*

του ΣΩΤΗΡΗ ΓΟΥΝΕΛΑ

Μήπως, τελικά, η Αμερική βρήκε επιτέλους τον πρόεδρό της; Μια χώρα όπου ευδοκιμούν οι λεγόμενες «μπίζνες» και όπου την περίοδο των εκλογών δαπανώνται τεράστια ποσά προς ενίσχυση (ή λάδωμα;) των υποψηφίων, μια χώρα όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι ως υποψήφιοι πρόεδροι ο Μπάιντεν και ο Τραμπ (υπερήλικες εν μέσω πληθυσμού τριακοσίων εκατομμυρίων!), μια χώρα που απαιτεί να είναι η μοναδική παγκυρίαρχη στον πλανήτη και φροντίζει να εκμηδενίζει κάθε ανταγωνιστή της, βρήκε στο πρόσωπο του Τραμπ τον άνθρωπό της. Ούτε πολιτικός είναι, ούτε οικονομολόγος, ούτε τεχνοκράτης. Όμως, για έναν ολόκληρο κόσμο, για τον μισό πλανήτη και παραπάνω, ο βασιλιάς είναι η λεγόμενη Οικονομία της Αγοράς και βεβαίως το δημιούργημά της η Κοινωνία της Αγοράς σε πλήρη αλληλεξάρτηση από την Τεχνοκρατία. Εάν εδώ προστεθεί και η μακροχρόνια σχέση Ισραήλ-ΗΠΑ, ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για να το χειριστεί είναι ο πρόεδρος Τραμπ.

Ο νυν πρόεδρος λοιπόν είναι κάτι σαν «διευθυντής ορχήστρας» αγοραπωλησιών και στυγνός υποστηριχτής συμφεροντολογικού επεκτατισμού. ¨Όπως στο παρελθόν ο Χίτλερ, ο οποίος διά του δόγματος «ανάγκη ζωτικού χώρου» (δεν μου φτάνει η έκτασή μου, θέλω κι άλλη) μπήκε ωραιότατα στην Τσεχοσλοβακία! Ο Τραμπ λέει περίπου το ίδιο: Γροιλανδία σε χρειάζομαι για τα ορυκτά σου, Καναδά σε χρειάζομαι, δεν με ενδιαφέρει τι θέλεις εσύ, ούτε ποια είναι η ιστορία σου, γιατί εγώ σήμερα υπερβαίνω την ιστορία. Και την υπερβαίνω ειδικά στην περίπτωση της Γάζας. Είναι εκπληκτικού κυνισμού οι διατυπώσεις του. Εκεί πέρα, λέει, είναι κόλαση. Ποιός θέλει να ζήσει εκεί; Το καλύτερο να τους μεταφέρουν στην Ιορδανία και την Αίγυπτο (τους ρώτησε κανένας αυτούς;) και η Αμερική θα αναλάβει την α ξ ι ο π ο ί η σ η της περιοχής!

Υπενθύμιση:

«Η εισβολή στο Ιράκ το 2003 στηρίχτηκε σε ένα γιγάντιο ψέμα: ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής. Μέχρι σήμερα ελάχιστοι λαμβάνουν υπ’ όψη τους την σημασία αυτού του ψέματος που σήμαινε εξαπάτηση του κόσμου αν όχι και των ίδιων των συμμάχων των ΗΠΑ, εξαπάτηση από την υπ’ αριθμόν 1 υπερδύναμη. Λογαριάστε ότι από το 1,7 τρισ. που πλήρωσαν οι αμερικανοί πολίτες, τα 138 δισ. δολάρια τα πήραν ιδιωτικές εταιρείες “υποστήριξης των στρατευμάτων”. Οι Financial Times υποστηρίζουν ότι το 52% των χρημάτων κατέληξαν στις τσέπες 10 εργολάβων. Πρώτη και καλύτερη από τις εταιρείες, αυτή που είχε διευθυντή τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τσέινυ. Ας σημειωθεί ακόμη ότι μόνο το 2000 η Αμερική κέρδισε 55 δισ. δολλάρια από πωλήσεις όπλων και ότι το 80% των όπλων για τα αραβικά κράτη προέρχεται από την Αμερική».

(Σωτήρης Γουνελάς, Αντίσταση στον πολιτισμό της βαρβαρότητας, ομιλία στον Δήμο Βριλησσίων)

Υπάρχει λοιπόν παρελθόν «αξιοποιήσεων» και κατασκευαστικής δραστηριότητας όπου πρωτοστατούν μέλη της προεδρικής ελίτ προωθώντας τον αμερικανικό «ανώτερο» πολιτισμό τους. Γι’ αυτούς η εξαγωγή «Δημοκρατίας και Ελευθερίας» συνδυάζεται με «μπίζνες». Κι αυτό το μάθημα δίνουν σε όλους περιλαμβανομένων βεβαίως των Ευρωπαίων πολιτικών-επιχειρηματιών. Το μοντέλο αυτό εξαπλώνεται ραγδαία από χρόνια και ένας σταθερός πλουτισμός προέρχεται από το εμπόριο όπλων.

Τώρα όμως με τις εξαγγελίες του νέου προέδρου το πράγμα φτάνει σε μέγα βάθος. Καταργείται η βούληση των λαών. (Όχι και του Ισραήλ, προσοχή. Ο Νετανιάχου πέταξε από χαρά μόλις άκουσε την πρόταση του προέδρου!). Άλλωστε, τους Παλαιστίνιους, εδώ και πόσα χρόνια, δεν τους έχουν κλωτσοσκούφι (ζητώ συγγνώμη για την έκφραση) και τους πηγαινοφέρνουν εδώ κι εκεί, ή όσο μένουν στα εδάφη τους υφίστανται συστηματική καταδίωξη και σχεδόν υποδούλωση; Τώρα επί μήνες υφίστανται γενοκτονία και ο κόσμος απλώς κοιτάζει! (Είναι δυνατόν να φωνάζει κάθε τόσο μονάχα ο Ερντογάν;!). Ο γνωστός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου Τζων Μερσχάιμερ σε ομιλία τoυ στο Middle East Council on Global Affairs το 2024 (μεταφρασμένη στο Αντίφωνο από τον Σωτήρη Μητραλέξη) γράφει μερικά άκρως σημαντικά:

«Επιτρέψτε μου να πω λίγα περισσότερα για τη Μέση Ανατολή. Όταν λέω ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι καθηλωμένες εκεί, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι οι ΗΠΑ είναι βαθιά συνδεδεμένες με το Ισραήλ. Οι ΗΠΑ έχουν μια σχέση με το Ισραήλ που δεν έχει κανένα προηγούμενο στην καταγεγραμμένη ιστορία. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το Ισραήλ άνευ όρων, ειδικά στο Παλαιστινιακό ζήτημα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι κάτι περισσότερο από απλοί σύμμαχοι – οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το Ισραήλ ό,τι κι αν συμβεί. Όταν το Ισραήλ εμπλέκεται σε μια σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, αυτό σημαίνει ότι εμπλέκονται και οι ΗΠΑ, και οι ΗΠΑ είναι πάντα στο πλευρό του Ισραήλ.

»Τώρα έχουμε μια κατάσταση όπου οι ΗΠΑ, το πιο ισχυρό κράτος στον πλανήτη, είναι βαθιά μπλεγμένες σε συγκρούσεις τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ευρώπη και, ταυτόχρονα, δεν μπορούν να στραφούν πλήρως προς την Ασία. Ένας άλλος τρόπος να το δούμε αυτό είναι να αναγνωρίσουμε ότι, τα τελευταία χρόνια, οι ΗΠΑ έχουν οδηγήσει τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα πιο κοντά. Ουσιαστικά σχηματίζουν ένα μπλοκ σε αυτό το σημείο, ενώ από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι ΗΠΑ, η Ευρώπη και το Ισραήλ. Αυτά τα δύο μπλοκ είναι ανταγωνιστές στο διεθνές σύστημα και αυτός ο ανταγωνισμός έχει σημαντικές συνέπειες για τη Μέση Ανατολή, τον αραβικό κόσμο και τα κράτη του Κόλπου».

Μα το ακόμα πιο ενδιαφέρον σε αυτή την ομιλία είναι το παρακάτω:

«Στη Δύση, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, είναι σύνηθες να υποστηρίζεται ότι όλα τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή οφείλονται στο Ιράν. Το Ιράν θεωρείται ως ο κύριος μαριονετίστας και ομάδες όπως η Χαμάς και η Χεζμπολλά λέγεται ότι ακολουθούν τις εντολές του. Νομίζω ότι αυτή η άποψη είναι τελείως λανθασμένη. Δεν λέω ότι το Ιράν δεν προκαλεί προβλήματα στην περιοχή, αλλά η κύρια χώρα που ευθύνεται για τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή σήμερα δεν είναι το Ιράν: είναι το Ισραήλ.

»Για να κατανοήσουμε τις ενέργειες του Ισραήλ και τα προβλήματα που εκτυλίσσονται τώρα, πρέπει να αναλύσουμε τρεις συγκρούσεις. Οι συγκρούσεις αυτές δεν είναι εντελώς ανεξάρτητες η μία από την άλλη, αλλά πρέπει να κατανοηθούν ξεχωριστά. Πρώτον, υπάρχει η γενοκτονία στη Γάζα και η ευρύτερη σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων. Δεύτερον, υπάρχει η σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολλά. Τρίτον, υπάρχει η σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ, του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών.

»Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με τη γενοκτονία στη Γάζα. Το Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ. Είναι ίσως καλύτερα να μιλάμε για το «Μεγάλο Ισραήλ» παρά για το απλό Ισραήλ. Το Μεγάλο Ισραήλ περιλαμβάνει το Ισραήλ της Πράσινης Γραμμής -το Ισραήλ που δημιουργήθηκε μετά τον πόλεμο του 1948- καθώς και τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Το Μεγάλο Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ, και για όποιον έχει αμφιβολίες γι’ αυτό, έχουν γραφτεί τρεις σημαντικές εκθέσεις από διακεκριμένες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων —η Διεθνής Αμνηστία, η B’Tselem και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων— οι οποίες περιγράφουν λεπτομερώς το γεγονός ότι το Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ».

Προχωρώντας θέτει το ζήτημα:

«Οι Ισραηλινοί καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι το Μεγάλο Ισραήλ είναι ένα κράτος απαρτχάιντ, και θα ήθελαν να το τερματίσουν αυτό εκδιώκοντας τους Παλαιστίνιους από τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, δημιουργώντας ένα σε μεγάλο βαθμό ομοιογενές εβραϊκό κράτος. Αυτός είναι ο βασικός τους στόχος, και βλέπουν τα γεγονότα που ακολούθησαν την 7η Οκτωβρίου ως μια ευκαιρία να εθνοκαθάρουν τη Γάζα.

»Η αρχική επιχειρησιακή υπόθεση ήταν ότι σκοτώνοντας έναν σημαντικό αριθμό Παλαιστινίων και καθιστώντας τη Γάζα αβίωτη, οι Παλαιστίνιοι θα έφευγαν. Φυσικά, αυτό δεν συνέβη. Παρά τον μεγάλο αριθμό των Παλαιστινίων που σκοτώθηκαν και την ακαταλληλότητα της Γάζας για διαμονή και διαβίωση, οι Παλαιστίνιοι δεν έφυγαν. Έτσι, η εθνοκάθαρση δεν πέτυχε, αλλά στην πορεία το Ισραήλ έγινε μια φονική μηχανή που εκτελεί γενοκτονία στη Γάζα. Αυτό είναι που συμβαίνει τώρα».

Ο Μερσχάιμερ φωτίζει παρελθόν και παρόν. Δυστυχώς δεν γίνεται να αναδημοσιεύσω όλη την ομιλία. Ωστόσο, προσθέτω και μερικά ακόμη αποσπάσματα που αφορούν το τρίο Ισραήλ-ΗΠΑ-Ιράν και όπου θέτοντας τα ερωτήματα δίνει τις απαντήσεις:

«Το βασικό ερώτημα είναι: Γιατί οι Ισραηλινοί είναι τόσο αποφασισμένοι να βάλουν τις ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν; Υπάρχουν διάφοροι λόγοι. Πρώτον, το Ιράν παρουσιάζεται ως ο μπαμπούλας που κρατά τις ΗΠΑ δεσμευμένες στη Μέση Ανατολή. Ο Ισραηλινός μελετητής Ζεέβ Σιφφ έχει γράψει εκτενώς γι’ αυτό στο έργο του, δείχνοντας πώς, όταν τελείωσε ο Ψυχρός Πόλεμος και η σοβιετική απειλή εξαφανίστηκε, το Ισραήλ ανησυχούσε βαθιά ότι οι ΗΠΑ θα έχαναν το ενδιαφέρον τους για την περιοχή. Το Ισραήλ χρειαζόταν μια νέα απειλή για να διασφαλίσει τη συνέχιση της αμερικανικής στρατιωτικής εμπλοκής, οπότε βοήθησε στην κατασκευή του αφηγήματος ότι το Ιράν αποτελούσε σοβαρή απειλή τόσο για την περιοχή όσο και για τις ΗΠΑ.

»Επιπλέον, δεδομένων όλων των προβλημάτων στη Μέση Ανατολή, ειδικά με το παλαιστινιακό ζήτημα στην καρδιά μεγάλου μέρους τους, η παρουσίαση του Ιράν ως της βασικής αιτίας των προβλημάτων μετατοπίζει την προσοχή μακριά από το Ισραήλ. Εάν το Ισραήλ και οι υποστηρικτές του μπορούν να παρουσιάσουν το Ιράν ως την κύρια πηγή αστάθειας, αυτό αποσπά την προσοχή από το επιχείρημα ότι οι πολιτικές του Ισραήλ, ειδικά απέναντι στους Παλαιστίνιους, αποτελούν κεντρικό μέρος του προβλήματος. Έτσι, η εμπλοκή του Ιράν σε μια σύγκρουση με τις ΗΠΑ εγγυάται ότι το Ιράν θα θεωρηθεί ως η αιτία όλων των προβλημάτων, αποπροσανατολίζοντας την προσοχή από τον ρόλο του Ισραήλ».

Εδώ ο Μερσχάιμερ δείχνει πως τα πράγματα μπορούν να παρουσιάζονται ανάποδα. Και πως οι ισχυροί –στο προκείμενο οι ΗΠΑ– ερμηνεύουν κατά το δοκούν και κατά το «ίδιον συμφέρον». Ο Μ. συμπεραίνει ότι «οι ΗΠΑ παρασύρονται αργά αλλά σταθερά σε μια όλο και μεγαλύτερη αντιπαράθεση με το Ιράν». Αυτό που βλέπει είναι ότι «το πρόβλημα στην Μέση Ανατολή δεν αφορά κυρίως τη συμπεριφορά του Ιράν», εννοώντας ότι «δεν είναι η κύρια πηγή των προβλημάτων στην περιοχή σήμερα». Για τον Μερσχάιμερ «η ρίζα του προβλήματος είναι το παλαιστινιακό». Δεν βρίσκει κανένα λόγο «το Ιράν και Οι ΗΠΑ να είναι θανάσιμοι εχθροί». Και βέβαια σημειώνει πως όποτε προχωρούσαν σε θετική εξέλιξη μεταξύ τους, «το λόμπυ του Ισραήλ στις ΗΠΑ παρενέβαινε για να την αποτρέψει». Η ομιλία του καταλήγει έτσι:

«Ανησυχώ πολύ για το μέλλον των Παλαιστινίων. Φυσικά, αυτό που συμβαίνει στους Παλαιστίνιους σήμερα είναι φρικτό και δεν θέλω να το υποβαθμίσω ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Αλλά ανησυχώ ότι τα πράγματα μπορεί να γίνουν ακόμη χειρότερα. Οι Ισραηλινοί είναι βαθιά προσηλωμένοι στην εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων τόσο από τη Γάζα όσο και από τη Δυτική Όχθη, και νομίζω ότι είναι πολύ πιθανό, όσο περνάει ο καιρός, η ισραηλινή κυβέρνηση να γίνει πιο δεξιά, πιο γερακίσια και πιο προσηλωμένη σε αυτόν τον στόχο.

»Ταυτόχρονα, λόγω της δύναμης του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ, όσο περισσότερο οι Ισραηλινοί πιέζουν να διώξουν τους Παλαιστίνιους, τόσο περισσότερο οι ΗΠΑ θα τους υποστηρίζουν. Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν το Ισραήλ άνευ όρων. Όταν τα βάζετε όλα αυτά μαζί και αξιολογείτε την πιθανή πορεία των Παλαιστινίων, είναι μια βαθιά και τρομακτική εικόνα».

Θα πρέπει να αποφασίσουμε να εμπιστευόμαστε ανθρώπους που ασχολούνται χρόνια με τα ζητήματα αυτά και μπορούν να β λ έ π ο υ ν. Αυτό χρειαζόμαστε κυρίως. Όχι τις εκατοντάδες αναλύσεις και πληροφορίες. Αλλά αυτούς που β λ έ π ο υ ν.

Ένας άλλος που μας ενδιαφέρει είναι ο Ντάνιλε Λέβι. Ο ισραηλινός αυτός αναλυτής έδωσε πρόσφατα συνέντευξη στον Πέτρο Παπακωνσταντίνου (Καθημερινή 8 Ιουνίου 2025) όπου διαβάζουμε άκρως ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά πράγματα για τα γεγονότα γύρω από το Ισραήλ, τη Γάζα και τους Παλαιστίνιους. Ο Λέβι υπήρξε σύμβουλος του πρωθυπουργού Εχούντ Μπάρακ συμμετέχοντας στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις του 2000 για το Παλαιστινιακό. Σήμερα είναι πρόεδρος του US Midle East Project, μιας οργάνωσης για την προώθηση της ειρήνης, της ασφάλειας και της ανάπτυξης στην Μέση Ανατολή. Ο Π. Παπακωνσταντίνου του θέτει το ερώτημα:

«Επί τρεις συνεχόμενες ημέρες, πεινασμένοι και απελπισμένοι Παλαιστίνιοι δέχτηκαν πυρά και δεκάδες σκοτώθηκαν από τον ισραηλινό στρατό σε σημεία διανομής τροφίμων από την αμφιλεγόμενη οργάνωση GHF. Πως το σχολιάζετε;»

Απάντηση:

«Όταν επιτρέπεται σε μια χώρα να κάνει αυτά που κάνει επί δεκαετίες και ιδιαίτερα τους τελευταίους 20 μήνες, όταν τον Ιανουάριο του 2024 το Διεθνές Δικαστήριο παίρνει επείγοντα μέτρα για να προληφθεί ο κίνδυνος γενοκτονίας, και το Ισραήλ αγνοεί την απόφαση χωρίς κανείς να αντιδρά σε αυτό, δεν πρέπει να εκπλήσσει ότι φτάσαμε τον Ιούνιο του 2025 να παρακολουθούμε αυτές τις σκηνές. Η στρατιωτικοποίηση της ανθρωπιστικής βοήθειας, το μάντρωμα των ανθρώπων σε επιλεγμένες περιοχές, η γενοκτονική κερδοσκοπία ιδιωτικών οργανώσεων πάνω στη βοήθεια, όλα αυτά δεν θα έπρεπε να γίνονται ανεκτά».

Ερώτημα δικό μου: γιατί «γίνονται ανεκτά»; Δεν διακηρύττει η Δύση ότι είναι ο ανώτερος πολιτισμός; Πως λοιπόν αυτός ο πολιτισμός – όχι μονάχα σε επίπεδο κρατών αλλά και λαών- δεν βρίσκει τρόπο να αντισταθεί στη βαρβαρότητα; Όχι μονάχα αυτήν του Ισραήλ με την παρούσα κυβέρνηση, αλλά και στη σύγκρουση Ρωσίας-Ουκρανίας και στα τόσα μέτωπα της Αφρικής; Μήπως υπάρχει μια τεράστια υποκρισία πίσω από αυτήν την «ανεκτικότητα» ή μήπως-ακόμη χειρότερα- η Δύση με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ αποκομίζουν κέρδη από την όλη κατάσταση; Μήπως όλο το ζήτημα από πλευράς Αμερικής είναι η παγκυριαρχία, δηλαδή ένας ανελέητος ανταγωνισμός με Ρωσία και Κίνα; Σε αυτή την περίπτωση τι νόημα έχει η αντικατάσταση του Μπάιντεν από τον Τραμπ; Μήπως ο τελευταίος έχει βάλει εμπρός κάτι ανάλογο του παλιού «μακαρθισμού» και κυνηγάει όποιον δεν συναινεί στον κυνισμό του;

Τα ξέρουν καλύτερα τα δύο πρόσωπα που υπογράφουν το παρακάτω κείμενο, οι καθηγητές Τζέφφρυ Σάκς και Σύμπιλ Φαρές (Common Dreams, 16.6.2025, ελληνική μετάφραση από τον ιστότοπο Ανιχνεύσεις):

«Για σχεδόν 30 χρόνια, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου έχει οδηγήσει τη Μέση Ανατολή στον πόλεμο και την καταστροφή. Ο άνθρωπος είναι μια πυριτιδαποθήκη βίας. Σε όλους τους πολέμους που έχει υποστηρίξει, ο Νετανιάχου πάντα ονειρευόταν τον μεγαλύτερο: να νικήσει και να ανατρέψει την ιρανική κυβέρνηση. Ο πόλεμος που επιζητούσε εδώ και καιρό, μόλις ξεκίνησε, μπορεί να μας σκοτώσει όλους σε έναν πυρηνικό Αρμαγεδδώνα, εκτός αν σταματήσει ο Νετανιάχου».

Τα ζητήματα έχουν αρχίσει εδώ και πολλά χρόνια. Γι’ αυτό διαβάζουμε:

«Οι ιδρυτές του πολιτικού κινήματος του Νετανιάχου, το Λικούντ, ζητούσαν τον αποκλειστικό σιωνιστικό έλεγχο σε όλη την περιοχή που αποτελούσε το βρετανικό προτεκτοράτο της Παλαιστίνης. Το 1948, οι Άραβες εξακολουθούσαν να υπερτερούν αριθμητικά των Εβραίων σε αναλογία περίπου δύο προς ένα. Παρ’ όλα αυτά, το ιδρυτικό καταστατικό του Λικούντ (1977) δήλωνε ότι «μεταξύ της θάλασσας και του Ιορδάνη θα υπάρχει μόνο ισραηλινή κυριαρχία». Το πλέον διαβόητο σύνθημα «από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα», το οποίο χαρακτηρίζεται ως αντισημιτικό, αποδεικνύεται ότι είναι το αντιπαλαιστινιακό σύνθημα του Λικούντ».

»Η πρόκληση για το Λικούντ ήταν πώς να επιδιώξει τους μαξιμαλιστικούς στόχους του παρά την κατάφωρη παρανομία τους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και την ηθική, τα οποία απαιτούν μια λύση δύο κρατών».

»Το 1996, ο Νετανιάχου και οι Αμερικανοί σύμβουλοί του επινόησαν μια στρατηγική με όνομα Clean Break, «Καθαρή Ρήξη». Υποστήριξαν ότι το Ισραήλ δεν θα αποσυρθεί από τα παλαιστινιακά εδάφη που κατέλαβε στον πόλεμο του 1967 σε αντάλλαγμα για την ειρήνη στην περιοχή. Αντ’ αυτού, το Ισραήλ θα αναδιαμορφώσει τη Μέση Ανατολή σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Το κρίσιμο στοιχείο της στρατηγικής ήταν ότι προέβλεπε τις ΗΠΑ ως την κύρια δύναμη για την επίτευξη αυτών των στόχων, διεξάγοντας πολέμους στην περιοχή για να διαλύσει τις κυβερνήσεις που αντιτίθενται στην κυριαρχία του Ισραήλ επί της Παλαιστίνης. Οι ΗΠΑ κλήθηκαν να πολεμήσουν εκ μέρους του Ισραήλ».

Παραθέτουν βάσει στοιχείων τα οποία έχουν δημοσιοποιηθεί τα παρακάτω:

«Η στρατηγική «Καθαρή Ρήξη» εφαρμόστηκε αποτελεσματικά από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Όπως αποκάλυψε ο ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ, στρατηγός Γουέσλυ Κλαρκ, αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου, οι ΗΠΑ σχεδίαζαν να «επιτεθούν και να καταστρέψουν τις κυβερνήσεις σε επτά χώρες σε πέντε χρόνια – ξεκινώντας από το Ιράκ, στη συνέχεια τη Συρία, το Λίβανο, τη Λιβύη, τη Σομαλία, το Σουδάν και το Ιράν».

»Ο πρώτος από τους πολέμους, στις αρχές του 2003, είχε ως στόχο την ανατροπή της ιρακινής κυβέρνησης. Τα σχέδια για περαιτέρω πολέμους καθυστέρησαν καθώς οι ΗΠΑ βυθίστηκαν στο Ιράκ. Ωστόσο, οι ΗΠΑ υποστήριξαν τη διάσπαση του Σουδάν το 2005, την εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο το 2006 και την εισβολή της Αιθιοπίας στη Σομαλία την ίδια χρονιά. Το 2011, η κυβέρνηση Ομπάμα ξεκίνησε την επιχείρηση Timber Sycamore της CIA εναντίον της Συρίας και, μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, ανέτρεψε την κυβέρνηση της Λιβύης μέσω μιας εκστρατείας βομβαρδισμών το 2011. Σήμερα, αυτές οι χώρες βρίσκονται σε ερείπια και πολλές από αυτές είναι πλέον εμπλεγμένες σε εμφύλιους πολέμους».

»’Ο Νετανιάχου ήταν ο θερμός υποστηρικτής αυτών των πολέμων επιλογής – είτε δημόσια είτε παρασκηνιακά – μαζί με τους νεοσυντηρητικούς συμμάχους του στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, όπως ο Πωλ Γούλφοβιτς, ο Ντάγκλας Φέηθ, η Βικτόρια Νούλαντ, η Χίλλαρυ Κλίντον, ο Τζο Μπάιντεν, ο Ρίτσαρντ Περλ, ο Έλιοτ Άμπραμς και άλλοι».

Πολλά από αυτά που λέγονται εδώ είναι γνωστά και έχουν κατά καιρούς σχολιαστεί και επισημανθεί. Γιατί εξακολουθούμε να αμφισβητούμε τα αυτονόητα; Η επόμενη αναφορά στον Νετανιάχου και σε αυτά που υποστήριζε φωτίζουν ακόμη καλύτερα την παρούσα κρίση:

«Κατά την κατάθεσή του στο Κογκρέσο των ΗΠΑ το 2002, ο Νετανιάχου υποστήριξε τον καταστροφικό πόλεμο στο Ιράκ δηλώνοντας: »Αν εξοντώσετε τον Σαντάμ, το καθεστώς του Σαντάμ, σας εγγυώμαι ότι θα έχει τεράστιες θετικές επιπτώσεις στην περιοχή’‘. Συνέχισε λέγοντας: »Και νομίζω ότι οι άνθρωποι που ζουν ακριβώς δίπλα, στο Ιράν, οι νέοι και πολλοί άλλοι, θα πουν ότι η εποχή τέτοιων καθεστώτων, τέτοιων δικτατόρων έχει περάσει». Επίσης, είπε ψευδώς στο Κογκρέσο: »Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Σαντάμ επιδιώκει, εργάζεται και προχωρά προς την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων».

Σήμερα βρισκόμαστε σε ανάλογο σημείο. Είναι σαν να επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο αυτή τη φορά για τα πυρηνικά του Ιράν. Όταν πείσεις τους συμμάχους σου (άλλωστε δεν είναι και τόσο απαραίτητο…) ότι το Ιράν τα διαθέτει, προχωρείς στο καταστροφικό σχέδιό σου.

Οι διαβεβαιώσεις αυτές είναι υπεραρκετές για να καταλάβει κανείς πως προχωρούμε αμερικανοκεντρικά σε τούτο τον κόσμο. Πως διανύεται μια πορεία πλήρης λαθών που, εξ άλλου, δεν οδηγεί παρά σε ενδεχόμενη και επικείμενη σύρραξη. Το ζευγάρι Αμερική-Ισραήλ για να πραγματοποιήσει τις βλέψεις του ή ακόμη και απλώς να συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο, μ’ έναν πρόεδρο σαν τον νεοεκλεγέντα, μπορεί να βάλει μπουρλότο στη Μέση Ανατολή, σε μια από τις πιο εύφλεκτες περιοχές του κόσμου. Η επιμονή των ΗΠΑ σήμερα να θεωρούν τον εαυτό τους μοναδική υπερδύναμη λες και δεν άλλαξε τίποτα τα τελευταία χρόνια, η αμερικανική ιδέα του «ηγέτη του κόσμου» είναι όλο πιο ξεπερασμένη και επικίνδυνη. Έλα όμως που ο νέος πρόεδρος εκλέχθηκε με το σύνθημα «να ξαναγίνει η Αμερική δυνατή».

Και κάποιες πιο συγκεκριμένες λεπτομέρειες για την στάση του Ιράν στο ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας:

«Το Ιράν έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν θέλει πυρηνικά όπλα και ότι είναι από καιρό έτοιμο για διαπραγματεύσεις. Τον Οκτώβριο του 2003, ο ανώτατος ηγέτης Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ εξέδωσε φετφά που απαγόρευε την παραγωγή και τη χρήση πυρηνικών όπλων – μια απόφαση που αργότερα αναφέρθηκε επίσημα από το Ιράν σε συνεδρίαση της ΔΟΑΕ/ΙΑΕΑ στη Βιέννη τον Αύγουστο του 2005 και έκτοτε αναφέρεται ως θρησκευτικό και νομικό εμπόδιο στην απόκτηση πυρηνικών όπλων».

»Ακόμη και για όσους είναι σκεπτικοί ως προς τις προθέσεις του Ιράν, το Ιράν έχει υποστηρίξει με συνέπεια μια συμφωνία που θα έχει επιτευχθεί μέσω διαπραγματεύσεων και θα υποστηρίζεται από ανεξάρτητη διεθνή επαλήθευση. Αντίθετα, το σιωνιστικό λόμπι έχει αντιταχθεί σε οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία, προτρέποντας τις ΗΠΑ να διατηρήσουν τις κυρώσεις και να απορρίψουν συμφωνίες που θα επέτρεπαν την αυστηρή παρακολούθηση από τον ΔΟΑΕ/ΙΑΕΑ».

»Το 2016, η κυβέρνηση Ομπάμα, μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Κίνα και τη Ρωσία, κατέληξαν στο Συνολικό Σχέδιο Δράσης (JCPOA) με το Ιράν – μια ιστορική συμφωνία για την αυστηρή παρακολούθηση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν σε αντάλλαγμα για την άρση των κυρώσεων. Ωστόσο, υπό την αμείωτη πίεση του Νετανιάχου και του σιωνιστικού λόμπι, ο πρόεδρος Τραμπ αποχώρησε από τη συμφωνία το 2018. Όπως ήταν αναμενόμενο, όταν το Ιράν απάντησε με την επέκταση του εμπλουτισμού ουρανίου, κατηγορήθηκε για παραβίαση μιας συμφωνίας που οι ίδιες οι ΗΠΑ είχαν εγκαταλείψει. Η διπλή στάση και η προπαγάνδα είναι εμφανείς».

Τι άλλο χρειάζεται για να καταλάβουμε πως εξελίσσονται τα πράγματα; Όποιος έχει δει την ταινία Οπενχάιμερ, θα πρόσεξε, στο τελευταίο τμήμα της ταινίας, τον πόλεμο που του έκαναν για να τον βγάλουν κομμουνιστή. Με τι αμείλικτη λογική, τετράγωνη, λυσσαλέα, εμπαθέστατη ο ανακριτής προσπαθεί να τον αναγκάσει να παραδεχτεί ότι ενεργούσε σχεδόν ως πράκτορας των… Σοβιετικών! Πόσα χρόνια ο κόσμος θα καταπίνει αυτό το παραμύθι; Πόσα χρόνια θα συνεχίζεται η προέκταση του ΝΑΤΟ έναντι τίνος αντιπάλου; Οι χώρες του «Συμφώνου Βαρσοβίας» κατέρρευσαν. Το ΝΑΤΟ ποιόν πολεμάει; Αλλά πως να μην υπάρχει αντίπαλος των ΗΠΑ σ’ αυτόν τον κόσμο; Και να μην υπάρχει «οι επιτήδειοι» θα τον επινοήσουν. Οι πόλεμοι και η προετοιμασία τους ανανεώνουν το «σύστημα». Τα πιο πρόσφατα γεγονότα περιγράφονται στο κείμενο που παραθέτω ως ακολούθως:

«Στην αρχή της δεύτερης θητείας του, ο Τραμπ συμφώνησε να ανοίξει νέες διαπραγματεύσεις με το Ιράν. Το Ιράν δεσμεύτηκε να αποκηρύξει τα πυρηνικά όπλα και να υποβληθεί σε επιθεωρήσεις της ΔΟΑΕ, αλλά διατήρησε το δικαίωμα να εμπλουτίζει ουράνιο για πολιτικούς σκοπούς. Η κυβέρνηση Τραμπ φάνηκε να συμφωνεί σε αυτό το σημείο, αλλά στη συνέχεια έκανε πίσω. Έκτοτε, έχουν πραγματοποιηθεί πέντε γύροι διαπραγματεύσεων, με τις δύο πλευρές να αναφέρουν πρόοδο σε κάθε περίπτωση».

»Ο έκτος γύρος επρόκειτο να πραγματοποιηθεί την Κυριακή 15 Ιουνίου. Αντ’ αυτού, το Ισραήλ εξαπέλυσε προληπτικό πόλεμο κατά του Ιράν στις 12 Ιουνίου. Ο Τραμπ επιβεβαίωσε ότι οι ΗΠΑ γνώριζαν εκ των προτέρων για την επίθεση, ακόμη και ενώ η κυβέρνηση μιλούσε δημοσίως για τις επικείμενες διαπραγματεύσεις».

»Η επίθεση του Ισραήλ δεν πραγματοποιήθηκε μόνο εν μέσω διαπραγματεύσεων που σημείωναν πρόοδο, αλλά και λίγες ημέρες πριν από την προγραμματισμένη Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Παλαιστίνη, η οποία θα προωθούσε την υπόθεση της λύσης των δύο κρατών. Η διάσκεψη αυτή έχει πλέον αναβληθεί».

Πού καταλήγουν οι δύο συγγραφείς του κειμένου; Καταλήγουν εδώ:

«Τα τελευταία 30 χρόνια, ο Νετανιάχου και οι υποστηρικτές του στις ΗΠΑ έχουν καταστρέψει ή αποσταθεροποιήσει μια ζώνη 4.000 χλμ. που εκτείνεται σε όλη τη Βόρεια Αφρική, το Κέρας της Αφρικής, την Ανατολική Μεσόγειο και τη Δυτική Ασία. Στόχος τους ήταν να εμποδίσουν τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους ανατρέποντας τις κυβερνήσεις που υποστηρίζουν την παλαιστινιακή υπόθεση. Ο κόσμος αξίζει κάτι καλύτερο από αυτόν τον εξτρεμισμό. Περισσότερες από 180 χώρες στον ΟΗΕ έχουν ζητήσει τη λύση των δύο κρατών και την περιφερειακή σταθερότητα. Αυτό είναι πιο λογικό από το να φέρει το Ισραήλ τον κόσμο στο χείλος του πυρηνικού Αρμαγεδώνα, επιδιώκοντας τους παράνομους και εξτρεμιστικούς στόχους του».

Ερώτημα: βάσει ποιανού διεθνούς Δικαίου έγινε η επίθεση με ειδικής ισχύος βόμβες κατά των υποτιθέμενων πυρηνικών του Ιράν; Και πότε το Ισραήλ ή οι ΗΠΑ ζήτησαν άδεια για τέτοια χτυπήματα; Προς το παρόν ας αφήσουμε την Ευρώπη απ’  έξω. Η παράνοια που ξεκίνησε από την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι συνεχίζεται. Είναι η «πρόοδος» του δυτικού πολιτισμού, άραγε μη αναστρέψιμη;

*

*

*