*

του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

~.~

2010
Εσύ και ο εαυτός σου. Το ίδιο πάντοτε παιχνίδι, ποιος πρώτος θα ξεγελαστεί.

2110
Εκείνος ο Άλλος μέσα στο κεφάλι σου που όλη την ώρα σού επαναλαμβάνει: Μη νοιάζεσαι, δεν είναι αυτή η δική σου ζωή, είναι η ζωή ενός Άλλου. Εκείνου του Άλλου που τον λένε Εσύ.

2210
Τα ιδεώδη σβέρκο δεν διαθέτουν. Οι σφαλιάρες που τρως είναι όλες δικές σου.

2310
Και η πείρα σου όλη; Ένα μικρόβιο απ’ το παρελθόν με ξενιστή τη μνήμη.

2410
Εδώ μέσα, τα παραμύθια σου και οι μαυλιστικοί σου σκοποί. Κι εκεί έξω, το ζώο που σου δείχνει τα νύχια του.

2510
Ποιον ελεείς; Αυτόν που δεν φοβάσαι.

2610
Μικρές και μεγάλες εκδικήσεις, μένη και μίση και ξεφωνητά. Αγχόνες για τον αντίπαλο τάχα που –αύριο κιόλας– θα σου τσακίσουν τον  λαιμό.

2710
Πόσος αγώνας για να μη σε δεις στο μάταιο του καθρέφτη.

2810
Απ’ όλα το χειρότερο: νά ’ναι κι η πτώση σου ακόμη ηδονική.

2910
Μπελάς! Να σού ’ναι αντιπαθείς όσοι εκτιμάς, και να περνάς περίφημα μ’ αυτούς που φτύνεις.

3010
Οι διακοπές. Η αποστρατεία. Ο τάφος. (Τρεις λόγοι για να παραβλέψεις το Καθήκον.)

3110
Και να μην κάνεις τίποτε, μεγάλος κόπος.

0111
Σε οικτίρουν, σ’ επαινούν, κάνε τον βλάκα.

0211
Ο κόλακας  σ ε   ξ έ ρ ε ι.

0311
Δέξου τις αντιφάσεις σου. Μόνο έτσι θα συμφιλιωθείς με τ’ ότι δεν πρόκειται να τις ξεπεράσεις ποτέ.

0411
Πολέμα τις αντιφάσεις σου. Δεν θα τις τιθασεύσεις ποτέ, μα τι άλλο σου έχει μείνει να κάνεις;

0511
Όπως ο Δομήνικος έκανε πέρα τα ντουβάρια που του έκρυβαν την πόλη, έτσι κι εσύ. Αν θες να δεις, φρόντισε πρώτα να μη βλέπεις.

0611
Να χαίρεσαι σαν νήπιο. Ωσάν να μην υπάρχει αύριο και μέλλον.

0711
Αναστολή, καταστολή, το ίδιο κάνει. Στο τέλος πάντα την εκτίεις την ποινή.

0811
Άσε το Σύστημα! Το Σύστημα είσαι εσύ.

0911
Έμπνευση εξοφλητέα προσεχώς, λογάριαζέ τη για θεομπαίχτρα.

1011
Για να απαλλαγείς απ’ τις ελπίδες σου, αναλογίσου απλώς ποιοι θα σε κρίνουν.

1111
Έχεις πάντα ό,τι δεν χρειάζεσαι. Και πάντα χρειάζεσαι ό,τι ακριβώς σου λείπει.

1211
Mea culpa, errata, lapsus linguae, lapsus calami. Λατινιστί, ζητάς πιο εύκολα συγγνώμη.

1311
Κοίτα ό,τι γράφεις να μοιάζει με λόξυγγα βρέφους: να προξενεί σ’ όλους ταυτόχρονα ανησυχία και γλυκασμό. Και να τους είναι αδύνατο να απαλλαγούν από δαύτον, όσο κι αν θέλουν. (Απ’ την «Ποιητική ενός βρεφοκόμου»).

1411
Ποτέ δεν άξιζες στ’ αλήθεια τον έπαινο – η σωτήρια σκέψη. Ό,τι έγινε έγινε επειδή δεν γινόταν αλλιώς.

///

*

*

*