Greek Way of Life!

Ομολογώ ότι ανέκαθεν έβρισκα ανθρωπολογικά ενδιαφέρουσες τις φιγούρες των διαπρεπών φουκαράδων. Με εντυπωσίαζε η παχυλή αμάθεια, η επηρμένη άνεση και η αστραφτερή αναίδεια των κομπάρσων που κατέχουν πρωταγωνιστικούς ρόλους στη δημόσια ζωή της παντέρμης μας χώρας. Εδώ όμως το σκηνικό με την αγγλοφρενή επιγραφή τους ξεπέρασε κατά πολύ. Έδειξε, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι ο ελληνικός τρόπος ζωής οπισθοβατεί αλλά η ξενοφωνημένη Ελλάδα προοδεύει ακάθεκτα.

///

Ξένη γλωσσική κατοχή

Διαλέγουμε κατάλληλο σφυρί για κάθε χρήση και μαχαίρι ανάλογα με το υλικό της κοπής, πίνουμε σε διαφορετικά ποτήρια τη μπύρα και το κρασί ή αλλάζουμε ρούχα σύμφωνα με την περίσταση. Παρότι όμως δεχόμαστε επιλεκτικά κριτήρια προκειμένου για τα άψυχα, η συνειδητή επιλογή της γλώσσας –που δεν είναι φόρεμα να το αλλάξεις σύμφωνα με τη μόδα ή την εποχή– παραμένει ζητούμενο. Η μητρική γλώσσα εντούτοις στην επιφάνεια της καθημερινής επαφής είναι δέρμα ενώ η εσωτερική της διάπλαση οφείλεται σε γραμματικά και συντακτικά όργανα παρόμοια με τον εγκέφαλο, την καρδιά και τους πνεύμονες. Έχει τις βρισιές της δικής της χολής, την οργή μιάς διακριτής σπλήνας, το ξέχωρο καθαρτήριο συκώτι και τις ιδιαίτερες αρτηρίες της. Όταν αυτά τα όργανα ατροφήσουν, τα νεφρά αχρηστευτούν και το κυκλοφορικό σύστημα στομώσει, το σώμα της πεθαίνει – και ο θάνατος εκδηλώνεται ως επιβολή μιας ξένης γλωσσικής κατοχής. Έτσι οι αυτοκρατορίες καταρρέουν, οι αποικιοκράτες φεύγουν αλλά η γλώσσα τους μένει φυτεμένη στους άλλοτε υποτελείς – και οι λαοί που χάνουν την ιθαγενή τους γλώσσα ή την υποβαθμίζουν σε παράρτημα μίας άλλης περισσότερο αποδεκτής από τη διεθνή κοινότητα, γίνονται διαχειρίσιμη μάζα, πολτός γλοιώδης, μπάμιες καζανιού. Η πιο ύπουλη ωστόσο και γι’ αυτό η διαρκέστερη μορφή επικυριαρχίας δεν είναι η βίαιη αλλα η ειρηνική αλλόγλωσση διείσδυση όταν συμβαίνει σε αλόγιστα μεγάλη έκταση, πράγμα που οι πολιτικοί μας (όλου του φάσματος) και οι αφασικοί οπαδοί τους φαίνεται να αγνοούν. Γι’ αυτούς η γλώσσα δεν είναι παρά σκέτο επικοινωνιακό εργαλείο, κάποιος ουδέτερος χώρος, δοχείο ή ψυγείο ανάμεσα στα ανόμοια τρόφιμα του οποίου μπορείς να φυλάξεις αβλαβώς και στοιχεία της εγχώριας παράδοσης. Η γλώσσα όμως είναι πνεύμα με αυθεντικό τροπισμό και μοναδικό ήθος. Από κάθε λαό εξαρτάται λοιπόν αν θα χύσει την ιδιοσυγκρασία του στο οικείο γλωσσικό καλούπι ή θα την… χέσει σε κάποιο ξένο.

///

Κουνώντας το μαντήλι

Διάφορες μόδες έρχονται κατά καιρούς, σαρώνουν τη φτωχή μας γλώσσα και φεύγουν ή ξεθωριάζουν από την πολυχρησία. Παλιότερα οι τηλεπαρουσιαστές δεν μπορούσαν να τελειώσουν μία πρόταση χωρίς το Αν θέλετε και οι έγκριτοι –αλλοίμονο!– καλεσμένοι ξεκινούσαν την ξιπασμένη παχυλογία τους με την κοσμαγάπητη έκφραση Κατά την ταπεινή μου γνώμη. Οι μετεωρολόγοι προέβλεπαν μονίμως Βιβλικές καταστροφές, υψιπετείς υπουργοί ατένιζαν κεραυνόπληκτοι κάποιους δήθεν αναπτυξιακούς Πυλώνες και φερέλπιδες δημοσιολόγοι στοιχημάτιζαν πάνω στο ακόμα ανεύρετο Διακύβευμα. Ύστερα οι πολιτικοί αποκλήρωσαν την πραγματικότητα υιοθετώντας ο καθένας το δικό του Αφήγημα και οι μαγειρικές εκπομπές πρότειναν στους ανύποπτους πελάτες κοσμικών εστιατορίων τεράστια πιάτα με ελάχιστο μουσακά – φυσικά Αποδομημένο. Τα καιροσκοπικά όρνεα που λυμαίνονται την οικονομική ζωή του τόπου βάφτισαν την πτώση των χρηματιστηριακών αξιών Διόρθωση και οι τραπεζίτες μεταμφίεσαν την αυριανή τους λεία σε σημερινή Προσφορά. Σήμερα οι λογιοπρεπείς βδελύσσονται την απραξία και αποθεώνουν την Επιτέλεση, οι ποιητικές ψυχές λιμνάζουν στην Ενσυναίσθηση, οι κριτικοί λογοτεχνίας παθιάζονται με την Αυθιστόρηση.
Κι αύριο, έλεγε ο Βασίλης Διοσκουρίδης, «σε ποιά γωνιά, σε ποιά χωσιά, ποιό κρυφαδάγκωτο σκυλί μάς περιμένει;».

///

Έχε στο νου σου το παιδί

Διαβάζω πως ένας –γνωστός αρχαιόπληκτος– υπουργός αισθάνεται πολύ περήφανος επειδή κάποιο συνεργείο ανέβασε την ελληνική σημαία στο αρχιτεκτονικό και πολεοδομικό έκτρωμα που μας πλασάρουν ως Πύργο Ελληνικού. Την ίδια στιγμή οι δάσκαλοι και ο διευθυντής ενός δημοτικού σχολείου της Αθήνας έστησαν ολόκληρη πλεκτάνη για να αποκλείσουν ένα παιδί που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού από το δικαίωμα να κρατήσει την σημαία μας – χωρίς μέχρι τώρα να ταραχτεί στο ελάχιστο η συνείδηση των αρμοδίων. Προφανώς ο υπουργός και οι λοιποί εργολάβοι που απαρτίζουν την κυβέρνηση, έκριναν πως η ανάρτηση της σημαίας στον θωρακισμένο νεκροτομικό πύργο του Ντουμπαϊκού έχει μεγαλύτερη αξία από τον κυματισμό της στα χέρια ενός ανυπεράσπιστου παιδιού. Δεν καταλαβαίνουν ότι στην περίμετρο των συμβολικών αναστημάτων το ύψος ενός παιδιού ξεπερνάει κάθε πύργο. Ούτε θα το καταλάβουν, μέχρις ότου τουλάχιστον οι δίδυμοι πύργοι, του κακοήθους αποκλεισμού των αδυνάτων και του μικρομεγαλισμού των φουσκωμένων διάνων, να τους πέσουν στο κεφάλι.

*

*

*