Ορεινό βλέμμα

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ | 28.i.26
Κείμενα – Φωτογραφίες ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

*

ΟΡΕΙΝΟ ΒΛΕΜΜΑ

Χειμωνιάτικα τοπία εκεί ψηλά στις ορεινές αναδιπλώσεις της γης. Και, να, με ποιες εικόνες γεμίζει ακέραιο το βλέμμα μας, όταν τα βουνά παίρνουν φωτιά από μόνα τους και τίποτα πλέον δεν τα συγκρατεί από το να εκδηλώσουν αναφανδόν και ομοθυμαδόν την πολύχρωμη θλίψη τους. Μέταλλα χυμένα παντού μέσα σε χρώματα αναζωογονημένα. Κι εμείς επίμονοι ακόλουθοί τους πάντα.

ΠΥΡΑΚΤΩΣΗ

Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τη στροφή του δρόμου και ξαφνικά η ακοή μου συνέλαβε το ανεπαίσθητο «κρακ» της πυράκτωσης, που αντήχησε μέσα στα κλαδιά της παρακείμενης μουριάς. Το κίτρινο φως με προσπέρασε αστραπιαία, θαμπώνοντας τα μάτια μου, για να σχηματίσει αμέσως έναν εκτεταμένο φωτεινό κύκλο. Και τότε μου αποκαλύφθηκε η μυστική εικόνα του χειμώνα, που, βγάζοντας τον σκοτεινό μανδύα του, στάθηκε και βύζαινε το χρυσό φως με μια ακατάσχετη βουλιμία. Να, εκεί στη στροφή του δρόμου συνέβη, επειδή το αιώνιο συνάντησε την ελάχιστη στιγμή μου.

ΟΡΤΑΝΣΙΕΣ

Απόβραδο. Το σκοτάδι πέφτοντας αποκρύβει τα περισσότερα πράγματα και η μνήμη της ημέρας μας βοηθά να μαντέψουμε την παρουσία τους και να τα βρούμε ακέραια μέσα στη νύχτα. Όμως οι ορτανσίες δεν έχουν χρείαν μνήμης ή άλλο είδος συμπαράστασης για να φανούν. Ελκύουν από μακριά κάθε δυνατό φως και το αντανακλούν με τη δύναμη της ανθοφορίας τους. Αναλάμπουν ελκυστικά και δείχνουν πόσο ακριβές είναι οι νυχτερινές εκπλήξεις, όταν η ομορφιά γίνεται ένα οργανικό παιχνίδισμα του χρόνου. Ναι, λοιπόν, στην εύλογη δύναμη της νύχτας, όταν την υπογραμμίζουν οι εύγραμμες και πολύανθες ορτανσίες.

ΠΑΡΑΚΑΤΙΑΝΑ ΝΕΡΑ

Τα συναντάς μέσα στο δάσος του βουνού να κυλούν νωχελικά και στιγμές-στιγμές να μοιάζουν στάσιμα, ενώ πολύ συχνά ωρύονται και αφρίζουν από οργή. Τα βλέπεις λοιπόν και βιαστικά τα θεωρείς ανυπόληπτα και ανώνυμα. Αν όμως τα ακολουθήσεις με υπομονή, θα δεις κάποια στιγμή ότι αυτά τα παρακατιανά νερά μεταμορφώνονται από σιωπηλά ρυάκια σε βιαστικά και φασαριόζικα ρέματα απορροής και ύστερα από λίγο σε ποταμούς ένδοξους και φημισμένους. Στην πεδιάδα ξεχνούν τη βιασύνη και τη φλυαρία των νερών τους. Οι δρομείς-ποταμοί γίνονται διαβάτες αργόσυρτοι και σιωπηλοί, επειδή ερωτεύονται το ακύμαντο έδαφος. Δόξες παντού, για όσο κρατούν οι κοίτες τα νερά τους.

ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΠΟΥ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΕΙ ΚΑΙ ΦΛΥΑΡΕΙ

«Κάντε πίσω εσείς οι φτέρες και τα χαμόκλαδα. Μια στιγμή, παρακαλώ, να σηκωθώ στα πόδια μου. Ακόμα μια στιγμή να κάνω το φως να σπαρταρίσει πάνω μου, να λειτουργήσουν οι ανακλαστήρες, να φύγει το βιαστικό σύννεφο, να σιγήσει ο άνεμος, να ηρεμήσει ο μίσχος μου από το λίκνισμα. Τώρα, τώρα ακριβώς νομίζω πως είμαστε εντάξει. Φωτογραφίστε με.»

ΛΗΘΗ;

«Δώσε μου το πολύπαθο σύστημα της σιωπής», λέει το λευκό τριαντάφυλλο με τα λόγια του Πάμπλο Νερούντα. Κι αν μιλήσω, τίποτα δεν θα πω, λένε πάλι τα λόγια του ίδιου ποιητή, αφού «η λέξη είναι φτερούγα της σιωπής».

Οπότε;

Είτε σιωπούμε, είτε μιλάμε, προσπαθούμε απλώς να ξεχάσουμε. Όμως η ζωή μάς έχει χαράξει τόσο βαθιά, που είναι αδύνατο να ξεχάσουμε.

«Πέτρα της λήθης είναι μόνο ο θάνατος», επισφραγίζει ο ποιητής που ήδη τον μνημονεύσαμε πιο πάνω.