*
Νωχελικοί και σταθεροί οι αστερισμοί,
απαρασάλευτος ο θόλος, νους πρεσβύτη,
μα στον δικό μας, τον πολύπαθο πλανήτη
γοργά σωριάζονται οι διεθνείς οργανισμοί!
Η Μασσαλιώτιδα, κραυγή που ξεθωριάζει,
όνειρα αρχαία η Ιστορία ματαιώνει,
αποστολές διαρκώς η ΝΑΣΑ επανδρώνει
μα ο Δον Κιχώτης μπρος στο τζάκι του νυστάζει…
Βαθιά αφουγκράσου τα σημάδια που χαράσσει
μια κυκλική ή μια ευθύγραμμη πορεία·
τύχη ή αλυσίδα αιτιατών η Ιστορία;
Το μέλλον Καίσαρες πολλούς επιφυλάσσει…
προφήτες, ρηγάδες, πατέρες, Μεσσίες,
ζογκλέρ, τεχνοκράτες, γκουρού, δυστοπίες!
///
Σ’ ένα εργαστήριο μικροί θεοί αλαζόνες
πειραματίστηκαν με σχάσεις και συντήξεις
τροφοδοτώντας αλυσιδωτές εκρήξεις,
σενάρια ολέθρου και πυρηνικές κρυψώνες.
Πολτός σωμάτων και κρεουργημένες σάρκες,
κατηγορίες παλινδρόμησης ή προόδου;
Παρωχημένα πια τα τάγματα εφόδου
τα χαρακώματα και τ’ άρματα κι οι νάρκες!
Του Αρμαγεδδώνα λευκό φως και εκατόμβες·
λησμονημένα το μαρτύριο κι η θυσία
της σκέψης χαύνωση, συλλογική αμνησία,
κληρονομιά μας οι ατομικές οι βόμβες.
Τώρα που η μνήμη του πολέμου έχει χαθεί…
δείξε μου τι έρχεται! Αυτό που ακολουθεί.
///
ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ
«Απ’ τον μικρoύλη μου πλανήτη, όταν λείπω
δεν νιώθω μόνος, ούτε ύπαρξη ανέστια·
παντοτινή κρυφή μου έγνοια τα ηφαίστεια,
στο τριαντάφυλλό μου γνέφω κι έναν κήπο.
Σαν προσγειώθηκα στην έρημο Σαχάρα
λάσπες του Νείλου, πλαστικά της Μεσογείου,
στην Αφρική οι χωματερές της υδρογείου·
κι εσείς αδιάφοροι· δε δίνετε δεκάρα!
Σε τούτον δω τον απαράμιλλο πλανήτη
τι δωρεά κάθε γενιά στο μέλλον δίνει,
φροντίδα, δέσμευση, υπόσχεση, ευθύνη;
Λίγο πριν βγω στους ουρανούς με τον κομήτη,
θλιμμένος αποχαιρετώ τη γη· τι κρίμα!
Την καταστρέφετε μονάχα για το χρήμα…»
///
VOYAGER
Του Απείρου υποθετικέ συνταξιδιώτη
ειρηνικά, σαν φίλη τείνω εγώ το χέρι,
ίσως να μοιάζεις τρομαγμένο περιστέρι
ζητώντας συντροφιά στου Γαλαξία τα σκότη.
Την ανθρωπότητα σου κλείνω σ’ ένα δίσκο
φωτογραφίες του ανθρώπινου εμβρύου,
Μότσαρτ, Μπετόβεν, μελωδίες δωματίου·
σ’ αναζητώ στους ουρανούς, μα δε σε βρίσκω…
Σαν μιαν αντίστροφη Πανδώρα, δεν ανοίγω
κουτί γεμάτο ικεσίες των πεινασμένων·
τα πολυβόλα, τις ερπύστριες των πολέμων
επιμελώς κι εναγωνίως σου τα κρύβω·
τούτης της σφαίρας η ανέχεια και η θλίψη
μέτοικε, ίσως την καρδιά σου να συνθλίψει…
ΜΑΡΙΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ
*
*
*
