*

Πολλοί ’ν’ οι δρόμοι πόχει ο νους.
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

~.~

Η ουρά του σονέτου, Α΄

(υπνοπορεία)

Τον ύπνο σου κι απόψε θα διαρρήξω,
μετά των οργασμών την παραζάλη,
βαθιά στον λήθαργό σου να βουτήξω,
ν’ αναδυθώ μες στ’ όνειρό σου πάλι.

Στον κάθιδρο βραχνά σου να βογκήξω,
να νοιώσω της ονείρωξης την πάλη,
τον τύπον, λέει, των ήλων σου ν’ αγγίξω,
την όποια τύψη σου π’ ανθεί και θάλλει.

Να μπω στο πιο κρυμμένο θηλυκό σου,
να ’ρθω μαζί σου στην υπνοβασία,
να βρω χρησμούς στο παραμιλητό σου,

να γίνει ως την αυγή: δοκιμασία·
κάτι σαν πρόβα πες, θανάτου εντός σου,
σαν δοκιμαστική ψυχοστασία.

Ίσως γιατί, μικρή πικρή μου πλάνη,
δες, μια πραγματικότητα είναι λίγη
και μια μορφή σου μόνο δεν μου φτάνει.

///

Η ουρά του σονέτου, Β΄

(υπνοδικία)

Τον ύπνο μου κι απόψε θα διαρρήξεις,
μόλις βουλιάξω μες στον νυσταγμό μου
και τ’ όνειρο μου διάπλατα θ’ ανοίξεις,
λίγο μετά τον δήθεν οργασμό μου.

Σαν τυμβωρύχος παντού θα μ’ αγγίξεις,
στο γέλιο, στη χαρά, στον στεναγμό μου,
σαν κρυπτογράφος θα μετράς εκπλήξεις,
καθώς θα σπας τον κωδικό σφυγμό μου.

Και τίποτα κρυφό δεν θα μ’ αφήσεις,
ώσπου ν’ αρπάξεις ό,τι σ’ ενδιαφέρει,
από θυμούς ως εξομολογήσεις…

Μόνο ο πολιούχος της γραφής μου ξέρει
κι όσο διαβάζεις αυτό το σονέτο,
κι όπως, καλέ μου, το κρατάς στο χέρι,

δεν προλαβαίνεις να δεις, υποθέτω,
πως την ουρά του απλώς μεταμορφώνει
τώρα σ’ ένα κεντρί και σε καρφώνει.

ΝΙΚΟΣ Ι. ΤΖΩΡΤΖΗΣ

*

*

*