*

Αξιότιμε κύριε,

Σας ευχαριστώ που μου δίδετε την ευκαιρία να αναπτύξω σύντομα τις απόψεις μου για τις υπεραγορές (δεν σας πειράζει βέβαια που άλλαξα το θέμα από «super-markets» προς το ελληνικότερο), γιατί πάει καιρός που έγραψα οτιδήποτε σε κάποιο φίλο κι εγώ σας βλέπω έτσι. Σαν φίλο δηλαδή.

Στο σχολείο, λοιπόν, είχαμε κάνει ένα ποίημα του Πούλιου, «Αμέρικαν μπαρ στην Αθήνα», και μετά το ξανακάναμε στο πανεπιστήμιο. Τη δεύτερη φορά όμως μας είπαν ότι το πρότυπο του Πούλιου ήταν ο Γκίνσμπεργκ, δηλαδή και την πρώτη μας το είχαν πει, αλλά στο σχολείο δεν κάναμε τον κόπο να διαβάσουμε το ποίημα του δεύτερου. Και έλεγε το αμερικάνικο ποίημα για μια συνάντηση στην υπεραγορά και ήταν το πρώτο πράγμα που θυμήθηκα όταν μου δώσατε την κόλλα με την ερώτηση: «Τι σημαίνει για σας σούπερ-μάρκετ;» Θυμήθηκα έναν στίχο που μεταφρασμένος μου φάνηκε αστείος («Τι έκανες, Γκαρθία Λόρκα, ανάμεσα στα καρπούζια;»), ενώ στα αμερικάνικα μου φάνηκε ωραίος. Όπως και να ’χει, είναι ωραία να περπατάς σε τέτοιους χώρους και να συναντάς σπουδαίους ποιητές, έστω και μέσα στην παρακμή.

Υπάρχουν και δυο πολύ ενδιαφέροντα πανκ ροκ τραγούδια: The Clash, «Lost in the supermarket» και The Raincoats, «Fairytale in the supermarket», απ’ το θρυλικό 1979. Συχνό μοτίβο στο πανκ ροκ του ’70 η κριτική στον καπιταλισμό. «I came here for that special offer / A guaranteed personality» λέει το πρώτο. Δεν έχει δική του προσωπικότητα στον έξω κόσμο. Ήρθε εδώ για να τη βρει, αλλά μάλλον μιλά ειρωνικά. Αν σας ενοχλεί η ειρωνεία την ξεχνάμε, εγώ για να εργασθώ ήρθα, απλά σας δείχνω τι ωραία πράγματα έχουν γραφτεί πάνω στο θέμα μας. Φανταστείτε, ο άλλος βρήκε τον Ουώλτ Ουίτμαν μέσα στα φρούτα, δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε.

Τώρα μπορεί και να γελάσετε, αλλά ας σημειώσω και τον Δράκουλα των Εξαρχείων του Νίκου Ζερβού. Ξέρετε, όλοι το βρίζουν το σινεμά μας του ’70 και του ’80, λένε ότι ήταν μια κλίκα κρατικοδίαιτων, εντάξει δεν διαφωνούμε, αλλά ο Ζερβός μάλλον τους δούλευε. Για να το πω αλλιώς, στεκόταν στην αντίπερα πλευρά της όχθης. Κι έτσι θυμήθηκα τώρα στον Δράκουλα που περιφέρονται οι Ταξιαρχίες μέσα σε μια υπεραγορά και δείχνει κάπου ένα ράφι χωρισμένο στα δύο, απ’ τη μια γαλάζια απρόσωπα κουτιά, απ’ την άλλη πράσινα: τα δυο κόμματα μέσα στον απρόσωπο καπιταλισμό φαντάζομαι, δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε.

Ίσως σας μπέρδεψα. Πάει και καιρός που ’χω να γράψω γράμμα σε φίλο. Μου αρέσουν τα ταξίδια, η μουσική, το σινεμά. Έχω πτυχίο, έχω μεταπτυχιακό, αλλά δεν μπορώ να βρω κάτι στο πεδίο μου – σαραντά ενός πλέον, βλέπετε. Θα χαρώ να τα λέμε εν ώρα εργασίας, στο διάλειμμα – το αφήνω πάνω σας. Μουσική, σινεμά. Αυτά έχω να πω. Θα περιμένω νέα σας.

Παρακαλώ πάρτε με

αξιότιμε κύριε

…

α, ναι!

ή αξιότιμη κυρία

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟΣ

*

*

*