Ο δρόμος

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ | 29.iii.26
Κείμενα – Φωτογραφίες ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

*

Ο ΔΡΟΜΟΣ

Ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶ ὡυτή, είπεν ο σκοτεινός φιλόσοφος. Κι εμείς οι ταπεινοί επαναλαμβάνουμε: πάντα υπάρχει ένα δρόμος φυγής, αλλά ταυτόχρονα κι επιστροφής. Λοιπόν, όποιος φύγει, και αυτός οφείλει, κι εμείς παρακαλούμε, να μας ξανάρθει οπωσδήποτε. Αυτό λένε συνεχώς τα φλύαρα δέντρα της αλέας. Και αυτό απαιτεί και η εντιμότητά μας προς τον δρόμο: τον αφήνουμε να μας πάει και του δίνουμε τη δυνατότητα να μας φέρει.

ΦΕΓΓΕΙ

Ένα μαλακό φως από μακριά φωτίζει τον απόμερο χώρο. Είναι ο ουρανός που φέγγει τρυφερά πάνω από το ερημικό δέντρο, ενώ το σκοτάδι σκαρφαλώνει από κάτω του. Το δέντρο απορροφά το φως και φέγγει στο χώμα και ύστερα το χώμα φέγγει στις ρίζες και οι ρίζες φέγγουν στην απώτερη του βάθους υγρασία. Εκεί όπου κατακάθονται οι ρανίδες όλου του καθημερινού μας ιδρώτα. Απλώνεται διάχυτη μαζί μια μουσική σαν ένα πένθιμο τραγούδι, που κυκλοφορεί από κλαδί σε κλαδί, από ρίζα σε ρίζα, από τα χώματα επάνω μέχρι και κάτω στα υπόγεια ποτάμια που ρέουν γογγύζοντας.

Υπάρχει τάχα ένα μέρος, όπου μπορούμε να σταθούμε χωρίς τη γνώση του θρήνου, χωρίς το βάρος του σκοτεινού φορτίου, χωρίς τον μαρασμό που μας πολιορκεί και μας εξουθενώνει;

ΟΡΧΙΔΕΑ

Ορχιδέα ή κάτι άλλο ή, ίσως, το αίμα της αβύσσου. Τη συναντάς αίφνης μέσα στα περάσματα του ορεινού δάσους και στέκεις ακίνητος, λαβωμένος από την κόκκινη σπίθα της ομορφιάς της. Η συνάντησή της μοιάζει με έναν πυροβολισμό, που σε βρίσκει κατάστηθα. Τυλιγμένος πάντα με το μυστήριο της γοητείας της, επανέρχεσαι γρήγορα στη δράση, την πλησιάζεις, τη φωτογραφίζεις από κάθε γωνιά κι ύστερα τακτοποιείς την εικόνα στα ντουλάπια της μνήμης σου. Φεύγεις. Να που και σήμερα, σκέφτεσαι, το δάσος σε αντάμειψε με τη γενναιοδωρία του.

ΚΥΑΝΟΙ ΑΣΤΕΡΙΕΣ

Δεν ξέρω πώς αποκαλείται στη Βοτανολογία το εξαιρετικό αυτό αγριολούλουδο των ορέων, αλλά εγώ το είπα «κυανό αστερία» και μια χαρά συνεννοήθηκα μαζί του. Κάπως έτσι άλλωστε βγαίνουν όλα τα ονόματα. Και το βάπτισμα είναι πάντα ένα μυστήριο. Αστερίες, λοιπόν, και με τρυφερότητα προσηλώθηκα σ’ έναν ξεμοναχιασμένο της άνθινης ομήγυρης και τον ρώτησα:

«Μέχρι ποιο σημείο του βουνού μπορώ να σε συναντήσω;»

«Μέχρι εκεί που αρχίζει η αλπική ζώνη», μου απάντησε.

Και όντως, ανεβαίνοντας, το συναντούσα συχνά εδώ κι εκεί να φωτίζει τα ριζά των βράχων και τις σκιερές στροφές των μονοπατιών. Ίσως γι’ αυτό, συμπέρανα, οι ορειβάτες που διέρχονται ανάμεσα στις ανθισμένες πλαγιές και τα κρεμαστά νερά έχουν ένα μόνιμα χαμογελαστό πρόσωπο.

ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Καμβούνια. Μεσημεριάτικη μαγεία λίγο πριν τον στάλο. Οι χορτάτοι και όσοι φοβούνται μη λιώσουν από τον ήλιο μαζεύονται στο λαχταριστό σκιάδιο του δέντρου. Ας πάω κι εγώ. Αυτή η συντροφιά δεν αντιγνωμεί ποτέ.

ΤΑ ΠΑΓΚΑΚΙΑ

Επειδή αραιώνουμε. Επειδή λιγοστεύουμε. Επειδή αποχωρούμε ένας-ένας. Επειδή μένουμε όλο και περισσότερο μόνοι. Γι’ αυτό και τα παγκάκια της μικρής πλατείας θα μένουν όλο και πιο σιωπηλά, όλο και πιο αδειανά.