~.~
Η αρετή του μια και μόνη: δεν στρογγύλευε.
* * *
Ανόητος δάσκαλος. Στο ερώτημα «και πώς να ζήσω;» εκείνος απαντούσε: «όπως νομίζεις».
* * *
Για κάποιο λόγο η κολακεία δεν τον έπιανε. Καταδικάστηκε λοιπόν να ζει στεγνός μες στους πιωμένους.
* * *
Στα πράγματα τα δεύτερα ήταν πάντα πρώτος.
* * *
Γενναίος; Διόλου! Απλώς από παιδί είχε αναισθησία στον φόβο.
* * *
Στα έργα του τόνιζε τις μεταβάσεις, τους συνδέσμους, τους κρυφούς αρμούς από μοτίβο σε μοτίβο. Οι θαυμαστές τον εγκωμίαζαν, κι ύστερα τα κομμάτιαζαν και τα πουλούσαν σκόρπια.
* * *
Η υπεροψία του; Παιδιάστικη. Έδινε σημασία στην αλήθεια.
* * *
Όσοι δεν τον γνωρίζανε, τον είχαν για αφιλόδοξο. Ποιος τώρα να σκεφτεί πως είχε αλλεργία στις δάφνες.
* * *
Άνθρωπος αισιόδοξος βαθιά. Ο Αρμαγεδδών ήταν γι’ αυτόν το αντίδοτο στην πλήξη.
* * *
Υψιπετούσε για καιρό. Θα του άρεσε όμως κάπου κάπου να χαμέρπει.
* * *
Είχε σε αφθονία όσα περίττευαν. Του έλειπαν μονάχα τα αναγκαία.
* * *
Τον ενθουσίαζαν οι Αθώοι. Στο εικονοστάσι του είχε την Ζαν ντ’ Αρκ, τον Τσε, την Κοκκινοσκουφίτσα…
* * *
Πνεύμα απ’ τα ράθυμα. Δούλευε για το Μέλλον.
* * *
Στα ζόρια ήταν αλύγιστος. Μιλούσε, ουρούσε, αποπατούσε ορθός.
* * *
Εντελώς ανεπίδεκτος μαθήσεως. Τον ξαφνιάζε κάθε πρωί η αχρειότης.
* * *
Συνήθως κόμπιαζε· η γλώσσα του ήταν γεμάτη άνω τελείες.
* * *
Στο θαύμα ήταν που πίστευε, καθόλου στις καλές προθέσεις.
* * *
Καπάτσος σ’ όλα του. Το σφάλμα το διόρθωνε με σφάλμα.
* * *
Ποτέ δεν πρόδωσε τους φίλους του. Μέχρι το τέλος έμεινε στο τέλμα τους μαζί τους.
* * *
Κι ο εγωισμός του ακόμη ήταν όλος αυταπάρνηση.
* * *
Ποτέ δεν έγινε οπαδός. Ντρεπότανε να δείξει τη χαρά του.
~.~
ΛΑΜΠΡΟΣ ΛΑΡΕΛΗΣ
~.~
*
*
*
