*
Είμ’ ένας απ’ αυτούς που ναυαγήσαν
Και σιωπούν μέσα σε χίλια δάση.
Είμ’ ένας απ’ αυτούς που έχουν πνιγεί
Και άλλη οδύνη πια δεν θα γεννήσουν.Μας εσείς για το καράβι κάνετε τέτοια χαρά ;
Λεκιάζει τη θάλασσα με το πανί του.
Εγώ σε βαθύτερο θέλω βυθό
Να γίνω λιώμα, κομμάτια, αόμματο χιόνι.
Ω των παγετώνων μελιστάλαχτη γλώσσα !
Τι να την κάνω την κορφή –
Ήλιος την έχει πατήσει.
Στα όρη με θέλγει ο γκρεμός,
Ο εκτονωτής, ο σωτήρας, ο δέκτης.Πτώση, ευεργέτισσα πτώση.
Σιδερένια ορμή καταλύει
Τους τρισάθλιους ανθρώπους.Χαίρε ο Θάνατος !
Γιατί το Είναι σημαίνει δεσμά,
Στο μυαλό μόνο το άλγος οικεί,
Το μάτι στενεύει τον κόσμο
Κι είναι σιχαμός ο οργασμός
Που στον κόσμο μάς φέρνει.Ωραίο είναι να ’σαι σκελετός, να ’σαι άμμος.
ALBERT EHRENSTEIN
Βιέννη 1886-Νέα Υόρκη 1950Μετάφραση Κ. Κουτσουρέλη
*
*
*
*
