Νέοι ποιητές ενός νέου αιώνα |54. Άγγελος Αλαφρός

ΔΙΑΡΚΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 2000-2020

Ποιά ἡ ποίηση τοῦ 21ου αἰώνα καὶ ποιοί οἱ ποιητές της; Χιλιάδες ποιητικὲς συλλογές, εἴτε τυπωμένες ἀπὸ ἐπώνυμους οἴκους εἴτε αὐτοεκδόσεις, ἑκατοντάδων ἢ καὶ χιλιάδων ποιητῶν ποὺ ἀναζητοῦν τὴν θέση τους στὴν Νεοελληνικὴ Λογοτεχνία. Τί μένει ὅμως καὶ τί περνάει ἀπὸ τὴν κρησάρα τῆς κριτικῆς; Τί ἐπιβιώνει –ἢ ἔστω, τί φαίνεται ὅτι μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει– στὴν μνήμη τῆς ἀναγνωστικῆς κοινότητας;

Ἀποπειρώμενο μιὰν ἀπάντηση στὰ παραπάνω, τὸ Νέο Πλανόδιον ἐγκαινιάζει τὴν ἑβδομαδιαία στήλη ‘‘Νέοι ποιητὲς ἑνὸς νέου αἰώνα. Διαρκὴς ποιητικὴ ἀνθολογία 2000-2020’’. Γιὰ διάστημα δύο ἐτῶν καὶ ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2019, θὰ ἀνθολογοῦνται κάθε ἑβδομάδα ἕνα ἢ περισσότερα ποίηματα ἑνός/μιᾶς συγγραφέα, ποὺ θὰ πληροῦν δύο προϋποθέσεις: θὰ εἶναι α) δημοσιευμένα μετὰ τὸ 2000, καὶ β) γραμμένα ἀπὸ ποιήτριες ἢ ποιητὲς 45 ἐτῶν καὶ νεώτερους, γεννημένους δηλαδὴ ἀπὸ τό –σημαδιακό– 1974 καὶ ἑξῆς.

Τὰ ποιήματα θὰ παρατίθενται πολυτονισμένα, δίχως ὅμως ἄλλες παρεμβάσεις στὸ πρωτότυπο. Ἐπίσης, στὸ τέλος κάθε ἑξαμήνου θὰ δημοσιεύεται στὸν ἱστότοπο ὁ Θησαυρὸς Ἀναγνώσεων μὲ τὴν μορφὴ ἀναλυτικοῦ καταλόγου, ὅπου καὶ θὰ καταγράφονται ὅλες οἱ ποιητικὲς συλλογὲς ποὺ ἐξετάστηκαν κατὰ τὸ διάστημα αὐτό. Τὰ ποιήματα ποὺ θὰ προκύψουν στὸ πέρας τῆς διαρκοῦς αὐτῆς ἀνθολόγησης, συμπληρωμένα ἐνδεχομένως καὶ μὲ ἄλλα, θὰ ἀποτελέσουν τὸν κορμὸ μιᾶς ἔντυπης Ἐκλογῆς.

Οἱ σκοποὶ τοῦ ἐγχειρήματος, δύο: ἡ ἀνάδειξη τῶν ἀξιανάγνωστων ποιημάτων ποὺ γράφονται στὶς μέρες μας ἀπὸ νέους ποιητές· καὶ ἡ συμβολὴ στὴν ἐπόπτευση τῆς νεοελληνικῆς ποίησης τοῦ τρέχοντος αἰώνα, μακριὰ ἀπὸ παρελκυστικὲς κατηγοριοποιήσεις, αἰσθητικὲς ἢ/καὶ ἰδεολογικές.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΑΛΑΝΑΚΗΣ 


Μὲ δεδομένο τὸν τεράστιο ὄγκο τῆς τρέχουσας ποιητικῆς παραγωγῆς, ποὺ ξεπερνᾶ τοὺς 800 τίτλους ἐτησίως (813 γιὰ τὸ 2017, βάσει ἐπίσημων στοιχείων ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη), θὰ ἀποτελοῦσε ψευδαίσθηση τὸ νὰ θεωρεῖ κανεὶς ὅτι μπορεῖ νὰ τὴν παρακολουθήσει στὴν πληρότητά της. Ἀντ’ αὐτοῦ ὅμως, δίδεται ἡ ὑπόσχεση μιᾶς φιλότιμης ἐξέτασης ὅλων τῶν βιβλίων ποὺ θὰ τεθοῦν ὑπ’ ὄψιν τοῦ ἐγχειρήματος. Οἱ φίλοι νέοι ποιητὲς μποροῦν (παρακαλοῦμε πολὺ μὲ ἁπλὸ δέμα/ἐπιστολή) νὰ τὰ στέλνουν στὴ διευθύνση: Ἁγ. Λαύρας 60, Νεάπολη, Ν. Ἰωνία Ἀττικῆς 142 33 [Μὲ τὴν ἔνδειξη: “Αθ. Β. Γαλανάκης γιὰ τὸ περ. Νέο Πλανόδιον” στὰ στοιχεῖα τοῦ παραλήπτη]


Ἄγγελος Ἀλαφρός

οπαπ-τελειωνει-το-επαγγελμα-λαχειοπωλη

(Ἡ χώρα ποὺ γυρεύουμε, Ἀθήνα, Ἑκάτη, 2019)

Ὁ παλιὸς λαχειοπώλης

Κι ἂν τ’ ὄνομά σου ἄκουσα μονάχα δυὸ φορὲς
κι ἂν μόνο ἔτσι ἀόριστα θυμόμουν τὴ μορφή σου,
τὴ δεύτερη, στερνὴ φορά, ἀπ’ τὶς μοιραῖες αὐτές,
ἦταν ποὺ σ’ εἶδα ἀληθινὰ σἀν ἤχησ’ ἡ φωνή σου.

Γέλιο σκληρὸ καὶ κυνικό, στριγκὸ καὶ πονεμένο
σὰ σὲ ρωτήσανε ποῦ πᾶς, τί κάνεις, ποῦ βαδίζεις
― Καλά, εἶπες ἀὀριστα μὲ βλέμμα μαραμένο
(τὸ τρέκλισμα ἦταν φανερό, ἄρχιζες νὰ ραγίζεις.

―Φαΐ ἀπ’ τὸ συσσίτιο,ὕπνος στὰ φύλλα πάνω,
(ξεφύσηξες καὶ στάθηκες νὰ πάρεις δυὸ ἀνάσες)
Τύχη καλή, σοῦ φώναξαν ― Ὅ,τι μπορῶ τὸ κάνω
(κι εἶχαν τὰ μάτια μιὰ σκιά, ὅμοια μαῦρες κάσες).

Καὶ κίνησες καὶ χάθηκες, ποιός ξέρει γιὰ ποιό δρόμο,
ἴσως γιὰ ἐκεῖ ποὺ ξεψυχᾶ τ’ ἀνθρώπου ἡ τιμή,
ποὺ ἡ ἀξιοπρέπεια νὰ σκύβει ξέρει μόνο
βαθιὰ νὰ ὑποκλίνεται στῆς Μοῖρας τὴν πομπή.

Τὸ γέλιο κεῖνο τὸ πικρὸ ἀκόμα τὸ θυμᾶμαι,
προφήτη ἐπιφώνημα γιὰ τὸν λαχνὸ ποὺ πῆρα,
σημάδι μαῦρο ριζικοῦ, γιὰ κεῖ ποὺ ὅλοι τραβᾶμε,
ὣς τὰ δεσμὰ νὰ σπάσουμε, νὰ γράψουμε τὴ Μοῖρα.