Κατακόμβες

του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟΥ

~.~

Ο ΔΗΜΑΣ ΓΡΑΦΕΙ

Ονήσιμε ακριβέ
το πήρα απόφαση· δεν τους αντέχω τους θεούς τους.
Τρελοί, σκληροί και πόρνοι και δεν ξέρω τι
και κάτι τάχα μου ήρωες – θες να σου πω;
Χθες λέγανε για μια που σκότωσε
τα αθώα παιδιά της· τότε ξεμυτίζει
–την ώρα της φριχτής εκείνης φρίκης–
κάποιος «Ορέστης», ξεπαστρεύει μερικούς
και πάλι πάμε απ’ την αρχή.

(Ψέματα δεν θα πω, τον Γιάννη
δεν τον πολυκαταλαβαίνω. Τον Ματθαίο
καλύτερα. Θα μου εξηγείς κι εσύ.)

Θεοί να σου πετύχουν,
γυμνοί γυμνοί κι εδώ κι εκεί
μυρίζουν λες τα μάρμαρά τους σάρκα
κι από τα στόματα τα ακίνητα θαρρείς
–ακούς;– μελωδικοί σκοποί θα βγουν·

τα μάτια τους… τα μάτια μας
θα κλείσουν κάποτε και θα ’ναι οριστικό.
Όχι, τον Γιάννη δεν τον πολυπιάνω
μα πες μου πες μου απ’ την αρχή
για τον Χριστό μας –μας ακούει;–
κι αν είναι αλήθεια και δεν είμαστε γυμνοί
σου υπόσχομαι να σε φιλέψω πάλι
όταν συναντηθούμε πέρα εκεί.

Προσωπογραφία: Ο Δημάς ξεκίνησε ως «συνεργὸς» του αποστόλου Παύλου (Πρὸς Φιλήμονα, 1,24· Πρὸς Κολοσσαεῖς, 4,14), τελικά όμως τον εγκατέλειψε, «ἀγαπήσας τὸν νῦν αἰῶνα» (Πρὸς Τιμόθεον Β΄, 4,10). Ο Ονήσιμος αναφέρεται στην Πρὸς Φιλήμονα επιστολή. Ήταν δούλος που, αφού δραπέτευσε, προσέγγισε τον Παύλο και τελικά έγινε Χριστιανός.

///

ΡΩΜΗ, 64 μ.Χ.: Ο ΜΑΣΚΟΥΛΟΣ ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΕΤΑΙ

Μακάρι να ήμουν θηλυκός
να με προσβάλλουν και να μη μιλάω
παρά που δεν μπορώ να εισακουστώ
ούτε στα φόρα κι ούτε με τους φίλους.

Αχ, Γιόβε, Γιόβε, θεέ κακέ
να σφάξω θες το αρνί που δεν κατέχω
ή να το δέσω στην αυλή μου εμπρός
για να ’ρθεις να το κοιμηθείς…

Λαύρα πρωτόφαντη την πόλη μαστιγώνει·
κάποια κορμιά δεν άντεξαν και λιώσαν.
Αλλά Χριστέ Γιωζήφ, αν αληθεύουν
αυτά που ακούω για σένα στις παρόδους
κι εσύ μου κάνεις· δώσ’ μου τη φωνή μου!

Τουλάχιστον στον Φλώρο τον βραδύγλωσσο
μου λεν πως χάρισαν οι δαίμονες
το χάρισμα των στίχων. Όμως ποιος
θα δείξει αγάπη στον ασήμαντο
τον Μάσκουλο, τον μπογιατζή των τοίχων;

Προσωπογραφία: Το όνομα Φλώρος σχετίζεται, μεταξύ άλλων, με Λατίνους λόγιους και ποιητές του 1ου μεταχριστιανικού αιώνα.

///

ΠΡΙΣΚΙΛΛΑΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

Θα ’ρθεί θα ’ρθεί μια μέρα, σας το λέω,
που ο Σύρος θα μιλήσει για τα αμπέλια
και θα ’ναι σαν μεθυστικά κορίτσια
τα νύχια τους κλαριά και τα σταφύλια
θα κρέμονται λαχταριστά απ’ τα στήθια
– μα ένα τσαμπί αν τους κόψεις θα πονέσουν.
Σας λέω σας λέω πως όποιος δεν προσέξει
και κάνει να γευτεί τα φρέσκα χείλια
δεν θα σωθεί, για τούτο φυλαχτείτε.

Αυτό κρατήστε μόνο στο μυαλό μας
από τη φλογερή μου προφητεία:
Ένα τσαμπί αν τους κόψεις θα πονέσουν.