Μαθήματα συμμετρίας

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ | 27.ΧIΙ.23
Κείμενα – Φωτογραφίες ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

Στις πετρώδεις πλαγιές του βουνού συνάντησα το δέντρο που έδινε μαθήματα συμμετρίας με τη σεμνή και απέριττη παρουσία του. Πλησιάζοντας πιο κοντά το είδα να τρέμει και να αναφουφουλιάζει.

Το ρώτησα μαλακά: «Γιατί τρέμεις έτσι σύγκορμο; Τι φοβάσαι;»

Κι εκείνο, αναπτερωμένο: «Φοβήθηκα μην είσαι ο ξυλοκόπος».

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΙΜΟ ΧΙΟΝΙ

Όχι, δεν είναι πρώιμο χιόνι. Πρόκειται για την παρατεταμένη ανθοφορία της αγράμπελης, η οποία, πληθωρική κι επιθετική στο έπακρο, κάνει ολοκληρωτική κατοχή στο δέντρο-ξενιστή που την υφίσταται. Έτσι, μαζί με το επιδέξιο αυτό αναρριχητικό, λάμπει και ο μήνας Σεπτέμβριος με όλους τους διπολικούς αναστεναγμούς του. Τον παρατηρώ από άκρου σε άκρο, καθώς γίνεται σιωπηλός αποδέκτης αυτού του καταρρακτώδους λευκού.

Φθινόπωρο, λοιπόν, και να που το λευκό προηγείται όλων των χρωμάτων. Νικητής.

ΤΟ ΝΕΡΕΝΙΟ ΣΚΟΙΝΙ

Πολλές φορές ονειρεύομαι ότι πιάνομαι από αυτά τα νερένια σκοινιά των καταρραχτών και σκαρφαλώνω στην απότομη πλαγιά του βουνού. Ότι φτάνω στην κορυφή κι εκεί βρίσκομαι μπροστά σ’ ένα εκπληκτικής ομορφιάς ανθόσπαρτο λιβάδι. Αλλά, όχι, δεν συμβαίνουν αυτές οι αναβάσεις εκτός ονείρου. Αμείλικτη καταφθάνει η πραγματικότητα, που με προτρέπει να κάνω τον γύρο της απόστασης με αυτοκίνητο και, φθάνοντας με ασφάλεια επάνω, εκεί στην αρχή όπου ξετυλίγεται το σκοινί του κάθε μικρού ή μεγάλου ορμητικού νερού, να δω ότι δεν υπάρχει πηγή, αλλά μόνο ένα αφηνιασμένο από την κατηφορική πορεία ποταμάκι, ένα ρυάκι που τρέχει και πηδά, ξεπλένοντας πέτρες και πράσινες τριφίδες, χωρίς να φανερώνει την αφετηρία του. Κι ενώ νομίζω κάθε φορά ότι βρίσκω την αρχή των νερών, διαπιστώνω ότι αυτή βρίσκεται κάπου πολύ πιο ψηλά και θέλει πολλές αντοχές για να τη συναντήσεις. Αυτά σου κάνει το βουνό. Ανά πάσα στιγμή παίζει κρυφτό μαζί σου και ποτέ δεν είσαι σίγουρος για το τι βρίσκεται πίσω από κάθε στροφή μονοπατιού και πίσω από κάθε μακρόσυρτο ήχο που αντηχεί στα βράχια και τα δέντρα. Ήχοι που φεύγουν και που ξαναγυρίζουν δριμύτεροι σε σένα, για να σε εκπλήξουν.

ΚΩΝΟΙ ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ

Ορεινό τοπίο. Χαμηλοί, μυστηριακοί λόφοι σαν κώνοι κατά παράταξη, που θέλουν να δείξουν κάτι προς τον ουρανό. Κοιτάμε μαζί τους προς τα υψηλά και γαλανά διαζώματα των ουράνιων χώρων. Αυτές οι ανορθώσεις του βουνού, που σιωπούν αινιγματικά, μαγνητίζουν πάντα το βλέμμα μας και το απορροφούν για πολλές και παρατεταμένες στιγμές.

Σκέφτομαι ότι πολύ συχνά και με ελάχιστες αφορμές οι άνθρωποι επιτυγχάνουν την ουράνια άνωση. Πρόκειται γι’ αυτά τα φτερουγίσματα που νιώθουμε μέσα μας, καθώς αυτά ψάχνουν ανά πάσα στιγμή να βρουν μια συναισθηματική ρωγμή, ώστε να βγουν έξω μας και να απελευθερωθούν.

Τι καλύτερη έξαρση συναισθήματος από την ώσμωσή μας με ένα λιτό τοπίο που αιχμαλωτίζει το βλέμμα μας; Αυτοί οι κώνοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά η γη που σηκώνει τα δάχτυλά της για να μας δείξει τον ουρανό και τα μυστήριά του.

ΤΟ ΕΛΑΤΟ

Τι να λέει αυτό το ξεκομμένο από το δάσος έλατο;
Τι να προτείνει στους παρατηρητές του;
Μα, το πιο απλό: Να μείνουμε όλοι όρθιοι, όσο μπορούμε.

ΩΔΗ ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ

Συνεχώς και αδιαλείπτως το τραγουδάμε και το αινούμε. Επειδή το λευκό υπερισχύει παντού και, κατακτώντας τα πάντα, μεταβάλλεται σε στοιχείο του απείρου. Στοιχείο δαιμονιακό, δεσμώτης όλων των άλλων χρωμάτων, αφού υπεισέρχεται σε κάθε απόχρωση και υποβάλλει τη ρητή ή την άρρητη άποψή του. Συγχέει και θαμπώνει τις εικόνες, ενώ από μόνο του γίνεται λαμπτήρ της επιφανούς πραγματικότητας. Τίποτα δεν κρύβεται μπροστά στο άπλετο φως του. Είναι φάσγανον, εκκαθαριστής, ολετήρας. Υποκύπτουμε στην κόψη του. Το προσκυνούμε πάντοτε ευμενώς κι ας είμαστε με τον τράχηλο στο ατσάλι της αθέρας του.