πρίτς!» και «Καλά να πάθεις».
Ναί, καλά να πάθω ο κουτός που ακόμα
σκύβω τον σβέρκο

κι όλο ελπίζω κάτι καλό ν’ ακούσω,
κάτι χρήσιμο έστω κι ας μή μ’ αρέσει…
Πότε, άχ πότε θά ’ρθει η στιγμή να μάθω
μέσα απ’ τα δόντια

«Πρίτς!» να λέω κι εγώ «που θα μπώ στο λούκι!
Μέρα νύχτα ορθό στα σκαλιά ενος θρόνου
κούφιες να γυρεύω τιμές και δόξες
δέν θα με δείτε.

Κάλλιο απ’ άκρη σ’ άκρη να φάω την πόλη,
κάλλιο εδώ κι εκεί τον γυμνό-μου στίχο
–κρύβει εντός-του τόση αρχοντιά, ο κοπρίτης!–
βόλτα να βγάζω.»

~.~

Ωδή υπ. αριθμ. 113

Σας κοροϊδεύω λέτε; Μπορεί κι αυτό.
Κανείς δέν ξέρει τί ’ναι φτερό και τί
φρού φρού και φραμπαλάς εφόσον
κάτω απ’ τη γή σκουντουφλώντας όλοι

δέν ζούμε; Φτυάρια θέλετε, αξίνες, ή
μιας λάμπας έστω το άτολμο, κρύο φώς
τον δρόμο να σας δείχνει εκεί που
δύσκολα φτάνουν οι αχτίδες του ήλιου.

Κι εγώ μιλάω για τ’ όρθιο ξαγρύπνημα
της μυγδαλιάς, τα φύλλα που αναριγούν
πρίν φέξει και των γερακιών τους
όλο και πιό μπερδεμένους κύκλους…

– Και τί μας νοιάζει; Φτύαρια ζητάμε, ναί,
κι αξίνες, και μια λάμπα να φέγγει εκεί
που σκάβουμε όλο ελπίδα μήπως
βγούμε ποτέ και στο φώς της μέρας.

– Περίεργο. Εδώ δέν μού ’πατε λίγο πρίν
αντίο για πάντα; – Σκάψε, άν μπορείς, κι εσύ,
κι άν όχι, πάψε να μπερδεύεις,
μείνε μακριά απ’ τους κλειστούς-μας κύκλους!

*

*

*