***

ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ

Έχω ένα θέατρο σκιών στο σεντονάκι μου
κι είναι τα μάτια μου τις νύχτες προβολέας.
Ο καραγκιόζης είμαι, στ’ άθλιο κονάκι μου,
όσο κι αν φλέρταρα τον ρόλο της μοιραίας…

Κάνω αστεία και κολπάκια και πειράγματα,
άλλοτε πονηρά και κάποτε μ’ αφέλεια·
εξευτελίζω τα πιο πάγια διδάγματα
και οι φιγούρες ξεκαρδίζονται στα γέλια.

Είμ’ ελαφρύς! Είμαι τρελός! Είμαι περίγελως!
Δες ο βεζίρης πώς κοιτάζει τον λαιμό μου!
Φτύνει το στόμα μου καρφιά, γίνομαι άβολος·
είμ’ ευτυχής, είμαι ο βασιλιάς του δρόμου!

Και νιώθω εκεί, μέσα στης κάμαρας το έρεβος,
ισορροπώντας στο πανί και στο σανίδι,
ότι για μένα είσαι μαζί: κι ο Μεγαλέξανδρος,
και το σπαθί, και το καταραμένο φίδι…

///

ΡΟΥΛΕΜΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΦΟΡΑ

Οι δρόμοι έχουνε κλαδιά και παρακλάδια·
στα σταυροδρόμια, πάντα κρύβετ’ ένα «αν».
Τα πας τα πόδια σου ή εκείνα σε τραβάν;
Δε συλλογιέσαι· ώσπου να μείνει η χούφτα σου άδεια.

–Πού ν’ αμολάς και να ξαναμαζεύεις μίτους…–
Ισορροπείς στη μέση κεντρικών οδών·
στη ζεστασιά και την ασφάλεια των ορδών·
να μην ξεφύγει το παπούτσι απ’ τη γραμμή τους.

Ο δρόμος, άσφαλτος (γι’ άλλους τα σφάλματα άσε)·
είναι οι κίνδυνοι πολλοί· όμως κουτέ,
είναι να μη βρεθείς σε κίνδυνο ποτέ
ο μόνος κίνδυνος που πρέπει να φοβάσαι.

Είναι κι οι λέξεις σου φλουριά κωνσταντινάτα·
Το «σ’ αγαπώ» και το «συγγνώμη» σου, φυλάς.
Πάθος και λάθος, όμως, φτιάχτηκαν για μας.
Για μας εσκάφτηκε ο γκρεμός· για μας κι η στράτα.

Στην κατηφόρα, ρουλεμάν ο χρόνος· βιάσου!
Άκου τους δείκτες στο ρολόι τι θα σου πουν:
«Όσα δεν τόλμησες, στον ύπνο σου θα ’ρθούν·
όσα δεν είπες, θα βουίζουνε στ’ αυτιά σου…»

///

ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Άμα η Θέμιδα λάδωνε τον ζυγό,
να γέρνει στη μεριά του αδικημένου
κι έπαιρνε η Νέμεση πλεούμενο γοργό
να φτάσει στη στεριά του ξιπασμένου·

αν δε μουδιάζαν οι Ερινύες με στεντόν,
δεν ήταν μόνο εικόνες σε βιβλία,
τα χαραγμένα όστρακα των προδοτών,
δε λιάζονταν σε κάποια παραλία·

αν εξεγείρονταν μια μέρα οι χαμερπείς
σ’ ένα γενναίο «ή ταν ή επί τας»,
αλλεργικοί στ’ αλισβερίσια της ντροπής
και άφοβα δίκαζαν τους Δικαστάς˙

τότε τ’ αστέρια πάνω νά ’σβηναν μπορεί·
κι ο ήλιος· τη σφαγή για να μη βλέπει·
κι ο κόσμος με το κόκκινο λειρί,
να μείνει στο σκοτάδι που του πρέπει.

ΑΝΝΑ ΣΠΥΡΑΤΟΥ

*

*