Αιώρηση

*

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ | 29.ix.24
Κείμενα – Φωτογραφίες ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

ΑΙΩΡΗΣΗ

Αιωρούμενη σελήνη, χαμηλοβλεπούσα, χαμένη μέσα στα λιβάδια και τους αγρούς. Λες και δεν θέλει να σηκωθεί, λες και δεν θέλει να πάρει τον ανηφορικό της δρόμο. Μετεωρίζεται παράλληλα με την πεδιάδα και κάνει ανεπαίσθητα φτερουγίσματα, διαχέοντας ένα ήρεμο και λευκό φως. Της μιλώ κι αυτή θέλει να με πείσει ότι είναι εντελώς κωφάλαλη. Όμως εγώ την ακούω. Και μέσα στα συνδηλούμενα του φωτός της και ακόμα πιο μέσα στον υπερούσιο ψίθυρό της ακούω όλους τους πεθαμένους μου.

ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΝΕΡΑ

Εκείνο τον καιρό της μεγάλης ένδειας ήμασταν τόσο πλούσιοι σε νερά, όσο φτωχοί είμαστε σήμερα που μας λείπουν. Οι συχνές βροχές πλημμύριζαν το χωριό κατά τρόπο που πολλές φορές θέλαμε βάρκα για να πάμε από το ένα σπίτι στο άλλο. Το περιγράφει θαυμάσια ο Ζήσης Σκάρος στο διήγημά του «Στον βάλτο για παπιά». Θυμάμαι τη μικρή λιμνούλα ακριβώς μπροστά στο σπίτι μας που γέμιζε νερά το φθινόπωρο και στέγνωνε την άνοιξη. Τα θεμέλια του πλίθινου σπιτιού μας βρέχονταν επικινδύνως. Τι χαρά, όμως, για τις χήνες και τις πάπιες και τι χαρά για τους κυνηγούς που θήρευαν μπροστά στα πόδια τους αγριόχηνες, αγριόπαπιες, κοτσύφια και καλλιμάνες. Θυμάμαι πεντακάθαρα αυτές τις αλησμόνητες εποχές που και σήμερα ακόμα μας συγκινούν με την ακαταμάχητη νοσταλγία τους. Κι εγώ φοιτητάκος στο πρώτο έτος, μόλις είχα προμηθευτεί με χίλια ζόρια μία φθηνή Lubitel, την έβαζα στο αυτόματο και φωτογραφιζόμουνα σε κάθε γωνιά. Ναρκισσισμοί της ηλικίας ή απλώς η χαρά του εργαλείου.

ΜΟΛΟΧΑ

Δεν θέλεις πολλά πράγματα για να λάμψεις. Αρκεί μονάχα να βγάλεις το άνθος από μέσα σου και να το προτείνεις στον γύρω χώρο.

Είστε εκεί;

Είμαστε.

Τότε, ας ακτινοβολήσουμε μαζί.

ΑΣΠΙΛΟ

Λευκό. Η εκδοχή του άσπιλου.

Ωστόσο, η αμαρτία κόκκινη από θυμό και πάθος παραμονεύει κι επιτίθεται. Εισχωρεί στην επικράτειά μας.

Τι μπορούμε να πούμε; Ότι είμαστε σε πόλεμο. Τίποτε άλλο.

Επειδή αυτά είναι τα συστατικά του κόσμου μας.

Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Δεν είναι μόνο ένα από τα τέσσερα θεμελιώδη στοιχεία της φύσης, σύμφωνα με τους προσωκρατικούς. Δεν είναι μόνο το πιο βασικό στοιχείο της ζωής, για την κυριαρχία του οποίου μέλλονται πόλεμοι. Είναι και η πηγή κάθε γήινης ομορφιάς, που συνομιλεί κατευθείαν με την ψυχή μας. Γι’ αυτό και ήταν αδύνατο να μη συγκινήσει και τη μοναδική κορασίδα. Να μη την αναγκάσει να του δηλώσει υποταγή στα τρεχούμενα νεύματά του με πιρουέτες που έμοιαζαν βροχοστάλες πάνω σε φύλλα. Σαν καθήμενα συννεφάκια λίγο πριν τη βροχή.

Εμπρός ονειρεμένη μου. Τράβα τη λεπτή κουρτίνα του νερού να δούμε τι θαύματα μας κρύβει.

ΘΩΠΕΙΑ

Η μαγεία της επί του τοίχου θωπείας. Γλυκασμός της πέτρας, μετεωρισμός του κίτρινου, παλλόμενη αύρα μέσα από τις ρωγμές. Υποψίες, ακόμα, ανεπαίσθητες ενός λεπτού αρώματος που πλανάται σε επάλληλους κύκλους.

Μα τι συμβαίνει ακριβώς;

Μια απόκρυφη στιγμή της τυχαιότητας. Όταν τη συνειδητοποιήσεις πλήρως τότε είναι όλη δική σου.