Δημήτρης Ἀρμάος, Ἐπίλεκτα Ποιήματα καὶ Μεταφράσεις τους σὲ Ἄλλες Γλῶσσες (5/5)

Δ. Ἀρμάος, πορτραῖτο τῆς Ἡρῶς Νικοπούλου

Τὴ χρονιὰ ποὺ φεύγει συμπληρώθηκαν πέντε ἔτη ὰπὸ τὸν πρόωρο θάνατο τοῦ ποιητῆ, μελετητῆ καὶ πολύπλευρου homme de lettres Δημήτρη Ἀρμάου (1959-2015). Tὸ Νέο Πλανόδιον ἀφιερώνει αὐτὲς τὶς τελευταῖες ἀναρτήσεις τοῦ 2020 στὴ μνήμη του, πρόγευση μικρὴ ἀπὸ τὸ πολυσέλιδο ἔντυπο τεύχος ποὺ προγραμματίζεται γιὰ τὸ ἐρχόμενο ἔτος. Τὴ γενικὴ ἐπιμέλεια τοῦ ἀφιερώματος ἔχει ἡ Ζωὴ Μπέλλα-Ἀρμάου.

Ἡ πέμπτη καὶ τελευταία ἀνάρτηση τῆς σειρᾶς περιλαμβάνει μιὰ μικρὴ ἐπιλογὴ ἀπὸ τὰ ποιήματα τοῦ τιμώμενου, στὸ πρωτότυπο καὶ σὲ τέσσερις ἄλλες γλῶσσες. Μεταφράζουν οἱ Ὀρφέας Ἀπέργης, Debora Cacciafeda, Robert καὶ Despina Crist, Catherine Mavromara-Lazaridou, Mario Domínguez Parra, Νίκος Πρατσίνης, Don Schofield καὶ Τόνια Κοβαλένκο. 

 

 

~.~

ΘΕΡΙΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Μιά κι ὅλοι τὸ γνωρίζουνε ποὺ ἡ νιότη
δὲν τελειώνει βέβαια μὲ νιότη

Ζοῦμε σὲ μιὰ τρέλα      καὶ τὸ ξέρω
Κι ὅ,τι δὲ μποροῦσα νὰ ὑποφέρω
Ἔγινε ἡ φυγή μου τώρα ἡ μόνη
Ἅρπα λαιμητόμος καὶ τιμόνι

Κι εἶναι κείνη ποὺ ἄνοιξε τὴ θέα
Μιὰ γυναίκα ἐπίπλαστη      μιὰ ἰδέα
Κάποτε ὑποκρίτρια καὶ στὸ χάδι
Μέσα στὸ νερὸ καὶ στὸ σκοτάδι

Στὸ γαλάζιο θήραμά σου χύμα
Κι ἄσε τὰ βυζάκια σου στὸ κύμα
Στὸ ἐφηβαῖο χρυσάφι στάλα-στάλα
Φλοῖσβο στῶν μηρῶν σου τὴ διχάλα

Βγὲς στοὺς φωταγωγημένους δρόμους
Ἔπειτα καὶ σάρωσε τοὺς νόμους
Μὲ τὶς σκανταλιὲς τοῦ φραγκοράφτη
Παῖξε βάνοντας φωτιὰ ὅπου ἀνάφτει

Τ᾿ ἀλκοὸλ σὲ λούζει ἀνταύγειες     πάρ᾿ τες
Στὸ σεντόνι σου μὲ τρεῖς ἀντάρτες
Λύσου νὰ σὲ ὀργώσουν πέρα ὣς πέρα
Τρυφερή φευγάτη περιστέρα!

Μέτρα γενναιόδωρη ἐρωμένη
Ἀπὸ κάθε σου νυχτιὰ τί μένει
Φτάνει γιὰ νὰ σώσεις τὴν ψυχή σου
Καὶ τρακόσιους-δώδεκα μαζί σου

 

SUMMER MELODY

Since it be known that youthfulness
by no means perishes with youth

We live in madness, that I know
And what I could not suffer,
Becomes my sole escape now –
Harp, guillotine, and rudder.

She’s the one who came on view,
Phantasy-woman out of the blue –
Feigning betimes a caress,
Sprite of water and darkness.

Into your azure pursuit I heave,
Toss your titties on the waves;
Upon your golden mound drop by drop,
I splash betwixt your thighs’ fork.

Then you sally forth to glowing lanes;
You sweep decrees aside –
With tailors’ jests you dally,
Sowing bonfires low and high.

Alcohol sluices you in streaks; accept
A trio of partisans to bed:
Unleash yourself for plowing, end to end,
My tender, skittish pigeon!

With tricks entirely wanton
What of your nightly romp remains?
Suffice it your spirit hold its zing
With three hundred plus on its wing.

Μετάφραση στὰ ἀγγλικά : Robert καὶ Despina Crist

~.~

ΙΝ LOUE

ἀπ᾿ τὸ παράθυρο ἡ σελήνη
ἐξαργυρώνει τὴ στιγμή
Δ.Κ.

Μ᾿ αρεσει τὸ μυγάκι αὐτὸ ποὺ γυροφέρνει στὸ φανάρι τῆς μελέτης μου
Μ᾿ ἀρέσουν τὰ νερὰ ποὺ διαδρομίζουν πάνω στὸ ποτήρι τοῦ κρασιοῦ
Μ᾿ ἀρέσει ποὺ εἶναι καλοκαίρι ὄβριμος Αὔγουστος καὶ τό ᾿χω λησμονήσει
Μ᾿ ἀρέσει ποὺ ὅλες μου οἱ λειτουργίες βρίσκονται στιγμιαῖα σὲ ἀναστολὴ
Καὶ πιὸ πολὺ ποὺ ἔμεινε μιὰ σχισμάδα γιὰ νὰ βλέπω πρὸς τὰ ἔξω
Μὰ περισσότερο μοῦ ἀρέσει ποὺ ἔχει φύγει κι ἐπιστρέφω στὴν κοινότητα

Τὴν καταργῶ καὶ τὴν ἐπαναφέρω κατὰ βούληση
Κι ἔτσι γιατρεύω ἕναν κακόσορτο καημό     ζωὴ χωρὶς ἐμπιστοσύνη.

 

IN LOUE

from the window the moon
validates the moment
D.K.

I like the fly that comes and goes on the lantern of my study
I like the beads of water that stroll upon the wine glass
I like its being the high August that I’ve forgotten
I like it that all processes find themselves fading     away in the moment
Even more that a crack remains for me to look out
And more than that it’s gone, and I return to the community

I negate it and restore it at will
And thus I heal an ill-sorted heartache     life without trust

Μετάφραση στὰ ἀγγλικά : Robert & Despina Crist

~.~

ΦΟΝΙΚΟ

Ὡς ἤμαστε μὲ βαρετό σκυμμένο ἄδειο κεφάλι
Μὲς στὴν καρδιά μας ἄναβε πράσινη περιστέρα
Μᾶς εἶδε ἀπ᾿ τὸ κατάστρωμα κάποιος μὲ κανοκιάλι
Μὰ τὸ λεπίδι πρόφταξε     κανεὶς δὲν τὸ καρτέρα

Μὲς στὴν καρδιά μας ἄναβε πράσινη περιστέρα
Οἱ περουζέδες περισσοὶ καὶ τὰ ρουμπίνια κρίνοι
Μὰ τὸ λεπίδι πρόφταξε     κανεὶς δὲν τὸ καρτέρα
Ἥσκιος περνοῦσε χάροντα ποὺ χνάρι δὲν ἀφήνει

Οἱ περουζέδες περισσοὶ καὶ τὰ ρουμπίνια κρίνοι
Μὲ τί κοντύλι σβήστηκεν ἡ θέση μας στὸ χάρτη;
Ἥσκιος περνοῦσε χάροντα ποὺ χνάρι δὲν ἀφήνει
Ξέραμε     καὶ ρωτιόμασταν πῶς θά ᾿ρτει πότε θά ᾿ρτει

Μὲ τί κοντύλι σβήστηκεν ἡ θέση μας στὸ χάρτη
Κοπήκαμε ἀπ᾿ τὶς ρίζες μας σὰ θλιβερὰ τραγούδια
Ξέραμε     καὶ ρωτιόμασταν πῶς θά ᾿ρτει πότε θά ᾿ρτει
Ἡ μέρα ποὺ οἱ παλιοὶ καρποὶ θὰ ρέψουν μὲ τὰ φλούδια

Κοπήκαμε ἀπ᾿ τὶς ρίζες μας σὰ θλιβερὰ τραγούδια
Ποὺ νοσταλγοὶ ψελλίζουνε παράφωνα ἐνῶ θάλλει
Ή μέρα ποὺ οἱ παλιοὶ καρποὶ θὰ ρέψουν μὲ τὰ φλούδια
Ὡς ἤμαστε μὲ βαρετό σκυμμένο ἄδειο κεφάλι.

 

MANSLAUGHTER

As we with jaded heavy heads were laden,
Within our hearts a dove of green caught fire.
On deck someone’s glass did frame us,
But the blade flashed no one awaited.

Within our hearts a dove of green caught fire:
Turquoise jewels and ruby lilies,
But the blade flashed no one awaited;
Charon’s shadow crossed, no traces leaving.

Turquoise jewels and ruby lilies . . .
What dark pen struck our place from the chart?
Charon’s shadow crossed, no traces leaving.
That we knew; we pondered how and when the start.

What dark pen struck our place from the chart. . .
We were severed from our roots like mournful keening . . .
That we knew; we pondered how and when the start,
The day the ancient seeds shrivel with the peelings.

We were severed from our roots like mournful keening,
Nostalgically hymned off key as flowers
The day the ancient seeds shrivel with the peelings,
As we with jaded heavy heads were laden.

Μετάφραση στὰ ἀγγλικά : Robert καὶ Despina Crist

~.~

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Δυο τρόπους ἔχει ἡ ἀγάπη νὰ τελειώσει
Στὸ πέλαγος τῆς ἡδονῆς
ἢ στ᾿ ἄλλο τῆς μελάνης
Δυὸ τρόποι γιὰ νὰ βρεῖς τὴ λευτεριά σου
Ὁ ἕνας νὰ φυγαδευτεῖς
κι ὁ ἄλλος νὰ πεθάνεις

Ἔχεις μιὰ πληγὴ
Μὲς στὰ σωθικά σου
Ποὺ σὲ τυραννεῖ
Κόβει τὴ λαλιά σου
Ἔλα, τὴν κρυφὴ
Ταραχή σου δῶσ᾿ μου
Στάσου λίγο ἐκεῖ
Στὴ μπασιὰ τοῦ κόσμου
Ἄδολη χαρὰ
Στὴν ψυχὴ τῆς λέξης
Ποὺ ἄκουσες, ζητᾶ
Τώρα νὰ διαλέξεις
Τώρα νὰ ριχτεῖς
Στὸ κορμὶ τῆς νιότης
Πολεμοχαρὴς
Λάγνος συνωμότης
Μαῦρο σκοτεινὸ
Πέρασμα τοῦ λύκου
Στὸν ἀστερισμὸ
Τοῦ στερνοῦ κατοίκου
Ὅλα τὰ βουνὰ
Χάνονται μὲ λάμψη
Φλόγα τὰ γυρνᾶ
Μέχρι νὰ σὲ κάψει.

 

ONE-WAY

Love has two ways to end—
In the sea of pleasure
or in the other, of ink,
Two ways to attain your freedom:
One, to escape,
the other, to die.

There is a wound
In your innards
That torments you
Cuts off your speech
Come, give me
Your hidden turmoil
Stand awhile
At the world’s entrance
Guileless joy
In the soul of the word
You heard
Ask now to choose
Now to plunge
Into the body of youth
As a belligerent
Lustful conspirator
Deep dark
Passage of the wolf
Through the constellation
Of the last inhabitant—
All mountains
Perish with a glow
Flames surround them
Until they consume you.

Μετάφραση στὰ ἀγγλικά : Don Schofield καὶ Τόνια Κοβαλένκο

~.~

ΠΡΟΒΟΔΙΣΜΑ: LADYLOVE

Γιὰ κείνη ποὺ εἶναι τρεῖς  ὡ ς   π ρ ὸ ς   τ ὸ   σ ύ ν ο λ ο
Μὰ συνοψίζει περισσότερων τὶς χάρες     Εἶσαι     ἂς πῶ
Τὸ εὐγενικὸ αὐτὸ δῶρο

Τὸν ἔρωτά σου ὅπως δὲ γύρεψες ἀπόλαυσα     τὸν ἔρωτα
Ἥσυχο ποταμάκι στὰ ριζὰ ἑνὸς ὄρους ποὺ ἔχει φάει σιγὰ-σιγὰ
Κι ἀπὸ τὰ μεταλλεύματά του δηλητήριο πλημμυρίσει
Μὰ πόσο ἀκόμη τ᾿ ἀγαπῶ καὶ τὸ μαντεύω
Πόσα προσμένω ἀνήμερος κι ἀκάτεχος
Στὶς ἐκβολές του.

 

FAREWELL: LADY LOVE

For the one  w h o  to t a l s  t h r e e
But encompasses the virtues of many more     you are     let me say
This gentle gift

Your love that never asked
For anything in return I enjoyed
A quiet stream at the foot of a mountain
That wears it down while slowly being poisoned
By its surfeit of toxic minerals
Yet how much I still love
This stream how much
I anticipate
Its untamed estuaries.

Μετάφραση στὰ ἀγγλικά : Don Schofield καὶ Τόνια Κοβαλένκο

~.~

TOY ΒΙΟΥ ΕΡΓΟΝ

Κάθε ποὺ σιγοσβηέται ἕνα λυκόφωτο
Χτίζεις μπροστά σου καταδότες καὶ φυγόδικους
Κάθεσαι σ᾿ ἕνα τραπεζάκι     θέρος     καὶ ζαλίζεσαι
Ἀξάφνου κόβεις τὶς πρυμάτσες στὸ κατάστρωμα
Τὰ καφενεῖα ταξιδεύουν ἐναέρια
Καὶ συναντᾶνε στὴ στρατόσφαιρα τὸ «Ξένο»

Ποῦ πᾶς γυρεύοντας καὶ τί
Ποῦ νὰ βρεθεῖ τὸ ποίημα-ξίφος
Ἢ ἔστω αὐτὸ ποὺ λὲν «Κόνδωρ-Ἱέραξ»;

 

VITAE OPERA

Ogni qual volta si attenua il crepuscolo
erigi al tuo cospetto delatori e latitanti
te ne stai seduto ad un tavolino stordito dalla calura
d’un tratto tranci l’ormeggio in coperta
i caffè viaggiano su per aria
e nella stratosfera s’ imbattono nello «Straniero»

Dove te ne vai ed in cerca di cosa
Dove trovare la poesia-spada
O perlomeno quel che si dice «Condor-Falco»?

Μετάφραση στὰ ἰταλικά : Debora Cacciafeda

~.~

ΕΞΟΔΟΣ

Στο βάθος παραμένει ἀλύγιστη μιὰ θέληση ζωῆς καὶ μιὰ κατάρα
Εκεῖ ποὺ οἱ στίχοι γύρευαν δικαίωμα

Προβαῖναν ὅμως τὰ δυὸ χέρια σου
Μὲ τὴ ρυμοτομία τους κανονικὴ κι ἀλάνθαστη
Καὶ πάντα ξέφευγες ἐσὺ μὲ μαεστρία

Ερχεται πάντως ἡ καρδιὰ πάλι στὴ θέση της
Στὶς ἀρτηρίες μου κυλᾶ τὸ αἷμα πάλι
Μηδαμινότατη διακύμανση παλιὰ κι ἀνούσια ἱστορία
Συμβαίνει σ᾿ ὅλους.

 

VIA D’ USCITA

Permane in fondo una volontà ferrea ed una maledizione insieme
laddove i versi andavano in cerca di diritti

Si facevano avanti, nondimeno, le due mani tue
con il loro solito tragitto impeccabile
eppure tu ti divincolavi sempre con maestria

Al posto suo si rimette, però, il cuore
nelle mie arterie di nuovo il sangue scorre
fin troppo insignificante l’oscillazione, vecchia storia, futile.
Accade a tutti

Μετάφραση στὰ ἰταλικά : Debora Cacciafeda

~.~

ΟΡΙΟ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ

Μυσταγωγία εἶναι κι ὅταν
Δυὸ ἀδελφὲς ματιὲς ἀλληλοσφάζονται

Ἔξω ἀπὸ τ᾿ ἅγιο βῆμα
Ἀθώα καμιά.

LINDE DE LO VIVIENTE

Iniciación también es cuando
Dos miradas hermanas se zahieren

Fuera del presbiterio
Inocente ninguna.

Μετάφραση στὰ ἰσπανικά: Mario Domínguez Parra

~.~

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙ᾿ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΝΩΡΙΣΕΙ

Τὸ πιὸ καλό     νὰ λησμονᾶς μὲ τὸ τραγούδι
Νά ᾿χεις ἕνα σκοπὸ στὰ χείλη σου κι ἕνα ρυθμὸ σ᾿ ὅλο τὸ σῶμα
Πῶς ὅμως νὰ χαθεῖς τελειωτικὰ μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ ἀλλούτερο τοπίο
Πεδιάδα ὁλόκληρη ἁπλωμένο σὰ μαντίλι
Μὲ τοὺς κρυμμένους προβολεῖς καὶ τὴ θανατερή του τὴ μονάξια
Πῶς νὰ ὑψωθεῖς     ἂν χρειαστεῖ     πῶς νὰ ὁπλιστεῖς γιὰ νὰ χαλάσεις
Τὸν οἰκουμενικὸ τοῦτον ἱστὸ ποὺ φτάνει ἀπ᾿ ὅλες τὶς μεριὲς στὰ ὅρια τῆς ματιᾶς σου;

Κάθομαι τόσον ἥσυχος κι ἀπόμακρος     χώριος στὰ δυό
Καὶ συζητᾶνε τὸ μισὸ καὶ τὸ μισό μου ἀπελπισμένα
Συρίγματα μινυρισμοί περαστικὲς κουβέντες     ὅλα τὰ μελετᾶν  τ ὰ  ρ ο υ φ ι α ν ε ύ ο υ ν
Οἱ ἐξατμιστῆρες καὶ τὰ κλάξον ἔχουν κάτι τὸ αἰωνόβια-κοσμικὸ
Κι οἱ ἀνθρῶποι ποὺ μᾶς ἀγαποῦν φέρνουν τὴ μπόρα καὶ τὴ θύελλα
Οχι πὼς προλαβαίνουν νὰ σκεφτοῦν γιὰ τὸ κακό σου     ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός σου ἐσύ

Μᾶς περισφίγγει ὁλόγυρα ἡ παρεκτροπὴ
Οπως τ᾿ ἀσπράδι τοῦ ματιοῦ τὴν κόρη»     ὡς θά ᾿λεγε κι ὁ ῎Αραβας ποὺ ξέρετε

(Τί ἀσυνάρτητα λοιπὸν ποὺ τραγουδῶ     κι ἀντὶ νὰ λησμονῶ θυμᾶμαι κι ἄλλα.)

 

POEMA PARA AQUELLOS A LOS QUE HE CONOCIDO

Lo mejor     olvidar con la canción
Tener una tonada en los labios y un ritmo en todo tu cuerpo
¿Cómo empero perderse finalmente en este extraño lugar
Una llanura entera     extendida cual pañuelo
Con los focos ocultos y su mortal soledad
Cómo elevarse     si es necesario     cómo armarse para arruinar
Esta red universal que llega de todas partes hasta los límites de tu mirada?

Me siento tan tranquilo y alejado     partido en dos
Mientras una de mis mitades habla con la otra, desesperadas
Silbidos gemidos conversaciones efímeras todo lo investigan     todo lo  d e l a t a n
Los tubos de escape y las bocinas tienen algo de centenario-cósmico
Y la gente que nos ama traen la tromba y la tempestad
No es que consigan desearte algo malo     tu peor enemigo tú

Nos rodea por todas partes el desorden
«Como lo blanco del ojo a la pupila»     como diría el árabe que ya conocéis

(Con cuánta incoherencia pues canto     y en lugar de olvidar recuerdo más cosas).

Μετάφραση στὰ ἰσπανικά: Mario Domínguez Parra

 

POÈME POUR CEUX QUE J’AI CONNUS

Le mieux     s’oublier dans la chanson
Avoir un air au bout des lèvres et un rythme dans tout le corps
Mais comment se perdre pleinement dans ce paysage étrange
Tel une vaste plaine tendu comme un voile
Avec les projecteurs cachés et sa mortelle solitude
Comment s’élever     si nécessaire     comment s’armer pour défaire
Cette toile œcuménique qui atteint de toutes parts la ligne de crête de ton regard?

Je demeure si calme et détaché     coupé en deux
Et se parlent la moitié et mon autre désespérément
Sifflements gémissements paroles fugaces     elles scrutent tout et  l’ e n v e n i m e n t
Les pots d’échappement et les klaxons ont quelque chose d’éternellement-mondain
Et les êtres qui nous aiment apportent l’averse et la tempête
Non qu’ils arrivent à penser te faire du mal ton plus grand ennemi c’est toi-même

De toute part nous enserre la déviance
«Tel qu’entoure l’iris le blanc de l’œil»     comme le dirait l’Arabe que vous connaissez

(Quelle incohérence alors dans ma chanson     et au lieu d’oublier je me souviens davantage encore.)

Μετάφραση στὰ γαλλικά : Catherine Mavromara-Lazaridou

~.~

ΕΜΠΙΣΤΕΥΣΗ

Τυφλὴ κι ἀστόχαστη ἀναμέτρηση
Μὲ μιὰ φιλάργυρη ψυχὴ ποὺ ἀργοπορεῖ χωρὶς νὰ θριαμβεύει

Μιλᾶς καὶ πάντα σοῦ ἀποκρίνονται φωνὲς ποὺ ἔχεις ξεχάσει
Εσυρες τὸ νυστέρι σου διαμέσου πρωινῶν ἐτῶν καὶ χωματόδρομων
Η ἄλλη ὄψη τῆς ποινῆς     ἡ ἀδικία
Εφτανε «ἀπόφαση» στὰ χείλη σου κάθε αὐτοτιμωρία
Η ταραχὴ κατόπιν μὲς στὸ ἔδαφος κρυβόταν σκόρπιο ἀμμοκονίαμα
Σὲ ἀπίθανους πτυχοπυρῆνες
Κι ἕνα βουνὸ στοιβάζονταν ἐντός σου οἱ διαμαρτίες
Πάντα σου ὑποταχτικὸς τοῦ ἀνεμοδάρτη
Κείνου ποὺ σχίζει τοὺς γιαλοὺς καὶ κόβει λόγγους μὲ τὸ γόο του
Στὸ μέτωπό σου ἐπιδέξιοι ἐπιστήμονες
Χαρτογραφῆσαν τὸ σκοτάδι.

 

ENTRUSTMENT

Blind and thoughtless confrontation
With a miserly soul that lingers without triumphing
You speak and voices you’ve forgotten answer back
You dragged your scalpel through morning years and dirt roads
The other side of being sentenced     the injustice
A “decision” reaching your lips, each and every self-punishment
The agitation would then hide in the earth-scattered mortar
In improbable corrugated kernels
And a whole mountain piling up inside you – malformations
You who were always minion to the beating wind
The one tearing up shores and cutting through dells with its wailing
On your forehead adroit scientists
Mapped the darkness.

Μετάφραση στὰ ἀγγλικά: Ὀρφέας Ἀπέργης

~.~

Ο ΚΟΣΜΟΣ

Ὁλημέρα κάνουν τὸ κομμάτι τους
καὶ τὴ νύχτα πεθαίνουν

Φέρνω ξεμέθυστος στὸ νοῦ τὴ μαύρην αἴγλη ποὺ μοῦ χάρισες
Ὦ νύχτα ξέσκεπη ζωή τριζάτη ἀγάπη
Πέρα     πέρ᾿ ἀπ᾿ τὴ μιζέρια     σ᾿ ἕ ν α  π έ λ α γ ο

Νύχτα τρυφερόκαρδη θεά τραγούδησέ την
Ὅπως εἶναι στὰ προικιά της καὶ πατᾶ τὴν πίκρα της
Μιὰ Madonna διεγερμένη κι ἑτοιμόργασμη
Στιλβηδόνα στὴ λεωφόρο πίσω ἀπὸ φατνώματα
Πάροδος     δεντροστοιχία     περίβολος
Ἁβροπέλματη φορβάδα μὲ σιρίτια καὶ καδένες στηθοδέρνοντας
Ενῶ γίββονες τὴ ζώνουν μπαμπουίνοι.

 

THE WORLD

All the livelong day they do as they please
and at night they die

Sober, I recall to mind the black splendour you gifted me with
Oh night exposed life creaking new love
Beyond     beyond the drabness  i n  a  l i t t l e  s e a

Night tender-hearted goddess sing her
As she sits with her dowry and treads on her bitterness
An excited Madonna on the verge of orgasm
A lustre along the avenue behind the paneling
Byway     row of trees     enclosure
Soft-hooved mare with braids and fobs beating her breasts
While gibbons close in on her – baboons.

Μετάφραση στὰ ἀγγλικά: Ὀρφέας Ἀπέργης

~.~

ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Τime present and Time Past

Γύρω στὴ μέση της
Ἡ πείρα
Ζωσμένος πύθωνας.

FUERA DEL FUTURO

Τime present and Time Past

Alrededor de la cintura de ella
La experiencia
Pitόn que aprieta.

Μετάφραση στὰ ἰσπανικά: Νίκος Πρατσἰνης

~.~

ΣΙΧΑΜΕΡΗ ΑΛΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ

Τὰ λόγια φτιάχνουν καὶ χαλᾶνε τὴ ζωή
Μ᾿ ἔργα βαριά     τὸ ἀκάθιστο ἀεράκι τους
Εὐγνωμοσύνη πάθος μεταμέλεια πῶς τὰ λές
Ἔρωτα ἀμείωτο τόσα χρόνια
Καθὼς οἱ πράξεις σὰ μνημεῖα πρωτόγονα
Προκατακλυσμιαῖα πορώδη ἀκίνητα
Δὲν ἔχουν πεῖ     δὲν τὸ μποροῦν
Δὲν καταφέρνουν τίποτα μέσα στὴν ἀλλαγή;

Μὲ λόγια ἂς πῶ μονάχα αὐτό
τὸ εὐχαριστῶ
Ποὺ μάκρυνες γιὰ μένα τὰ μαλλιά σου.

 

ALALIA ASQUEROSA DE LOS ACTOS

Las palabras hacen y estragan la vida
Con obras pesadas     su brisita sin asiento
Gratitud pasiόn arrepentimiento cόmo las llamas
Amor no aminorado tantos años
Puesto que los actos cual primitivos monumentos
Porosos inmuebles antediluvianos
No han dicho     no lo pueden
No consiguen nada dentro del cambio?

Que diga yo pues solamente este
gracias
Porque te dejaste crecer para mi el cabello.

Μετάφραση στὰ ἰσπανικά: Νίκος Πρατσἰνης

 

 

 

 

Αὐτόγραφο ποίημα τοῦ Δημήτρη Ἀρμάου