Συλλήψεις

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΟΣΚΑ

~.~

Πριν 25 χρόνια ρώτησες στο μάθημα της Γεωγραφίας της Β΄ Γυμνασίου «τι είναι η μαλάρια». Ο Αλέξης απάντησε, «μαλάρια είναι μια φυλή της Αφρικής, πού επειδή ζούνε εκεί έχουν μαύρο δέρμα και κίτρινα μάτια». Ευλογοφανής απάντηση και η σύγχυση δεκτή.

Πρόσφατα η δασκάλα μιας ΣΤ΄ Δημοτικού πρότυπου σχολείου μιας πανεπιστημιακής πόλης της Γερμανίας ανέθεσε ως εργασία με θέμα την Ευρώπη, τις επιμέρους χώρες της. Κάθε μαθητής διάλεξε μια χώρα και έπρεπε εκτός της παρουσίασής τους να εξηγήσει με λίγα λόγια για ποιους λόγους διάλεξε τη συγκεκριμένη χώρα· τι τον τράβηξε στην επιλογή του. Ο Λεβέντης για παράδειγμα, που επέλεξε την Τουρκία, έγραψε ότι του έκανε εντύπωση ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μεγαλύτερη και από την Ρωμαϊκή. Αυτή ήταν μια εξαίρεση, καλής ή έστω εξαιρετικής απάντησης. Η μαθήτρια που διάλεξε την Ισπανία είπε ότι της άρεσε η παέγια. Κι άλλες/άλλοι παρόμοιους λόγους.

Ήρθε κι ο Γιάκομπ ο οποίος επέλεξε την γενέτειρα του πατέρα του, την Κροατία κι έγραψε μια «φανταστική» ιστορία – έτσι έγραψε:

«Η Κροατία είναι μια μικρή και φτωχή χώρα. Γι’ αυτό τη διάλεξα, για να την κάνω την πλουσιότερη χώρα στον κόσμο. Έφτιαξα μια ομάδα πρακτόρων, με την οποία δολοφονήσαμε τον Ντόναλντ Τραμπ και πήραμε την εξουσία στις ΗΠΑ. Με τον στρατό των ΗΠΑ κατέλαβα τις γειτονικές χώρες της Κροατίας. Ο επόμενος στόχος ήταν η σύλληψη των Avengers και με τη δύναμη τους ως μαχητών, κάτω από την εξουσία μου, να καταστρέψω τη γη. Κατόπιν έπρεπε να βρω κάποιον ικανό να χρησιμοποιήσει τη δύναμη των Avengers. Μετά από πολύ ψάξιμο, βρήκα κάποιον που τον έλεγαν Όλεκ. Μαζί με αυτόν κατέστρεψα τη γη»…

Το καλοκαίρι κατά το τέλος Ιουνίου, πήγε ο Γιάκομπ με τους γονείς του στην Κροατία για διακοπές. Εκεί στο νησί των δαλματικών παραλίων, στην πόλη Κρκ, την αρχαία Ιλλυρική Κυρικτική ή Κύρικον κατά τους Βυζαντινούς, ζούσε ο παππούς του. Είχε συλληφθεί ως μουσουλμάνος από τους Σέρβους ορθοδόξους κατά τον πόλεμο το ’97 αλλά επέζησε. Τον Γιάκομπ δεν τον ενδιέφεραν αυτά· εκείνος αφενός ήταν αχνά, αραιά και που, Χριστιανός από την Γερμανίδα μητέρα του, αφετέρου το μόνο που ήθελε ήταν να βγει για ψάρεμα με τη βάρκα του παππού του.

Ανοίχτηκαν με τον παππού του ένα ηλιόλουστο πρωινό προς τα νησιά Κρες, με την βενζινοκίνητη βάρκα, να ρίξουν τ’ αγκίστρια τους. Ο βορέας είχε απ’ το προηγούμενο βράδυ πέσει, η θάλασσα γαλήνια. Τίποτα δεν προμήνυε αυτό που έμελλε ν’ ακολουθήσει…

Ξαφνικά, άρχισε από κάτω τους να δημιουργείται ένας υδροστρόβιλος και η βάρκα άρχισε να περιστρέφεται με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα στη δίνη του νερού. Ζαλίστηκαν, τ’ αγκίστρια έφυγαν από τα χέρια τους, βρέθηκαν να γυρνάν ανήμποροι ν΄αντιδράσουν στον γύρο του θανάτου. Με το ζόρι κρατιόταν ο Γιάκομπ απ’ τα πλαϊνά να μην τον πάρει η κεντρομόλος δύναμη και τον καταπιεί μαζί με τη βάρκα που γυρνούσε σαν καρυδότσουφλο. Τού ήρθε τότε στο νου, ως αναλαμπή μιας εξ ύψους βοήθειας, μια εικόνα της Παναγίας της Μεγαλομάτας που είχε δει κάπου σ’ ένα νησί ελληνικό. Και φώναξε, μαζί με όλα τα φωνήεντα που έλειπαν από την πόλη Κρκ, «Κυρία μου, σώσε μας, κι εγώ θα σου φέρω μια λαμπάδα στο μπόι μου». Και τότε, ένα μεγάλο ψάρι πάνω από δύο μέτρα, ανασήκωσε τη βάρκα και την πέταξε με μιας έξω από την δίνη του νερού, πριν καταδυθεί ξανά στη μέση του στροβίλου. Πρόλαβαν να δουν άλλα τέσσερα-πέντε εξίσου μεγάλα ψάρια να βουτούν πίσω απ’ τον σωτήρα τους ιχθύ.

Ό,τι δεν κατάφεραν οι Avengers του Γιάκομπ, το κατόρθωσε η επίκληση της Μεγαλομάτας. Έσωσε κι αυτόν και τη γη από αυτόν! Κι ας μην γνώριζε τίποτα ο Γιάκομπ για συλλήψεις θαλάσσιες, σωματικές ή «ασπόρους».

Γιατί υπάρχουν κάτι μεγάλα ψάρια που διαβαίνουν κατά κοπάδια, εκεί γύρω στον Μάρτιο, τα στενά του Γιβραλτάρ, ερχόμενα από τον Ατλαντικό προς τη Μεσόγειο. Ψάχνοντας για ζεστότερα νερά, φθάνουν στις ακτές μας κατά τον Μάιο-Ιούνιο. Κι όταν τα παιδιά πηδάνε τις φωτιές στου Άι Γιάννη τη γιορτή, εκείνα αρχίζουν τους δικούς τους κυκλικούς χορούς και την τελετουργία αναπαραγωγής τους.

Ξεκινούν λοιπόν καμιά εκατοστή από αυτά, να «κολυμπούν» κυκλικά, με ζήλο, όλο και γρηγορότερα, σχηματίζοντας έναν δυναμικό, περιστρεφόμενο κύλινδρο. Η δίνη που σχηματίζεται ακολουθεί τον ρυθμό του κυκλικού χορού του κοπαδιού. Ξαφνικά, ένα δυναμικό θήλυ φεύγει από το κάτω μέρος του στροβίλου, ανεβαίνει με δύναμη απ’ το κέντρο του και πετάγεται προς τα επάνω. Παράλληλα, ακολουθείται από ένα ή περισσότερα αρσενικά. Ταυτόχρονα, αφήνει το θηλυκό χιλιάδες ωάρια, ενώ το αρσενικό ελευθερώνει το σπέρμα του. Με την βοήθεια της δίνης, τα ωάρια αναμιγνύονται με το σπέρμα και η αναπαραγωγή συντελείται χωρίς σωματική επαφή των ιχθύων. Αυτό το φυσικό «παιχνίδι» τού ερυθρού τόνου –γιατί περί αυτού του ψαριού πρόκειται, του αρχαίου θύννου– επαναλαμβάνεται από τα υπόλοιπα θηλυκά, ώστε όλα να αποθέσουν, γονιμοποιήσουν τα ωάριά τους.

Ο Γιάκομπ δεν γνωρίζει τους Χαιρετισμούς ούτε την άσπιλο σύλληψη. Αν γνώριζε, θα έψελνε μαζί μας,

Χαῖρε, ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα,
χαῖρε, παστάς ἀσπόρου νυμφεύσεως.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Εμείς που γνωρίζουμε, σιγοψέλνουμε μόνοι μας,

Χαῖρε, σὺ γὰρ ἀνεγέννησας τοὺς συλληφθέντας αἰσχρῶς,
χαῖρε, σὺ γὰρ ἐνουθέτησας τοὺς συληθέντας τὸν νοῦν.

και αναρωτιόμαστε αν η φυσική μας μητέρα αισχρώς μας εσύλληψε και ποιος τον νούν μας εσύλησε. Όμως και τότε επί Ηρακλείου βασιλεύοντος, πάλι από τους Πέρσες και τους Αβάρους εσώθη η Πόλις Της.

Εκείνος, ο Γιάκομπ, αφού άναψε την λαμπάδα του στον παρακείμενο ναό του Ευαγγελισμού, κάθεται τώρα με τους γονείς του στο μπαλκόνι της πιτσαρίας με θέα τον ποταμό Νέκαρ, κι απολαμβάνει την αγαπημένη του πίτσα με τόνο. Πιστεύει πλέον στη δύναμη της Μεγαλομάτας.

Ίσως κάποτε μάθει ότι υπάρχουν, συλλήψεις (σωματικές ίσως το ξέρει κιόλας, αλλά και άμωμες), συλλήψεις (διανοητικές πέραν των Εκδικητών), και συλλήψεις (με χειροπέδες, όπως του Μαδούρο – αν κάτι άκουσε;).

ΥΓ. Καλή Ανάσταση! (;)

~.~