*

Στέμμα ομίχλης
ξαποσταίνει στο βουνό
σαν ελεγεία

///

Το χώμα γνέθει
οστά αγαπημένων,
σκιές και φύλλα

///

Πένθιμες πομπές
κραδαίνει σωπαίνοντας
η πάμφορη γη

///

Το χώμα σήπει
χέρια που μας έσπρωχναν
στις κούνιες παιδιά

///

Αναφιλητά
αιφνιδιάζουν τα δέντρα·
συρραφή λυγμών

///

Κοιμούνται βαθιά
τα χλωρά αμύγδαλα
ονειρεύονται

///

Επιθυμίες
σκεβρώνουν μες στη λάσπη
αυτομολώντας

///

Η Αφροδίτη
εκκολάπτει τη μέρα
στη βουνοκορφή

///

Τα κυκλάμινα
υγρά φιλιά στο χώμα
υπολείμματα

ΜΑΡΙΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ

*

*

*