Νέοι ποιητές ενός νέου αιώνα |56. Δημήτρης Καρακίτσος

ΔΙΑΡΚΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 2000-2020

Ποιά ἡ ποίηση τοῦ 21ου αἰώνα καὶ ποιοί οἱ ποιητές της; Χιλιάδες ποιητικὲς συλλογές, εἴτε τυπωμένες ἀπὸ ἐπώνυμους οἴκους εἴτε αὐτοεκδόσεις, ἑκατοντάδων ἢ καὶ χιλιάδων ποιητῶν ποὺ ἀναζητοῦν τὴν θέση τους στὴν Νεοελληνικὴ Λογοτεχνία. Τί μένει ὅμως καὶ τί περνάει ἀπὸ τὴν κρησάρα τῆς κριτικῆς; Τί ἐπιβιώνει –ἢ ἔστω, τί φαίνεται ὅτι μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει– στὴν μνήμη τῆς ἀναγνωστικῆς κοινότητας;

Ἀποπειρώμενο μιὰν ἀπάντηση στὰ παραπάνω, τὸ Νέο Πλανόδιον ἐγκαινιάζει τὴν ἑβδομαδιαία στήλη ‘‘Νέοι ποιητὲς ἑνὸς νέου αἰώνα. Διαρκὴς ποιητικὴ ἀνθολογία 2000-2020’’. Γιὰ διάστημα δύο ἐτῶν καὶ ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2019, θὰ ἀνθολογοῦνται κάθε ἑβδομάδα ἕνα ἢ περισσότερα ποίηματα ἑνός/μιᾶς συγγραφέα, ποὺ θὰ πληροῦν δύο προϋποθέσεις: θὰ εἶναι α) δημοσιευμένα μετὰ τὸ 2000, καὶ β) γραμμένα ἀπὸ ποιήτριες ἢ ποιητὲς 45 ἐτῶν καὶ νεώτερους, γεννημένους δηλαδὴ ἀπὸ τό –σημαδιακό– 1974 καὶ ἑξῆς.

Τὰ ποιήματα θὰ παρατίθενται πολυτονισμένα, δίχως ὅμως ἄλλες παρεμβάσεις στὸ πρωτότυπο. Ἐπίσης, στὸ τέλος κάθε ἑξαμήνου θὰ δημοσιεύεται στὸν ἱστότοπο ὁ Θησαυρὸς Ἀναγνώσεων μὲ τὴν μορφὴ ἀναλυτικοῦ καταλόγου, ὅπου καὶ θὰ καταγράφονται ὅλες οἱ ποιητικὲς συλλογὲς ποὺ ἐξετάστηκαν κατὰ τὸ διάστημα αὐτό. Τὰ ποιήματα ποὺ θὰ προκύψουν στὸ πέρας τῆς διαρκοῦς αὐτῆς ἀνθολόγησης, συμπληρωμένα ἐνδεχομένως καὶ μὲ ἄλλα, θὰ ἀποτελέσουν τὸν κορμὸ μιᾶς ἔντυπης Ἐκλογῆς.

Οἱ σκοποὶ τοῦ ἐγχειρήματος, δύο: ἡ ἀνάδειξη τῶν ἀξιανάγνωστων ποιημάτων ποὺ γράφονται στὶς μέρες μας ἀπὸ νέους ποιητές· καὶ ἡ συμβολὴ στὴν ἐπόπτευση τῆς νεοελληνικῆς ποίησης τοῦ τρέχοντος αἰώνα, μακριὰ ἀπὸ παρελκυστικὲς κατηγοριοποιήσεις, αἰσθητικὲς ἢ/καὶ ἰδεολογικές.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΑΛΑΝΑΚΗΣ 


Μὲ δεδομένο τὸν τεράστιο ὄγκο τῆς τρέχουσας ποιητικῆς παραγωγῆς, ποὺ ξεπερνᾶ τοὺς 800 τίτλους ἐτησίως (813 γιὰ τὸ 2017, βάσει ἐπίσημων στοιχείων ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη), θὰ ἀποτελοῦσε ψευδαίσθηση τὸ νὰ θεωρεῖ κανεὶς ὅτι μπορεῖ νὰ τὴν παρακολουθήσει στὴν πληρότητά της. Ἀντ’ αὐτοῦ ὅμως, δίδεται ἡ ὑπόσχεση μιᾶς φιλότιμης ἐξέτασης ὅλων τῶν βιβλίων ποὺ θὰ τεθοῦν ὑπ’ ὄψιν τοῦ ἐγχειρήματος. Οἱ φίλοι νέοι ποιητὲς μποροῦν (παρακαλοῦμε πολὺ μὲ ἁπλὸ δέμα/ἐπιστολή) νὰ τὰ στέλνουν στὴ διευθύνση: Ἁγ. Λαύρας 60, Νεάπολη, Ν. Ἰωνία Ἀττικῆς 142 33 [Μὲ τὴν ἔνδειξη: “Αθ. Β. Γαλανάκης γιὰ τὸ περ. Νέο Πλανόδιον” στὰ στοιχεῖα τοῦ παραλήπτη]


Δημήτρης Καρακίτσος

95673494_2702850609998451_9026999165644701696_n

(Οἱ γάτες τοῦ ποιητῆ Δ. Ι. Ἀντωνίου, Ἀθήνα, Τὸ Ροδακιὸ, 2012)

Ἡ γάτα τῆς Τάι-Πέχ

Μὲ ἀγκαλιὰ τὴ γάτα τῆς Τάι-Πὲχ Σεπτέμβρη μήνα
Καθισμένοι σὲ μιὰ ὡραία γωνιὰ στὸ Λέχαιο

Ὅπου εἴχαμε βρεθεῖ – γιὰ μονοήμερη ἐκδρομή.
Ὅλη μέρα τὸ σκεφτόμουν τὸ κορμί σου.

Ἄδεια αὐτοκίντηα ποὺ τρέχουν καὶ σηκώνουν σκόνη
Σὲ ἔρημες δημοσιὲς στοῦ μεσημεριοῦ τὴν κάψα

Φεύγουν κι εἶναι καὶ πάλι ἄδεια
– Ἄνθρωποι ποὺ δὲν ξέρουν πῶς ν’ ἀγαπηθοῦν.

~.~

Ἡ γάτα τοῦ Σεβάχ

Ἑφτὰ οἱ θάλασσες, ἑφτὰ
Οἱ ζωές, ἑφτὰ οἱ ἁμαρτίες.

Σὲ μιὰ θάλασσα
Δὲ θὰ μποροῦσα νὰ ζήσω
Λίγο-λίγο
Μοῦ φανερώνεται
Ὁ οὐρανός.

Σὲ μιὰ ζωὴ
Δὲ θὰ κατάφερνες τίποτα.
Ξέχασα τόσα καὶ τόσα.

~.~

Β΄. Φορτώσαμε φιστίκια στὴ Σιγκαπούρη

[…]
Στὴ Σιγκαπούρη ὁ κόσμος δὲν εἶναι διαφορετικός. Τὰ ἴδια χαμίνια, τὰ ἴδια παιδάκια, τὰ ἴδια Κινεζάκια. Ἤμουν ἀφοπλισμένος κι ἤξερα τὴ μοίρα μου. Ὅτι δηλαδή, στὴν πραγματικότητα, δὲν ὑπάρχει ο/τε στεριὰ οὔτε χρόνος ο/τε φίλος νὰ ἀγαπάει τὸ φίλο οὔτε φτώχεια δίχως πραγματευτὲς ἢ αἰθεροβάμονες. Γυρισμὸς εἶναι ὅ,τι δὲν ξενίζει τὶς αἰσθήσεις. Πρέπει νὰ ἀφήνεις τοὺς ἀνθρώπους στὸ ἴδιο πάντα μέρος. Προσωπικά, θά ‘θελα νὰ ὑπάρχω σὲ χωράφια μετρημένα – νὰ μπορῶ νὰ καλοζυγίζω τὴν ἀφόρητη πλήξη. Γιὰ νὰ μὴν ἀρχίζω τὴν κλεψύδρα ἀπ’ τὴν ἀρχή, μὲ τὴν ἴδια, ξανά, ἄμμο.
]]]]Αὐτὲς εἶναι οἱ κατάρες ποὺ δίνουν οἱ ναυτικοί, στὶς ὧρες τῆς ξεκούρασης. Ὅταν τὸ μάτι χορταίνει, ὅταν ἡ ψυχὴ πληγιάζει.
]]]]Στὴ Σιγκαπούρη ὁ κόσμος δὲν εἶναι διαφορετικός. Ἡ ἀντλία τοῦ νεροῦ χτυπᾶ τοὺς ἴδιους γύρους. Καὶ στὰ λαγόνια τους οἱ γυναῖκες δὲ γνωρίζουν ἂν τὸ παιδὶ ποὺ θὰ γεννηθεῖ εἶναι ἀγόρι ἢ θεός. Ἀκουμποῦν ἴδιους ἄντρες δίχως πραγματικὴ ἐπιθυμία.
[…]

~.~

Δ΄. Ἐπιστροφὴ στὴν Ἑλλάδα

Μ’ ἀρέσουν κάτι λασπερὲς βροχὲς στὸ θεσσαλικὸ κάμπο, σὲ κάτι χωράφια. Κι ὁ ὁρίζοντας ἀπ’ τὶς κορφὲς τῶν σταχυῶν.
]]]]Εἶναι ὡραῖο τὸ ταξίδι μὲ τὸ τρένο. Οἱ σταθμοὶ κιτρινισμένοι μ’ ἐκεῖνες τὶς μυτερὲς στέγες, ὁ νυσταλέος εἰσπράκτορας καί, κυρίως, τὸ ποδήλατό του ποὺ τ’ ἀκουμπᾶ σ’ ἕναν τοῖχο κι ὕστερα φεύγει. Θαρρῶ ὅτι ἔτσι δένεται μὲ τὶς ράγες.  Σάμπως γιὰ καινούργια ταξίδια. Ἀκολουθώντας τὶς ριπὲς τοῦ καπνοῦ ἀπὸ τὸ τσιγάρο του.
]]]]Οἱ ναυτικοὶ μοιάζουν μὲ τοὺς σιδηροδρομικούς. Μιὰ ζωὴ μὲ διαπερνοῦν ταπεινὲς φιλοδοξίες. Δὲ γίνεσαι ναυτικὸς ἂν δὲ σ’ ἐνδιαφέρουν οἱ μέρες. Πρέπει πάντα νὰ βρίσκεις τὸ σπουδαῖο. Στὶς γκαζόζες γιὰ παράδειγμα, στὰ σβησμένα τσιγάρα. Στὰ σκουριασμένα ποδήλατα ἢ στοὺς περαστικούς. Πρέπει νὰ σὲ ἐξιτάρουν ὑποθέσεις, νὰ ἀντέχεις τὸν ἑαυτό σου.
]]]]Ὁ ὑπάλληλος ποὺ βρίσκεται πίσω ἀπὸ τὸ ἐκδοτήριο καὶ κακοκαρδίζεται μὲ τὰ πολιτικὰ ἢ τὶς βροχές, κατὰ τὰ ἄλλα, ἀξίζει τὴ φθορά. Τόσα πράγματα μποροῦν καὶ ἀνταμείβουν.


Ὁ Δημήτρης Καρακίτσος γεννήθηκε στὸν Βόλο στὰ 1979. Ἔχει ἐκδώσει κατὰ βάση πεζογραφικὰ βιβλία. Ἡ μόνη του ποιητικὴ συλλογή, ἡ ὁποία ἦταν καὶ τὸ πρῶτο βιβλίο του εἶναι Οἱ γάτες τοῦ ποιητῆ Δ. Ι. Ἀντωνίου (2012).