*

της CARYL CHURCHILL

Μετάφραση Ανδρέας Γ. Ανδρέου

~.~

Ο αριθμός των ηθοποιών μπορεί να αλλάζει ανάλογα με το ανέβασμα. Όχι λιγότεροι από τρεις στην πρώτη σκηνή και όχι περισσότεροι από οκτώ· πέντε ή έξι είναι μάλλον αρκετοί. Η ηλικία και το φύλο είναι επίσης θέμα επιλογής. Το πρόσωπο στο ΜΕΤΑ μπορεί να είναι ο άντρας του οποίου την κηδεία έχουμε στην πρώτη σκηνή – ή και όχι. Το ίδιο και για το ΦΤΑΝΟΥΜΕ, και ο νοσηλευτής μπορεί να είναι κάποιος που έχουμε ξανασυναντήσει – ή και όχι.

 

1. ΕΔΩ ΠΟΥ ΠΑΜΕ

Οι ομιλίες στο τέλος της σκηνής προστίθενται σε τυχαία θέση μες στη ροή του διαλόγου. Είναι δέκα· χρησιμοποιήστε όσες χρειάζεστε ώστε να έχει κάθε πρόσωπο από μία.

Δεξίωση μετά από κηδεία.

Μας λείπει

φυσικά

σε όλους

μα στους πιο κοντινούς

γιατί η φιλία ήταν

περισσότερες γνωριμίες από οποιονδήποτε

χάρισμα

από κοντά

άκουγε

και τόσο σπιρτόζος τον θυμάμαι να λέει

άκουγε και καταλάβαινε

έδειχνε πάντα να

αν και τελικά γίνεσαι σοφότερος όσο μεγαλώνεις; εγώ νιώθω συνεχώς λες κι είμαι δεκάξι

τα όσα πέρασε στη ζωή του

τον πόλεμο τον πόλεμο δεν έχουν μείνει και πολλοί που

και την Ισπανία ακόμα φαντάσου

τι πόσων χρονών

όχι αλήθεια

και ποτέ δεν ήταν μέλος στο κόμμα επειδή έκαναν όσα έκαναν στους αναρχικούς οπότε

όχι ότι ήταν αναρχικός

εκτός αν σεξουαλικά

ε ναι σ’ αυτό

και είναι εδώ η τρίτη σύζυγος; είναι όλες τους;

με το κόκκινο καπέλο

αυτή δεν είναι η κόρη;

όχι, με το μεγάλο κόκκινο

και αυτός με το μούσι είναι ο σύντροφός της;

οι γυναίκες όλες δείχνουν να

ναι όλες φιλιούνται όμως αναρωτιέμαι

με εξαίρεση εννοείται

πολύ ήσυχη κάθεται αυτή

έρωτας της ζωής του

λένε

αν και ο ίδιος ήτανε κωλόγερος

φυσικά

αυτή η γοητεία του

ναι γιατί εμφανισιακά δεν

α όταν ήταν νέος

και ποιος/α από μας θυμάται

ε εγώ

φυσικά

τριάντα χρονών ήταν κούκλος

και φωτογραφίες φωτογραφίες είδατε; έχει στο τραπέζι μερικές μέσα στο

ναι καβάλα στ’ άλογο, σκάρτα δώδεκα

όμως τι μυαλό

ναι τι μυαλό

απίθανο μυαλό

λογοτεχνία φυσικά αλλά και

λογοτεχνία γαλλική, ισπανική, ρωσική, όλους τους Λατινοαμερικανούς

φυσική, είχε ακραία επιστημονικό

θα μπορούσε να είχε γίνει

όχι μωρέ αυτός

βουλευτής το πενήντα

πρώτη φορά τ’ ακούω

α βέβαια

ποιο κόμμα

ε προφανώς

ναι αλλά αυτός ήταν φιλελεύθερος

της αριστεράς

όλο τα τσούγκριζε

για ορισμένους λίγο παραπάνω ατομικιστής

θερμοκέφαλος μωρέ

μετά όμως επανόρθωνε μ’ ένα μπουκέτο λουλούδια

πώς να το ξεχάσω τότε που

μήπως γνώρισε κανείς το φίλο του τον Μπιλ;

ο οποίος δεν ήρθε ή μήπως;

θα τον καταλαβαίναμε;

αλκοόλας

μόνος του το ’κοψε

αλλά άμα λάχαινε έφερνε καμιά

σαμπάνια στο νοσοκομείο

υπέροχος

ποτέ δεν παραπονέθηκε

ε για να πούμε την αλήθεια

άμα τον έπιαναν τα νεύρα του

εγώ δεν είδα ποτέ

έβριζε τις νοσοκόμες

ε υποθέτω κάθε άνθρωπος

ναι άμα πονάει

ο πόνος σε μεταμορφώνει

άσχημο να το βλέπεις

η μορφίνη

σε κάνει και αισθάνεσαι πολύ χαρούμενος, εγώ όταν έσπασα τη λεκάνη μου

ή άρρωστος

συγχυσμένος

τον άκουγες κι έλεγες τα ’χει χάσει αλλά εμείς ξέραμε φυσικά πως

αν και σα χαρακτήρας ήτανε νευρικός

εγώ δεν είδα ποτέ

εσύ μάλλον δεν του τα

μόνο στους πιο κοντινούς

όχι, και σε άσχετους, που σου τηλεφωνούν για να σου πουλήσουν

φορτηγατζήδες

σκύλους

σκύλους;

τους μισούσε

αυτό πρώτη φορά το ακούω

γάτες γάτες γάτες

ναι τι θα γίνει

η κόρη του είπε να πάρει τη γριά την κόκκινη όμως

σε διαμέρισμα;

για τις γάτες μετράει ο χώρος φυσικά όχι ο άνθρωπος, αυτές

η γάτα σου;

σταμάτησε να ξερνάει παντού θεέ μου ευτυχώς, πόσα λεφτά στον κτηνίατρο

και πώς τα πας εσύ τώρα που

ναι φανταστικά

υπέροχη δουλειά

Νέα Υόρκη το πρωί οπότε δε μπορώ να μείνω πάρα πολύ πρέπει να

η προαγωγή

ακόμα ελπίζω

η ζωγραφική

έχω τόσον καιρό να δουλέψω που πλέον

κάτι να ασχολείσαι

μαθαίνω ο/η καινούργιος/α σου σύντροφος

πάμε για γάμο

κι εσύ που έλεγες

ναι αλλά ο έρωτας όταν πραγματικά

ναι

δεν περιμένεις να

πολύ χαίρομαι για σένα

ναι μετά από τόσα

και περιμένουμε μωρό το Σεπτέμβριο αλλά μη

τι τέλειο

μόνο στους κοντινούς φίλους μέχρι να

φυσικά

άλλο ένα ποτό

αχ και οδηγώ

τον βλέπεις όλον αυτόν τον κόσμο

ναι γιατί εμείς σπάνια

και τόσος κόσμος που δεν έχω ξαναδεί

απ’ όλες του τις

που τον ξέρουν εξήντα χρόνια

μόλις το καλοκαίρι που μας πέρασε γνωριστήκαμε αλλά εκείνος

μιλούσα με μία από τις νοσηλεύτριες

νομίζω στο τέλος η πιο κοντινή του

ε κάποιος που πλένει

και σκουπίζει

αγαπάς αυτόν που φροντίζεις και που σε φροντίζει έτσι και με τα μωρά

ή τις γάτες

με τις γάτες δεν είναι αμφίδρομο

όχι όταν τις χαϊδεύουμε μας μειώνεται

υπέροχη τελετή

το αγαπημένο

μα ο ίδιος δεν ήτανε χριστιανός ή εκείνος το

αλλά τι να κάνεις;

με πολύ κόσμο πια αυτά, ποπ τραγουδάκια, ποιήματα

ναι ανεξαρτήτως ο ίδιος ήταν μάλλον

δε νομίζω να τον ένοιαζε, δεν είναι ο τύπος που θα οργάνωνε

που θα οργάνωνε την ίδια του την τελετή, α πα πα, όχι

να έχω το νου μου στην ώρα

έχεις πολύ δρόμο;

ήρθα από τον Μ23 και γίνονται έργα στον κόμβο

γύρνα μέσω

περισσότερος δρόμος

μείνε το βράδυ

μεγάλη μέρα αύριο

εγώ έκλαψα

όχι εγώ βασικά ποτέ σε κηδεία

τι σε

στεναχωριέμαι και θυμώνω κυρίως νομίζω, ναι

παρά το κατανυκτικό

το ανεβαστικό

κάποιες από τις μουσικές

μα όχι σήμερα για μένα

όχι αλλά η σκέψη

ναι δεν το πιστεύεις ότι έχει φύγει αν και

σου ’ρχεται στα καλά καθούμενα ε

σα να πατάς τσουγκράνα

το έμαθα αφότου η μάνα μου

εντάξει οι γονείς είναι άλλο

δε θα το ’λεγα

γιατί μετά σειρά σου

μα νομίζεις ότι ο φίλος σου είναι ακόμα εκεί σε άλλη πόλη και που δεν τον βλέπεις

ναι και μετά σου σκάει ότι ποτέ δε θα

κι έχω την αίσθηση ότι δε θυμάμαι φωνές

όχι, όχι για πολύ

θα ’πρεπε όλους να μας ηχογραφούν

όχι μωρέ, δε φτάνουν οι φωτογραφίες;

α μα εγώ λατρεύω

τέλος και ας θυμόμαστε απλώς ό,τι μας

τα πιο παράξενα πράγματα

τον έχω εικόνα να στέκεται στο ένα πόδι, νομίζω στη Γαλλία ήταν ήσουν εκεί εσύ;

όχι εγώ ποτέ δεν πήγα σ’ αυτό το σπίτι μόνο σ’ εκείνο στην ποιος δρόμος ήτανε;

τι πλάκα

τέτοιος ήταν

πέταγε ένα αστείο

ναι δεν μπορώ με τίποτα να θυμηθώ

Τα παρακάτω λέγονται από ένα πρόσωπο το καθένα απευθείας προς το κοινό. Θα πρέπει να τοποθετηθούν τυχαία μέσα στον προηγούμενο διάλογο, με όποια σειρά. Το πόσα χρόνια αργότερα αλλάζει, αν χρειαστεί, ώστε να ταιριάζει στο εκάστοτε πρόσωπο.

Πεθαίνω την επόμενη μέρα. Με χτυπάει μοτοσυκλέτα καθώς περνάω ένα δρόμο στο βόρειο Λονδίνο. Νομίζω ότι με παίρνει να περάσω με κόκκινο, όμως δίνω σημασία μόνο στα αυτοκίνητα. Πεθαίνω προτού έρθει το ασθενοφόρο, το οποίο και έρχεται πολύ γρήγορα.

Πεθαίνω έντεκα χρόνια αργότερα. Παθαίνω καρδιακό ενώ κολυμπάω στη Βόρεια Θάλασσα Ιανουάριο. Παλιότερα που το έκανα δεν είχα θέμα.

Πεθαίνω τριάντα οκτώ χρόνια αργότερα από καρκίνο του πνεύμονα. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει ότι έχεις διαφορετικό τύπο καρκίνου αναλόγως από πού θα ξεκινήσει, άρα μπορεί να έχεις καρκίνο του μαστού στον εγκέφαλο, και εγώ έχω καρκίνο του πνεύμονα στο συκώτι. Τα παυσίπονα τελικά δε βοηθούν πολύ.

Πεθαίνω πέντε χρόνια αργότερα· με μαχαιρώνει ο διαρρήκτης. Φυλάω μαχαίρι στο κομοδίνο και με το που το σηκώνω μου το αρπάζει. Το αίμα τον σοκάρει, λέει συγγνώμη συγγνώμη και μετά εγώ χάνω τις αισθήσεις μου.

Πεθαίνω είκοσι έξι χρόνια αργότερα. Γλιστράω στα σκαλιά που έχουν πιάσει πάγο ενώ βγάζω τα σκουπίδια και σπάω το γοφό μου, και το στήθος μου όταν ξαπλώνω πονάει περισσότερο. Το έχω σταματήσει το κάπνισμα αλλά κάπως αργά.

Πεθαίνω στον ύπνο μου σαράντα χρόνια αργότερα. Με ανακουφίζει, αλλά περίμενα πως θα προλάβαινα να δω το μωρό.

Πεθαίνω επτά χρόνια αργότερα από όγκο στον εγκέφαλο. Παίρνει χρόνο μέχρι να δώσουν σημασία οι γιατροί στους πονοκέφαλους αλλά ίσως να είχε κάνει μετάσταση ούτως ή άλλως.

Πεθαίνω εξήντα δύο χρόνια αργότερα. Όλο και περισσότερα πράγματα σταματάνε να λειτουργούν. Στο πιστοποιητικό θανάτου γράφουν πνευμονία.

Πεθαίνω είκοσι τρία χρόνια αργότερα έπειτα από εννέα χρόνια με Αλτσχάιμερ. Δεν αναγνωρίζω κανέναν απ’ όσους είναι εκεί.

Πεθαίνω έξι μήνες αργότερα. Κρεμιέμαι. Έπρεπε να είχα σκεφτεί ποιος θα μ’ έβρισκε.

 

 

2. ΜΕΤΑ

Ένα άτομο. Πολύ γρήγορα.

Πέφτω πέφτω μες στο τούνελ μες στο τούνελ ένα τούνελ ένα φως ένα τρένο ένα μετρό άαα θα με πατήσει

μα έχω ήδη πεθάνει καλά δε λέω; και α εδώ είμαι έχω φτάσει κάπου και ναι; παππού;

πάντως ούτε το φως πιο φωτεινό ούτε ο γιαλός πιο μακρύς όχι

μα αυτοί είναι οι μαργαριταρένιοι πυλώνες; ναι κοίτα αληθινά μαργαριτάρια και αυτό είναι το μούσι του Αγίου Πέτρου κλειδί

μα εγώ δεν πιστεύω σε τέτοια

και εξαφανίστηκε είναι κανείς εκεί έεε

πρέπει να είμαστε άπειροι τι παρήγορο πολύ περισσότεροι από τους ζωντανούς

αν και φυσικά κάθε στιγμή οι ζωντανοί ήταν πιο λίγοι άρα ίσως τώρα οι ζωντανοί να είναι ίσοι με όλους τους νεκρούς στέκει αυτό; αλλά ακόμα κι έτσι είμαστε δισεκατομμύρια από τον άνθρωπο των σπηλαίων και μετά και πού ’ν’ τοι

ω να τοι να ’μαστε είμαι απλώς ένα ίχνος άμμου στην έρημο ω

ή τι είναι αυτό στεκόμαστε όλοι πάνω στη Νήσο Γουάιτ; είναι χειρότερα κι απ’ το μετρό σε ώρα αιχμής δεν μπορώ να πάρω τη μούρη μου από την πλάτη του δε θέλω

α καλύτερα τώρα εξαφανίστηκαν είμαι μόνος/η μου

είμαι μόνος/η μου

και τι μου συνέβη τι είναι να συμβεί πάντα φοβόμουνα εγώ πως ασχέτως από όλα θα περνούσα από κρίση και θα γινόμουνα κατσίκα, όχι πρόβατο, θυμάμαι εκείνα τα κοπάδια στη Βόρεια Αφρική που είναι μπλεγμένα και δύσκολα ξεχωρίζεις τότε την καταλάβαινα τη μεταφορά εύστοχη

και πιστεύω ότι τη σήμερον δε δίνεται έμφαση στην κόλαση αλλά ποτέ δεν ξέρεις επειδή το σύμπαν δε χαμπαριάζει τίποτα μόνο διαστέλλεται

και ακόμα και η γωνίτσα μας μέσα του όπου ανήκουμε λόγω εξέλιξης έχει τυφώνες και καρκίνους και σε κάποιους φέρεται ωραία συχνά όμως άσχημα και αναγκάζονται να πίνουν μολυσμένο νερό ή να πετάγονται κάθε πρωί από τον ύπνο και πώς θα ήταν να πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου ως σεξομανής παιδόφιλος ή να θες να σκοτώνεις τι θα έκανες τότε

και έστω ότι δεν είναι δίκαιο να τιμωρούνται αλλά δε θα είναι δίκαιο επειδή το ίδιο το σύμπαν δεν είναι δίκαιο άρα ποιος λέει ότι ο θεός εάν υπάρχει είναι κάπου εδώ

και η κόλαση σήμαινε κάποτε μεσαιωνικά βασανιστήρια λόγχες και φλόγες και νομίζαμε ότι ο θεός δεν μπορεί να το κάνει αυτό γιατί κανείς δεν το έκανε αυτό

μα το ξέρουμε ότι ακριβώς αυτό κάνουν οι άνθρωποι και πολύ μάλιστα ίσως να υπάρχει τότε μια κόλαση από κομμένα χέρια και στοίβες από πτώματα με σακούλες στα κεφάλια τους και κρέμονται ανάποδα α γιατί να μη μου αξίζει κι εμένα αυτό

εάν έχει σχέση το τι σου αξίζει μπορεί και να ’ναι στην τύχη

ὅτι ἐγώ εἰμι ἡ κάμηλος ἡ πλουσία καὶ δυσκόλως εἰσελεύσομαι σε σύγκριση με ω το ξέρω ότι υπάρχουν τεράστια τώρα μάλιστα γιοτ αλλά όχι μια χαρά ήμουν μια χαρά στη ζωή μου κότα κι ένα ζεστό κρεβατάκι

και πόσο καλό έκανα πολύ λίγο διότι πάντα κάποιον/α αγαπούσα ή κάτι οργάνωνα ή κοιτούσα τα δέντρα ή καθόμουν ήσυχα και διάβαζα εφημερίδα και συγγνώμη συγγνώμη

ή μήπως είναι το καθαρτήριο το έχουν ακόμα αυτό όπου σ’ τα βγάζουν με τη φωτιά; όχι για πάντα ναι νιώθω να ανεβαίνει η θερμοκρασία να μου καίει τα

γελοίο δεν το πιστεύω εννοείται ποτέ δεν το πίστευα δε συμβαίνει αυτό έχει πολλά άλλα κάτι εντελώς

ναι έρχεται ο άα τι είναι το κεφάλι του άγριο σκυλί αλεπού τσακάλι αυτό είναι δεν είναι μάσκα αυτός είναι ο

κι αυτός είναι πουλί ίβις μακρύ καμπυλωτό κοφτερό συγγνώμη συγγνώμη

και να οι ζυγαριές στον ένα δίσκο έχει ένα πούπουλο κι εγώ βγάζω την καρδιά μου και τη βάζω στον άλλο και πάντως δεν μπορεί να είναι ελαφριά σαν πούπουλο και αν ο δίσκος της πάει προς τα κάτω με ρίχνουν σ’ αυτό το λιοντάρι τον ιπποπόταμο τον κροκόδειλο και θα λιποθυμήσω άμα αισθανθώ την καυτή του ανάσα όταν σ’ έχει ένα ζώο στο στόμα σε πιάνει αμόκ συμβαίνει απ’ το National Geographic μάλλον και μετά θα έχω πάει όντως στα θυμαράκια υποθέτω

ποια αρχαία θρησκεία είναι αυτή τέλος πάντων η Αίγυπτος

σίγουρα με περιμένει κάτι πιο σκανδιναβικό

ο Θωρ μ’ έναν κεραυνό

η Βαλχάλλα ή είναι μόνο για τους ήρωες πολέμου; ναι να τοι κάθονται γύρω απ’ το τραπέζι μεθύσι και χαλασμός εγώ δε βγάζω γούστα έτσι

και για τη νόσο ή το γήρας να μια μπλε μαύρη γιγάντισσα έρχεται να με πάρει κάπου πιο ζοφερά σε καμιά κρύα ακτή με άνεμο που κολύμπησα κάποτε θα προτιμούσα μια ζεστή ελληνική άσπρα χαλίκια αυτό θα ήθελα αν γίνεται κι αυτός εκεί στη βάρκα είναι ο Χάρων; μπορώ να μπω κουνάει κάθομαι και διασχίζουμε το σκοτεινό ποτάμι

πάντα φοβόμουν τα σκυλιά-φύλακες οπότε ελπίζω ο Κέρβερος

και πώς να πιάσω κουβέντα με αυτούς τους νεκρούς, τους χωρίς αίμα, ο Οδυσσέας αυτούς πήγε να βρει; ναι τον βλέπω να ’ρχεται τώρα και να ’μαστε όλοι τού απλώνουμε τα χέρια μας

όμως δε θα κάνει τίποτα για μένα που έζησα τόσον καιρό μετά από κείνον και είναι και φανταστικό πρόσωπο ούτως ή άλλως άρα πώς μπορεί να με βοηθήσει να βγω απ’ αυτό το αιώνιο περίμενε ενώ θα μπορούσα π.χ. να γυρίσω πίσω και

περπατάω στοιχειώνω το δωμάτιο παγώνω τους ακούω να μιλάνε κι επιθυμώ να με δει κάποιος εδώ εδώ είμαι αγάπη μου δε με βλέπεις; εκατοντάδες χρόνια περνάω ακόμα μέσα από τοίχους εδώ είμαι εδώ είμαι όχι εγώ δεν είμαι ιστορία με φαντάσματα

επιστρέφω και ζω άλλη ζωή τη δική μου ζωή από την αρχή όπως σ’ εκείνη την ταινία και τη διορθώνω εννοείται επειδή τον περισσότερο καιρό ούτε που καταλάβαινα πώς περνούσε και κοιτούσα πίσω και σκεφτόμουν τι απερίσκεπτος/η ήμουν όταν ήμουν νέος/α δεν έδινα σημασία και τελικά έγινα μεσήλικας και αργότερα κοιτούσα πίσω και σκεφτόμουν πως τότε δεν έδινα σημασία

και δε θα με χάλαγε να ξαναδοκιμάσω

αλλά το θέμα δεν είναι να το κάνεις αυτό στη ζωή σου στο θάνατό σου όχι να ξαναδοκιμάσεις ως ο εαυτός σου να ξαναδοκιμάσεις ως κάποιος άλλος ή φυσικά κάτι άλλο

και έζησα άραγε το είδος ζωής που θα με έφερνε ένα σκαλί πιο ψηλά στην ευτυχία μία αληθινή αγάπη ίσως μου αξίζει να ζωγραφίζω ή

όχι όχι εξουσία, καθόλου να είμαι πρόεδρος βασιλιάς στρατηγός φαντάσου πόσο άσχημη θα είναι η τιμωρία αυτή ένα σκαλί πιο χαμηλά εννοείται

ή ίσως αναγκαστώ να κοιμάμαι στο δρόμο ναι περπατάω χιλιόμετρα μ’ ένα βαρύ άρρωστο παιδί έχω τέτοια κατάθλιψη που ούτε τις κάλτσες μου δεν μπορώ να φορέσω

αλλά ίσως δε γίνω άνθρωπος ένα πουλί ένα πουλί σε όλους θα άρεσε να πετάνε ω ένα κιρκινέζι μπορώ να γίνω κιρκινέζι; ναι μπορώ να βλέπω την κάθε λεπίδα που έχει το γρασίδι και ένα ποντίκι να χυμάω στο ποντίκι αλλά μπορεί εγώ να είμαι το ποντίκι

ίσως να γίνω ένας λυσσασμένος σκύλος του δρόμου να βγάζω αφρούς μια αγελάδα στο κατώφλι του σφαγείου

θα προτιμούσα να γίνω είδος υπό εξαφάνιση κανένα όμορφο μακριά μακριά οπουδήποτε ω

ίσως να γίνω έντομο ένα από δισεκατομμύρια είμαι ήδη ένας/μία ανάμεσα σε δισεκατομμύρια αλλά τρισεκατομμύρια

ακρίδα που όλο τρώει αυτές νιώθουν χαρά; απλώς τρώνε; ή μήπως ψύλλος το αίμα και το απίστευτο άλμα

ω δε θέλω να γίνω η κάμπια που η σφήκα αφήνει μέσα της αβγό και εκκολάπτεται και την τρώει από μέσα

μα σ’ αυτό εγώ πάντως δεν πίστευα ποτέ εγώ ποτέ

και δε θα ήμουν εγώ αυτό το κάτι που ήμουν εγώ δε θυμάται άλλους την εξαφάνιση τού είναι μου ακόμα κι αν είμαι μέρος μιας κοσμικής πώς το λένε σταγόνας που επιστρέφει στον ωκεανό όχι

και φυσικά όλα τα κομματάκια του σώματός μου φεύγουν τώρα διαλύονται σε μικρότερα και μικρότερα μάλλον αηδιαστικά στην αρχή αλλά μέσα στις μαργαρίτες

ή μήπως με αποτέφρωσαν τι παράξενο δεν ξέρω στην οποία περίπτωση όλα γίνανε καπνός και μείναν μόνο αυτές οι άγριες στάχτες που μπορεί και να είναι εν μέρει κάποιου άλλου δεν ξέρω πόση προσοχή δίνουν αυτοί στο κρεματόριο όταν μπαίνει σκούπα

αλλά τέλος πάντων όλα τα χημικά τα άτομα τα νετρόνια από τ’ αστέρια δε μένουν στάσιμα διότι η ενέργεια δε χάνεται

αλλά όχι η δική μου ενέργεια τύπου «ω είμαι τόσο κουρασμένος/η σήμερα δεν έχω καθόλου ενέργεια» τώρα στ’ αλήθεια δεν έχω ενέργεια βρίσκεται κάπου αλλού όπως προτού γεννηθώ

όλα αυτά τα άτομα βρίσκονται κάπου αλλού

και είσαι απλώς κάτι που συμβαίνει όπως ένας ελέφαντας ή ένας ασφόδελος

όλοι είμαστε κάτι για λιγάκι

έτσι φτιάχνεται για λιγάκι

και παραδόξως είσαι όντως είσαι ένα από όλα

και πάει και πάει και το συνηθίζεις και μετά ξαφνικά

 

3. ΦΤΑΝΟΝΤΑΣ

Ένα άτομο πολύ ηλικιωμένο ή άρρωστο και μία νοσηλεύτρια.

Το ηλικιωμένο/άρρωστο άτομο φοράει πιτζάμες και η νοσηλεύτρια τον/την βοηθάει να ντυθεί, αργά και με δυσκολία λόγω του πόνου και της περιορισμένης κινητικότητας.

Έπειτα να ξεντυθεί και να ξαναφορέσει πιτζάμες.

Έπειτα να ντυθεί.

Έπειτα να ξεντυθεί και να ξαναφορέσει πιτζάμες.

Έπειτα να ντυθεί…

για όσο διαρκεί η σκηνή.

Τέλος.

~.~

*

*

*