Χρήστος Μαρκίδης, Ποιήματα

 

ΤΟ ΦΑΣΜΑ

Στὴ σιωπὴ ἐν μέσῳ τῆς νυκτὸς
Τὸ φάσμα ἦρθε καὶ μοῦ μίλησε.
Ἄκου, μοῦ εἶπε, τ’ ἀλόγατα σὲ φέραν ὣς ἐδῶ
κι ἄκου νὰ δεῖς τί εἶπαν:
Ἕρπουν λογῆς λογῆς νιφάδες
ὁ οὐρανὸς ἀνέτειλε, κατέβηκε στὴ γῆ.
Κι ἐκείνη τὴ σκηνὴ μὲ τὸν Ζαγρέα
ὁ μανιασμένος ἄνεμος τὴ σήκωσε ἀπ’ τὰ βάθρα
τὴν ἔριξε στῆς οἰκουμένης τὸ σταμνὶ
εὐχὴ εἱρκτὴ θὰ βρεῖς ἐσύ, νὰ τὴ νυμφεύσεις πάλι.
Ἐγὼ ἐξέπεσα, καλὲ
μήτε γι’ ἀρνὶ ὀδύρομαι μήτε γιὰ λύκο.
Ἐντόσθια μόνον ἐνθυμοῦμαι.

~.~

ΕΑΣΙ

Καμιὰ στροφὴ
κανένα ποίημα δὲν νογᾶ, ἀγαπημένε
μαζὶ τοῦ Διονύσου ἢ τοῦ Πανὸς
τὸν οἶστρο ἐξιστορήσαμε
μὰ ἡ κοινωνία τ’ ἄλλα ὑπηρετεῖ.
Τ’ ἄθλια καὶ τὰ φρικτὰ ἰσοζύγια.
Κι ἡ φύσις; Αὐτὴ κι ἂν θέλει νὰ κρυφτεῖ
κανεὶς δὲν ξεύρει πῶς ὁ κόσμος προχωρεῖ
Ἐρχόμαστε ποῦ; Πηγαίνουμε ποῦ;
Ἑρημία τρισμέγιστη.

~.~

ΜΕΤΑΠΤΩΣΗ

Χειμώνα ἐπιθύμησες παντοτινὸ νὰ στέργει
νὰ στάζουν τὰ παραθυρόφυλλα
τὸ δόκανο σὰν τὸ χρυσὸ αὐγὸ νὰ κρύβεται
νὰ βρέχει κόκκινο χαλάζι.
Στὴν Ἄνοιξη τὴν πανσεβάσμια
ξεφάντωναν ὡστόσο οἱ ὧρες.
Τὰ καλοκαίρια μήτρα ἄγονη νοστοῦσες
Φθινόπωρο ἐπέστρεφες σὰν τὴν ψυχὴ στὸν Ἅδη.

~.~

ΤΟ ΓΑΡ ΝΟΕΙΝ

Σώματα ἀλλιῶς, μαστοὶ ἀλλιῶς
λεκάνη ἀλλιῶς, χείλη ἀλλιῶς
καὶ πνεῦμα.
Μὰ ἡ διπλὴ σχισμὴ στὸ μέτωπο
πάντα ἐκεῖ ἀπαράλλαχτη
μαλαματένιος ἆθλος
ἡ γυναίκα.
Κι ὁ ἄντρας ποιός;
Ἐλπήνωρ; Ὀδυσσέας; Νάρκισσος;
Συμεών;
Ὁ ἄντρας σῆμα νοερὸ
μνῆμα λοξὸ
ἕρπει ὁριζόντια σκάβοντας
μὰ κάθετα ἀνεβαίνει στὰ οὐράνια.

~.~

ΣΠΕΙΡΑ ΔΟΜΗ

Ἐμπρός!
Μοῦ μήνυσε ὁ σκοτεινὸς
Ἱππότης.
Σήμαντρα σήμερα καλοῦν
νὰ βγεῖς νὰ περπατήσεις
μὲ πατερίτσες ἔμβολα.

~.~

ΠΟΥ

Ἀνοῖξαν οἱ οὐρανοὶ εἶπες
Ὅμως γιὰ λίγο, τόσο λίγο
Ποῦ ὁ κατακλυσμὸς ἐκεῖνος
Ποῦ ἡ φωτιὰ ἡ μυθικὴ
Ποῦ ὁ σεισμὸς
Ποῦ ὁ Τυφὼν
Νὰ ξεκληρίσουν τὴν ἀρχέγονη ὕβρη.

~.~

ΛΕΥΚΗ ΑΡΓΙΛΟΣ

Ἀπὸ τῆς πολιτείας τὰ σύρματα
ἀνέσυρες στοιχειὰ
σ’ ἀνυπεράσπιστα βλέμματα
γύρεψες ἦχο
γῆ, μόνον γῆ κι ὕδωρ ἀδέκαστο.

Τίποτα τὸ κρανίο δὲν γεννᾶ
Ἄμορφη παραμένει ἡ ἐσθήτα
Κι ὁ χθόνιος ὁ αὐλώνας τίποτα
Νύχτα αἰώνων μοναχὰ
Νύχτα φασματικὴ μονόρριζη, καὶ μέρα.

 

 

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΡΚΙΔΗΣ γεννήθηκε στη Δράμα το 1954. Σπούδασε Ζωγραφική, Νωπογραφία, Ιστορία Τέχνης, Ρυθμολογία και Παιδαγωγική Ψυχολογία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1974-1979). Στη συνέχεια έζησε και εργάστηκε για ένα διάστημα στο Παρίσι. Την περίοδο 1985-1988 ήταν υπότροφος του Ι.Κ.Υ. για την εκπόνηση συγκεκριμένου καλλιτεχνικού έργου στην Ελλάδα. Παρουσίασε ως τώρα τη δουλειά του σε δεκατρείς ατομικές εκθέσεις (Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα 1984, 1987, 1990, Γκαλερί Ζαλοκώστα 7, Αθήνα 1987, Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι, Αθήνα 1992, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών 1995, 2001, Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα 1995, Ζ. Αθανασιάδου Art Gallery, Θεσσαλονίκη 1996, Πολύεδρο, Πάτρα 1997, Γκαλερί Titanium, Αθήνα 1997, Αίθουσα Τέχνης Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2002, Thanassis Frissiras Gallery, Αθήνα 2007), ενώ συμμετείχε σε περισσότερες από εβδομήντα ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Φιλοτέχνησε χαλκογραφίες στο Κέντρο Χαρακτικής Αθηνών, λιθογραφίες στο ΠεριΤεχνών και την Artigraf, εξώφυλλα, προμετωπίδες και corpus βιβλίων, CD, εξώφυλλα περιοδικών, θεατρικά προγράμματα, διακριτικά σήματα εταιρειών, ετικέτες οίνων.

Από το 1992, κείμενα και ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά Οδός Πανός, «Βιβλιοθήκη» της ΕλευθεροτυπίαςΑντί, Ιστός, Χορός, Σύναξη, Βιβλιοαμφιάστηs, Νέο ΕπίπεδοΤεχνοπαίγνιον, Highlights, (δε)καταΝέο Πλανόδιον. Παράλληλα έχουν κυκλοφορήσει τα ποιητικά του βιβλία Μονόζυγο. Τέσσερα Σχεδιάσματα, Διάττων 1999 (εκτός εμπορίου), Έως, Διάττων 2001 (εκτός εμπορίου), Άτια στο σκοτεινό νερό, Εκδόσεις του Φοίνικα 2003 (εκτός εμπορίου), Αμώεν, Εριφύλη 2004 (εκτός εμπορίου), Κιννάβαρι, Άγρα 2009, Δράκων κατήλθες, Τυπωθήτω-Λάλον Ύδωρ 2013, Έρεβος ή το άλλο φως, Εκδόσεις του Φοίνικα 2020 και τα δοκίμιά του Επτά κείμενα περί Τέχνης, Εκδόσεις του Φοίνικα 2002, Κατάματα, Γαβριηλίδης 2005, 2014.

Έργα του υπάρχουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.