*

Ένα βιβλίο

Όταν ανοίγεις ένα βιβλίο,

Κρατάς στα χέρια σου την Ουρ

Τους μίσχους καλαμιών, τα δώρα του Νείλου

Τις θυσίες μικρών ζώων

Τις γραμματοσειρές του Άλδου Μανούτιου

Όσους χαλάσαν τη ζωή τους και τα μάτια τους, στοιχειοθετώντας ασταμάτητα μέσα σε βρωμερά υπόγεια

Τα βλέμματα των γενναίων μπροστά στη λογοκρισία

Τις στάχτες μιας σατανικής φωτιάς στη μέση μιας γερμανικής πλατείας

///

Μια σταγόνα

μια σταγόνα στο σπήλαιο της μήτρας
σταλαγμίτης που σημαίνει τον χρόνο
μια σταγόνα αίμα στο χιόνι
έβαψε κόκκινο της Χιονάτης το στόμα
μια σταγόνα μέλι
ο κάματος κι οι διαδρομές μιας κατάκοπης μέλισσας
μια σταγόνα στο Άγιο Δισκοπότηρο
του Θείου Δράματος μικρογραφία
ενός φιλιού η σταγόνα
τομή του χρόνου σε πριν και μετά
(κι ύστερα, μέσα σου, το χάσμα μιας αχανούς απουσίας)
μια σταγόνα στο μάγουλο ενός παιδιού
θαμμένου στα χαλάσματα και τις οβίδες
λίγες σταγόνες σ’ ένα βρώμικο τζάμι
τοπίο θολό, του χώρου διαίρεση
μια σταλιά βουλοκέρι
σφραγισμένο το συμβόλαιο του Σάιλοκ
ο αστροναύτης σε τροχιά
συλλέγει πόσιμο νερό
καθώς θαυμάζει της Γης το γαλάζιο
σταγόνα μικρή
παρουσία ελάχιστη
συμπύκνωση τρομακτική
συνεκδοχή του Απείρου

///

Το καράβι του Ματίς

Μες στης αρρώστιας τις αφόρητες οδύνες
Μακριά ξορκίζεις τη μονοτονία
Ο κόσμος μια χρωματιστή χειροτεχνία
Ξυλομπογιές, ψαλίδια, σερπαντίνες

Βλέμμα παιδιού σκορπίζει τη χαρά του
Της τέχνης σου πληθαίνουνε τα δώρα
Χρωματιστή παλέτα, νικηφόρα
Γροθιά του ήλιου, στα σαγόνια του θανάτου

Καράβι, ανέμους κι ένα άγριο δειλινό
Μια ψαλιδιά απλόχερα χαρίζει
Χρώμα ροδιού, νερό θαλασσινό

Ιστίο χάρτινο, στολίδι ταπεινό
Δες, πόσο ανέμελα στο κύμα παιχνιδίζει!
Και δραπετεύω σε περίπλου μακρινό.

///

Εν πλω για τη Χίο

Άστρα χορεύουν σε τροχιές ερωτικές
Κι είμαι ολόκληρη εν’ ανάλαφρο μπαλόνι
Πλατιά ανασαίνω, ψηλαφίζω μουσικές
Είσ’ ακαθόριστο «εκεί» που σαν αρμός με στερεώνει

Θραύσματα μνήμης με λογχίζουν στο νερό
Πρόσωπα των γονιών μου αλλοτινά, σαν χαρμολύπη…
Βοτσαλωτές αυλές, γέλια παιδιών στις γειτονιές
Του Κάστρου οι φούρνοι, των μανταρινιών σου οι κήποι.

Πάλλεσαι μέσα μου σαν βότσαλο· εξάμετρο ομηρικό·
Σαν θαλασσογραφία.
Σχήμα μου δίνεις καθαρό, χρυσό φτερούγισμα πηλού
Σφιχτά με υφαίνεις στη δική σου ιστορία.

Μια νύχτα εν πλω: διασχίζω το Άπειρο.
Νόστος μού γίνεσαι, χαρά κι αδημονία.
Κι εσύ, αγέρωχη στα σπλάχνα της αρχαίας μου θάλασσας
Είσαι γοργόνα πέτρινη· είσαι Ιωνία.

ΜΑΡΙΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ

*

*

*