Μετά το Άουσβιτς

Εδώ και μήνες
ο θάνατος
συμμάχησε για τα καλά
με το παράλογο.
Γι’ αυτό
ο Αύγουστος του καρπουζιού
δεν έχει σημασία πια.
Τι σημασία έχει η ιστορική παιδεία
κι η καλή καρδιά
όταν μετά το γαμημένο Άουσβιτς
στα μάτια
κάποιου χορτασμένου εβραιόπουλου
μπορείς να δεις
τα πληγωμένα μάτια
κάποιου πεινασμένου κοριτσιού
που ζει
μες στα φριχτά ερείπια
στην ισοπεδωμένη Γάζα.
Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος
με μόρφωση κοινή
(δεν θεωρώ πως είμαι
κάτι το ξεχωριστό)
κι όμως μπροστά
σ’ αυτόν τον παραλογισμό
πρέπει πρώτα να γράψω
το κακό
κι ύστερα να το ζήσω.
Γλυκό παιδί της λέω
ακόμη κι αν σε διώξουν
απ’ τη Γάζα
όπως μας έδιωξαν κι εμάς
από την Ακανθού
και την γλυκιάν Αμμόχωστο
θα σε φιλοξενήσω απόψε
στη φτωχή μου τη σελίδα.
Με κοίταξε
βρεγμένη σαν πουλί
απ’ τις σταγόνες
μιας βροχής παντοτινής
και μου απάντησε πρωθύστερα.
Όσο κι αν προσπαθείς μου λέει
να φωτίσεις το κακό
πρέπει να ξέρεις
πως κανείς
(και ειδικά εσύ)
δεν είσαι απόλυτα αθώος.
Ύστερα βρήκε
μια τσακισμένη σκάλα
μες στο ποίημα
και ανελήφθη σαν σπουργίτι
μες στον χρόνο.