Κοίτη και όχθες

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ | 27.xii.24
Κείμενα – Φωτογραφίες ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

*

ΚΟΙΤΗ ΚΑΙ ΟΧΘΕΣ

Σ’ αυτήν την αργόσυρτη νεροσυρμή του ποταμού, στην αβαθή της, πια, κοίτη, κολυμπούσα μικρός και μάθαινα να αδελφώνομαι με τα νερά. Σ’ αυτήν την κοίτη με τις απρόβλεπτες, εκείνα τα χρόνια, βάθες μαθήτευα στη συνύπαρξη και τη φιλία. Σ’ αυτές τις όχθες κεντούσα με τα πέλματά μου όλη την αδημονία μου για την έκβαση των αυτοσχέδιων παιχνιδιών. Σ’ αυτές τις όχθες-εξέδρες καθήμενος θαύμαζα τα κατορθώματα των ηρώων της συντροφιάς, που επιχειρούσαν μακροβούτια ή πηδήματα μέχρι την άλλη πλευρά του ποταμού. Σ’ αυτές τις όχθες τώρα μόνον ιτιές κι άλλοι παντοειδείς θάμνοι κάθονται και στοχάζονται σιωπηλά. Δεν έμεινε χώμα γυμνό πουθενά. Η ζωή μας χορταριάζει ολόκληρη και πνίγεται μέσα στη χλόη των αναμνήσεών της.

ΔΕΣΚΑΤΗ

Υγρό τοπίο. Βαθύ πράσινο χρώμα με βαρύθυμες ανταύγειες. Να είναι ακόμα πρωί; Μήπως νωθρό κι αναποφάσιστο απόγευμα; Δεν θυμάμαι πιά. Κι ούτε υπάρχει μαζί μου εκείνος που πάντα θυμόταν και πάντα μου έλυνε τα αινίγματα. Τώρα όλα πλέον είναι αναμνήσεις θαμπές και οι φωτογραφίες ματαίως προσπαθούν να τις στηρίξουν.

ΔΙΑΙΩΝΙΣΗ

Όχι, δεν θα χαθούμε. Το θαύμα συνεχίζει να γεμίζει με το φέγγος του την καθημερινότητά μας. Και παρ’ όλες τις δυστυχίες που μας βρίσκουν, συντασσόμαστε μαζί του και στεγαζόμαστε κάτω από τη λέξη «διαιώνιση». Είναι η μόνη προμετωπίδα της αθανασίας μας.

«ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ»

Αποθέωση του ροζ. Η στιγμή που το δεντρολούλουδο «στρατηγός» καταδηλώνει την παρουσία του κι εγγράφεται στην αισθητική της θερινής περιόδου. Ανεξίτηλη παρουσία μιας διαχρονικής ευθυμίας. Κι από τη φωνή, που θα μπορούσε άνετα να βγάλει, έχει μείνει μόνο το χρώμα της. Αφουγκράζομαι και υποκλίνομαι.

ΑΓΡΙΟΡΑΔΙΚΟ

Δεν είναι ξεφτισμένη σημαία, ούτε ρημαγμένο φεγγάρι. Είναι απλώς η κορύφωση ενός άγριου ραδικιού (έτσι το είδα), τη στιγμή που ετοιμάζεται να τα παρατήσει όλα και να δεχθεί τον μαρασμό του χειμώνα.

Βλέποντάς το συλλογίστηκα πως, όταν είχε τη δύναμη, τη διοχέτευε αισιόδοξα στα πέταλα του άνθους του, προσπαθώντας να αναπαραστήσει φόβητρα δοντιών. Όμως, όταν δεν σου πάει το νταηλίκι κάνεις το δόντια κρόσσια μιας ιδιαίτερης διακόσμησης και μένεις στην ταπεινότητά σου.

ΟΙ ΣΤΡΟΦΕΣ

Τι να είναι πίσω από κάθε στροφή;

Φθάνοντας στη θέαση κάποιας στροφής, πάντα μας πιάνει μια αδημονία. Περιμένουμε ότι κάτι παράξενο, κάτι απροσδόκητο θα εμφανιστεί και αυτό θα είναι η ανταμοιβή για την πορεία μας μέχρις εκεί.

Ας πάμε, λοιπόν, μέχρι τη στροφή. Άντε κι ως την επόμενη να δούμε τι μας περιμένει, αν μας περιμένει. Τι γλυκό φρούτο η απαντοχή.

Όμως, σαν τι να δούμε;

Να δούμε αυτόν τον ίδιο τον βίο μας, τον επαναλαμβανόμενο, που τον ξέρουμε σε κάθε πτυχή και δεν θέλουμε να τον αποχωριστούμε. Αυτόν που βρίσκουμε ίδιον κι απαράλλαχτον πίσω από κάθε στροφή.

Δεν είναι αρκετό;