*

του ΘΕΟΔΟΣΗ ΒΟΛΚΩΦ

~.~

DICHTERLIEBE

Μνήμη Robert Schumann

Όχι τα λόγια που θυμίζουν λόγια.
Μίλα μας την αγάπη σου, ποιητή.

«Είναι ο Ήλιος», είπε.
«Δεν μπορείς να τον κοιτάξεις κατάματα,
κάνει όμως τα πάντα ορατά».

///

ΤΡΙΑ ΣΥΝ ΕΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΡΟΥΜΠΑΓΙΑΤ

And somewhere at the bottom he fell into
darkness. That much he knew.
He had fallen into darkness. And at the
instant he knew, he ceased to know.

JACK LONDON, “Martin Eden”

Κουράστηκε. Σκληρά είχε δουλέψει
το μίσος, την αγάπη και τη σκέψη·
και προσδοκά την ώρα πια την άγια
στο τίποτα για να τον επιστρέψει.

Να που επιτέλους λύνονται τα μάγια,
γκρεμίζονται καλύβια και σαράγια,
την ώρα που ο άνθρωπος σπαράζει
στου μηδενός τ’ ασύντριφτα τ’ αρπάγια.

Ζωή θα πει να σε ταυροκοιτάζει
ο θάνατος που όλο πλησιάζει.
Ζωή θα πει – ο Χάρος σ’ έχει σκλάβο
και πως σε λίγο, τώρα, να! σε σφάζει.

Αυτό είναι λοιπόν το μέγα μπλάβο;
Εκεί που λήγω οριστικά και παύω;
Πρέπει να δω, να μάθω επιτέλους!
Όλα τελειώνουν όμως πριν προλάβω
πως δεν καταλαβαίνω πια να καταλάβω.

///

ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΣΤΟΝ ΡΙΛΚΕ ΙΙ

«Und doch ist Einer welcher dieses Fallen
unendlich sanft in seinen Händen hält».

R. M. RILKE, “Herbst”

Τα πάντα πέφτουν. Κι όχι απλώς η Γη,
μα και τα φωτεινότερα τ’ αστέρια.
Το τόσο και όποιο φως τους δεν αρκεί,
το ίδιο τους το βάρος τα οδηγεί
στο απόλυτο μηδέν, στη μαύρη οπή
κι εκεί κατακρημνίζονται ακέρια.

Βραχνοί προφήτες χρόνια το ’χαν πει:
Έλειψαν πλέον του Θεού τα χέρια
κι έτσι κανένας πια δεν συγκρατεί
το τι, το πώς των όντων… το γιατί…

Κι ο Προαιώνιος, που κάποτε μια κτίση
λένε πως έπλασε, αιώνια πλέον αδυνατεί
και μες στην πτώση, τη δική Του, τη νωπή
με χέρια που έχουν σύρριζα κοπεί
καμία πτώση δεν μπορεί να συγκρατήσει.

///

*

*

*