Κώστας Βαλσάμης, Η Μάνα της Κατοχής ’41, Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών

~.~

Το βλέμμα της άγκυρα καθηλωμένη
ποντίζεται ληθαργικά στα σκουπίδια…
Το στήθος μια λίμνη αφυδατωμένη·
κουρέλια το γάλα της κι αποκαΐδια…

Νανούρισμα πένθιμο λιώνει στα χείλη
αθροίζοντας ψίχουλα στα όνειρά της…
Φυραίνει αθόρυβα σάρκα και ύλη
μα βουίζει αγάπης ρυθμός στην καρδιά της!

Λιπόσαρκο σώμα το βρέφος θηλάζει
κατάχαμα πέφτοντας, γέρνει και σβήνει.
Σιμά το μωρό σ΄αλογάκι καλπάζει!
Ωχρός αριθμός · την πνοή της αφήνει…

Τις νύχτες ξυπνά μυστικά το φεγγάρι
σκιές ξεχασμένων νεκρών μες στο χώμα.
Μα σχήμα ενός ίσκιου αρνείται να πάρει!
Απόλυτα σάρκινη, ακάνθινο σώμα…

ΜΑΡΙΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ

*

*

*