Φαντασμαγορία

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ | 25.viii.25
Κείμενα – Φωτογραφίες ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

*

ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΑ

Κοκκινωπές ξεφτισμένες φυλλωσιές που τις μάδησε το φως του δειλινού. Χρυσές ανταύγειες με βαθιές ραβδώσεις παλιών αναμνήσεων. Κι εδώ, σήμερα, στο σημείο αυτό, δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα. Μένω ενεός. Κι εσείς αφήστε με να πετάω. Να ονειρεύομαι.

ΑΛΟΥΡΓΙΣ

«Παρακαλώ μη με σχολιάσεις», παρακάλεσε η δροσόλουστη πορφύρα του μισοκρυμμένου ρόδου. «Με μια λέξη παραπάνω θα χαλάσεις ανεπανόρθωτα το κάθε τι που με φτιάχνει».

ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ

Κοιτάζοντας αόριστα το φρύδι του ορίζοντα, έπιασα μιαν ανάερη κίνηση, που μου φάνηκε σαν θαμπή μετατόπιση σκιάς. Πλησίασα να δω και το δέντρο που έστεκε δίπλα, σχεδόν έξω απ’ το κάδρο του βλέμματος, μου φάνηκε σαν να είχε μετακινηθεί.

Την ίδια στιγμή πάλι νόμισα ότι μου μίλησε: «Όπως βλέπεις περπατάω κι εγώ και μόλις επέτρεψα να το αντιληφθείς. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Απλώς έκανα στην άκρη για να σου δώσω χώρο να σταθείς. Επειδή εδώ σε θέλω, δίπλα μου, άξιο συμπαραστάτη και σύντροφο. Τι λες;»

Έμεινα σκεφτικός για μια στιγμή. Κι ύστερα το αποφάσισα αμέσως. Αυτή ήταν η καλύτερη πρόταση που άκουσα μέσα στη μικρή χειμωνιάτικη μέρα.

«Άντε», είπα στον εαυτό μου, «πάρε τα πόδια σου και πήγαινε. Η θέση σου είναι εκεί, δίπλα στο δέντρο. Για έναν από κοινού διαλογισμό. Για μια μαθητεία στη σχολή της ακινησίας. Έστω και για πέντε λεπτά φαντασίωσης. Αρκούν.»

ΚΕΝΤΗΜΑΤΑ

Τα βλέπω σε πρωινό λουλουδιασμένο φράχτη: Κεντήματα σε αραχνοΰφαντο ύφασμα, αιθέρια τούλια με κυματισμούς χρωμάτων, χρυσή βροχή μικρών άστρων ανακατεμένων με πληθώρα ανθέων και, ακόμα, μουσική υπερήχων μέσα σε καταρράχτες λευκής φυτικής έξαψης. Τι να συμβαίνει άραγες; Μόνο αυτό το απλό: ένα παρατεταμένο αποκύημα του κήπου λίγο πριν το αποσυνθέσει και αποσυντονίσει η φθινοπωρινή βροχή.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ Η ΤΕΧΝΗ

Αυτό που κάνει η τέχνη, δηλαδή ν’ αντιγράφει και να περιγράφει τον κόσμο, είναι πολύ απλό. Απομονώνει το θέμα της, αφαιρεί το περιττό, προβάλλει τα καίρια σημεία του, διαμορφώνει με το βλέμμα της το μικροπεριβάλλον του εστιασμένου, σκηνοθετεί την πιο θετική εκδοχή του, καλυτερεύει όπως νομίζει τα πράγματα. Φυσικά και το αποτέλεσμα τότε δεν είναι το ίδιο με αυτό που υπάρχει ατόφιο στο οπτικό πεδίο. Αλλά αυτός είναι ο ρόλος της τέχνης: να επεμβαίνει για την πιο καλή εκδοχή της πραγματικότητας. Ακόμα και η φωτογραφία, που φαινομενικά θεάται την πραγματικότητα ως έχει, προσπαθεί να αλλάξει το οπτικό πεδίο, εισχωρώντας με τη δύναμη του φωτογράφου στο εσωτερικό του. Γι’ αυτό και είναι μία ακόμα τέχνη που διαμορφώνει το ορατό.

ΣΤΟΝ ΑΝΗΦΟΡΟ

Με τάξη και σειρά, ο ένας πίσω από τον άλλο, οι ανθοί, ανεβαίνουν τον φράχτη μέχρι την κορυφή του. Εκεί πάνω ο ήλιος θα λάμπει το ίδιο για όλους. Αλλά κι αν κάποιος δεν φτάσει και χαθεί στα μισά του δρόμου, θα έχει την ικανοποίηση ότι βοήθησε για την ανύψωση της κοινότητας. Μεγάλα θαύματα για μικρό κόσμο.