*

Ἀφυδατωμένε γερο-κάκτε
κιτρινίζοντας σέ διάφορα σημεῖα
χλομά στεκάμενε στό παράθυρο τῆς κουζίνας μου
σέ εἶχα παρατήσει γιά τά καλά πεθαμένο
ἀλλά τά κατάφερες πάλι σέ μιά νύχτα
μ’ ἕνα λουλούδι κροσσωτή τρομπέτα
καί μιά θηριώδη κόκκινη ἀναλαμπή!
Λοιπόν εἶναι Ἰούνιος, Ἰούνιος πάλι,
ζεστός ἥλιος κελαηδισμός καί στεγνός ἀέρας·
θυμόμαστε τήν ἔρημο
και τίς πόλεις ὅπου τό γρασίδι σπανίζει.
Ἐδῶ πλάϊ στό πράσινο τῆς ἰτιᾶς ποτάμι
πλαγιάζουμε ξυπνητοί στήν ταράτσα
γιατί εἶναι Ἰούνιος, Ἰούνιος πάλι·
κανείς δέ θέλει νά κοιμηθεῖ
ὅταν μποροῦμε νά σηκωθοῦμε ἀνάμεσα στίς ὀξιές
ἄγνωστοι κι ἀλουστράριστοι
ἀπροστάτευτοι βετεράνοι
ἀπαρνούμενοι τίς ἀγγαρεῖες μας
γιά νά σαλπάρουμε τοῦτο τό μήνα
μέ νυχτικά κατακόκκινα καί τολμηρά σάν τά δικά σου·
γιατί εἶναι Ἰούνιος, Ἰούνιος πάλι.
Τό ξημέρωμα θά φέρει τόν κελαηδισμό
ἀλλ’ ἐμεῖς ἔχουμε μάθει στό κορμί μας
πῶς κάθε καλοκαιρινή μέρα ἡττᾶται
ἀπό τό χῶμα, τό ἀρχαῖο πηλόχωμα
καί κεῖνο τό μακρύ, κρύο βασίλειο.

Μετάφραση – Επιμέλεια στήλης
ΝΑΤΑΣΑ ΚΕΣΜΕΤΗ

*

*

*