Στις κατεβασιές των νεφών

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ | 27.ii.26
Κείμενα – Φωτογραφίες ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

*

ΣΤΙΣ ΚΑΤΕΒΑΣΙΕΣ ΤΩΝ ΝΕΦΩΝ

Εκεί στις κατεβασιές των νεφών, στις στροφές των χειμέριων δρόμων, αλλά και σε κάθε στροφή της ζωής μας, εγώ θα σε περιμένω τυλιγμένος με τα μαντίλια της ομίχλης. Ο ουρανός θα έχει κρυφτεί και μόνο χρυσοφτέρουγα δέντρα θα με παραστέκουν και μόνο οι τσίχλες και τα κοτσύφια θα σπάζουν τη σιωπή με το χοχλακιστό κελάηδημά τους. Και όσο εσύ θ’ αργείς, τόσο η μοναξιά θα απλώνεται και θα με καταπίνει μαζί με τα κρεμαστά νερά, τους πολύμορφους βράχους και τις νυχτωμένες ρεματιές.

ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ

Ταυτόχρονη έλευση και αποχώρηση χειμώνος, δηλαδή από αλλού έρχεται ακόμα και από αλλού έχει ήδη ξεκινήσει να αποχωρεί. Το μάτι πλουτίζει με χρώματα, αλλά εγώ θλίβομαι που εκείνη η καλύβα που αχνοφαίνεται στο βάθος της κοιλάδας δεν είναι δικό μου καταφύγιο. Ας μείνω λοιπόν έρημος και γυμνός μέσα στις λέξεις, που, αντί να με κρύβουν, με φωτίζουν και με προδίδουν περισσότερο. Ας είναι. Σ’ αυτό το πεδίο πληγώνεσαι από το ίδιο σου το χέρι.

Η ΦΥΣΗ ΣΑΝ ΝΕΡΟΜΠΟΓΙΑ

Πολλές φορές, όταν επεμβαίνεις στην πραγματικότητα, την σπρώχνεις απροσδόκητα προς το όνειρο. Επειδή αυτό είναι που σου αρέσει ενδόμυχα και σ’ αυτό θέλεις να ενταχθείς. Κοιτάζεις εκεί και σου αποκαλύπτονται κομμάτια ενός κόσμου δομημένου πολύ βαθιά μέσα σου και πάντα με επάλληλες επιστρώσεις αχλύος και μυστικών εκλάμψεων, οι οποίες, όμως, ποτέ δεν σε εμπιστεύονται και ποτέ δεν σου παραδίδονται εξ ολοκλήρου. Προσεγγίζεις, όμως, έστω και ψευδώς, το ονειρικό σου κομμάτι. Το οπτικό πεδίο συγχέεται σαν νερομπογιά. Και, βλέποντάς το, κάποτε λάμπεις.

ΜΙΚΡΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΡΟΔΟ

Είναι ένα μικρό χειμωνιάτικο ρόδο εντελώς μοναχικό, που φωτίζει ακούραστα τον κήπο. Ένα μόνο θέλει: να μας συγκινήσει με την τρυφερότητα της ομορφιάς του και να μας πει ότι όλα είναι δυνατά. Ας σταθούμε, ναι, ας σταθούμε για λίγο ακόμα να το δούμε, λέω σε όλους κάθε μέρα, ενώ η βροχή και ο άνεμος μας σφυροκοπούν και μας σπρώχνουν μέσα στο σπίτι.

ΦΟΡΤΙΣΜΕΝΗ ΛΕΥΚΑ

Επιστρέφοντας από την απογευματινή μου έξοδο μέσα στο πλησιόχωρο δασάκι, έπεσα ξαφνικά πάνω στην κρυμμένη στα σύδεντρα λεύκα κατά την ώρα που άναβε όλα τα φώτα της, προκειμένου να υποδεχθεί το σούρουπο. Χαίρε αγαπημένη λεύκα, φώναξα από μέσα μου κι εκείνη αμέσως το αντιλήφθηκε και φορτισμένη από έναν πηγαίο ενθουσιασμό σκόρπισε τις χρυσές αντανακλάσεις των φύλλων της προς το μέρος μου. Τι μαγεία μέσα στο μελαγχολικό δάσος και στο σύθαμπο του απογεύματος. Αυτό το κέρδος έχεις βέβαια, όταν βαδίζει μόνος σου μέσα στην ερημιά. Νομίζεις ότι όλος ο κόσμος συντάσσεται μαζί σου. Αλλά, παρά τις αυταπάτες αυτές, εσείς, που με ακούτε, πέστε μου, πού έχω φταίξει κι εγώ θα το παραδεχθώ αμέσως.

ΛΑΜΠΑΔΑ

Οδοιπορία στο δειλινό. Για μια στιγμή το φως χαμήλωσε ξαφνικά λες και κάποιος ελάττωσε μηχανικά την πληθωρική ακτινοβολία του. Όμως ήταν η ώρα που το σούρουπο ετοιμαζόταν να πιάσει τη βάρδια του. Η μέρα κόντευε να βυθιστεί στις νεφελώδεις λίμνες της δύσης. Οι δρόμοι ήθελαν να χαθούν. Και τότε η λεύκα αντιλήφθηκε την αρχόμενη δυσφορία μου για τον τερματισμό του περιπάτου και ορθώθηκε σαν αναμμένη λαμπάδα μέσα από τα σύδεντρα. Είμαι εγώ εδώ, μου είπε με το νεύμα της, κι εγώ θα σου φωτίζω όσο μπορώ τον δρόμο. Και μου τον φώτισε.