*

Ο Αόριστος και ο Μέλλων
ροφούν νέκταρ αμπέλων.

Μ’ ύφος γελούν τεμπέλικο
πλάι στον Υπερσυντέλικο

ενώ τον συγκαθήμενο
κερνούν τον Παρακείμενο.

Γύρω τους μύρια φώτα
λάμπουν του Ενεστώτα.

Λέει κάποιος: είμαι ωραίος
γιατί είμαι Στιγμιαίος!

Και ο άλλος, ο Διαρκής:
εγώ είμαι ο ευειδής!

Με τούτα και με κείνα
κυλούσε στην Αθήνα

των Χρόνων η βεγγέρα
και λόγια όλο αέρα.

Γιατί όλοι τους γνωρίζαν
κι ας μη το τελαλίζαν:

Μόν’ ο Τετελεσμένος
ο χρόνος είναι σένιος!

~.~

Π α ρ α λ λ α γ ή

Ο Αόρ Ιστός και ο Μ. Έλον
ροφούν νέκταρ αμπέλων.

Μ’ ύφος γελούν τεμπέλικο
πλάι στον Πέρσυ Ντέλικο

ενώ τον συγκαθήμενο
κερνούν τον Μπαρακήμ Ενό.

Τριγύρω μύρια φώτα,
λάμπουν του Ενές τα ώτα.

Μα ο χρόνος ο πιο σένιος
είν’ ο Τετέλες Μένιος.

ΛΑΜΠΡΟΣ ΛΑΡΕΛΗΣ

*

*

*