Νέοι ποιητές ενός νέου αιώνα |53. Κώστας Ζαχαράκης

ΔΙΑΡΚΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 2000-2020

Ποιά ἡ ποίηση τοῦ 21ου αἰώνα καὶ ποιοί οἱ ποιητές της; Χιλιάδες ποιητικὲς συλλογές, εἴτε τυπωμένες ἀπὸ ἐπώνυμους οἴκους εἴτε αὐτοεκδόσεις, ἑκατοντάδων ἢ καὶ χιλιάδων ποιητῶν ποὺ ἀναζητοῦν τὴν θέση τους στὴν Νεοελληνικὴ Λογοτεχνία. Τί μένει ὅμως καὶ τί περνάει ἀπὸ τὴν κρησάρα τῆς κριτικῆς; Τί ἐπιβιώνει –ἢ ἔστω, τί φαίνεται ὅτι μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει– στὴν μνήμη τῆς ἀναγνωστικῆς κοινότητας;

Ἀποπειρώμενο μιὰν ἀπάντηση στὰ παραπάνω, τὸ Νέο Πλανόδιον ἐγκαινιάζει τὴν ἑβδομαδιαία στήλη ‘‘Νέοι ποιητὲς ἑνὸς νέου αἰώνα. Διαρκὴς ποιητικὴ ἀνθολογία 2000-2020’’. Γιὰ διάστημα δύο ἐτῶν καὶ ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2019, θὰ ἀνθολογοῦνται κάθε ἑβδομάδα ἕνα ἢ περισσότερα ποίηματα ἑνός/μιᾶς συγγραφέα, ποὺ θὰ πληροῦν δύο προϋποθέσεις: θὰ εἶναι α) δημοσιευμένα μετὰ τὸ 2000, καὶ β) γραμμένα ἀπὸ ποιήτριες ἢ ποιητὲς 45 ἐτῶν καὶ νεώτερους, γεννημένους δηλαδὴ ἀπὸ τό –σημαδιακό– 1974 καὶ ἑξῆς.

Τὰ ποιήματα θὰ παρατίθενται πολυτονισμένα, δίχως ὅμως ἄλλες παρεμβάσεις στὸ πρωτότυπο. Ἐπίσης, στὸ τέλος κάθε ἑξαμήνου θὰ δημοσιεύεται στὸν ἱστότοπο ὁ Θησαυρὸς Ἀναγνώσεων μὲ τὴν μορφὴ ἀναλυτικοῦ καταλόγου, ὅπου καὶ θὰ καταγράφονται ὅλες οἱ ποιητικὲς συλλογὲς ποὺ ἐξετάστηκαν κατὰ τὸ διάστημα αὐτό. Τὰ ποιήματα ποὺ θὰ προκύψουν στὸ πέρας τῆς διαρκοῦς αὐτῆς ἀνθολόγησης, συμπληρωμένα ἐνδεχομένως καὶ μὲ ἄλλα, θὰ ἀποτελέσουν τὸν κορμὸ μιᾶς ἔντυπης Ἐκλογῆς.

Οἱ σκοποὶ τοῦ ἐγχειρήματος, δύο: ἡ ἀνάδειξη τῶν ἀξιανάγνωστων ποιημάτων ποὺ γράφονται στὶς μέρες μας ἀπὸ νέους ποιητές· καὶ ἡ συμβολὴ στὴν ἐπόπτευση τῆς νεοελληνικῆς ποίησης τοῦ τρέχοντος αἰώνα, μακριὰ ἀπὸ παρελκυστικὲς κατηγοριοποιήσεις, αἰσθητικὲς ἢ/καὶ ἰδεολογικές.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΑΛΑΝΑΚΗΣ 


Μὲ δεδομένο τὸν τεράστιο ὄγκο τῆς τρέχουσας ποιητικῆς παραγωγῆς, ποὺ ξεπερνᾶ τοὺς 800 τίτλους ἐτησίως (813 γιὰ τὸ 2017, βάσει ἐπίσημων στοιχείων ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη), θὰ ἀποτελοῦσε ψευδαίσθηση τὸ νὰ θεωρεῖ κανεὶς ὅτι μπορεῖ νὰ τὴν παρακολουθήσει στὴν πληρότητά της. Ἀντ’ αὐτοῦ ὅμως, δίδεται ἡ ὑπόσχεση μιᾶς φιλότιμης ἐξέτασης ὅλων τῶν βιβλίων ποὺ θὰ τεθοῦν ὑπ’ ὄψιν τοῦ ἐγχειρήματος. Οἱ φίλοι νέοι ποιητὲς μποροῦν (παρακαλοῦμε πολὺ μὲ ἁπλὸ δέμα/ἐπιστολή) νὰ τὰ στέλνουν στὴ διευθύνση: Ἁγ. Λαύρας 60, Νεάπολη, Ν. Ἰωνία Ἀττικῆς 142 33 [Μὲ τὴν ἔνδειξη: “Αθ. Β. Γαλανάκης γιὰ τὸ περ. Νέο Πλανόδιον” στὰ στοιχεῖα τοῦ παραλήπτη]


Κώστας Ζαχαράκης

Egon Schiele - His Häuser mit bunter Wäsche (Vorstadt II)Houses with Laundry (Suburb II) [1914]

(Πόλεις, Ἀθήνα, Βεργίνα, 2013)

Έπιστροφή

Στὸ θάνατο θὰ ξαναβροῦμε τὴν ἀρχική μας ὁμοιότητα.

Τῆς ζωῆς ἀκόμα κι ὁ θρίαμβος συνοδεύεται
ἀπὸ μικρὲς διαπομπεύσεις,
τῆς ζωῆς τὰ προσδόκιμα
ἀπαιτοῦν εὐφυεῖς ἀκρωτηριασμοὺς
καὶ κουραστικὲς ἐπαληθεύσεις.

Ὅσο ζοῦμε φυτεύουμε φτεροῦγες ἀγγέλων
στὶς πλάτες θανατηφόρων ὀνείρων.
Ὅσο ζοῦμε σπρωχνόμαστε.

Μουγκρίζουμε τὴν ἀλήθεια μας,
τὴν ἀναθέτουμε στοὺς ἡγέτες τῶν φθηνῶν ἀπομιμήσεων,
ζητᾶμε νὰ ἀλλάξει
ἡ φορὰ τῶν ἀνέμων,
ἡ μοῖρα τοῦ νεροῦ καὶ τοῦ κόσμου.

Δῆθεν ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὶς Ἥσυχες Λίμνες.

Ὅσο ζοῦμε
συμμαχίες μὲ τὸν μισό μας ἑαυτὸ μᾶς παρατείνουν
ἀλλάζοντας τὴν ψυχική μας δομή.
Σπᾶμε τοὺς καθρέφτες καὶ ἰσχυριζόμαστε
μοναδικότητα.

Λὲς καὶ δὲ θὰ ξαναβροῦμε στὸ θάνατο
τὴν ἀρχική μας ὁμοιότητα.

~.~

Ὁ τελευταῖος βασιλιὰς τῆς Σερβίας

Ἤμουν ὁ τελευταῖος βασιλιὰς τῆς Σερβίας
ἦταν τὰ τελευταῖα χρόνια τοῦ 21ου αἰώνα
ἤμασταν ἀκόμα ζωντανοί, ἤμασταν ἀκόμα Σέρβοι

Κάποιος θυμήθηκε ἐκεῖνες τὶς ἀλήθειες ποὺ μᾶς ἕνωσαν
κάποιος μέσα στὴ μνήμη του εἶχε σκοτωμένα πουλιὰ
καὶ ἄλογα μὲ δυνατοὺς πολεμιστές

Κανεὶς δὲν ξέρει ποιοί εἴμαστε
εἴμαστε χριστιανοὶ ὁπλισμένοι μὲ Καλάζνικωφ
ἡ ψυχή μας βουτάει στὸ μέλι καὶ
μετὰ μιλᾶ μιὰ ἀκατάληπτη γλῶσσα
ἡ ψυχή μας εἶναι ἄγνωστη,
μένει ἄγνωστη γιὰ νὰ προστατευτεῖ
ἡ ψυχή μας εἶναι εὐγενικὴ καὶ θυμωμένη
καὶ πάνω ἀπ’ ὄλα εἶναι ἄγνωστη

Ἤμουν ὁ τελευταῖος βασιλιὰς τῆς Σερβίας
καὶ φέρνω τὴν εἴδηση πὼς τελευταῖοι
τελευταῖοι πεθάναμε
ὅταν ἡ γῆ ἔγινε μιὰ πυρακτωμένη μπάλα ἀσημένιου φωτός
κανεὶς δὲν τὸ περίμενε πὼς τελευταῖο τὸ Βελιγράδι
τὸ Βελιγράδι χωρὶς κιθάρες
θὰ φώναζε «ἀντίο» ἀπὸ ἕνα σημεῖο τοῦ σύμπαντος
πρὸς ὅλα τὰ ἄλλα…

Ποιός νὰ τὸ φανταστεῖ;

Ἤμουν ὁ τελευταῖος βασιλιὰς τῆς Σερβίας
ἀνέβηκα σ’ ἕνα μηχανικὸ ἄλογο
καὶ χρησιμοποίησα τὸ ὅπλο μου
ἕνα ὅπλο ποὺ πετοῦσε λουλούδια χωρὶς σφαῖρες
ἕνα ὅπλο ποὺ φοβόταν τὴ θάλασσα

Δὲ θυμᾶμαι ποιός Ἅγιος μὲ προστάτευε
μὰ τὰ χέρια του ἔσταζαν
ξανθὸ ἱδρῶτα καὶ κίτρινο αἷμα·
δὲ θυμᾶμαι ποιός ἦταν
μὰ βγῆκε ἀπ’ τοὺς βάλτους πιστεύοντας
πὼς θὰ σωθεῖ ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴ χώρα μου
περικυκλωμένο ἔστω ἀπὸ γαλάζιο φῶς

ἔκανε λάθος

Ἤμουν ὁ τελευταῖος βασιλιὰς τῆς Σερβίας
Ἤμουν ὁ τελευταῖος βασιλιὰς τῆς Γῆς.


Ὁ Κώστας Ζαχαράκης γεννήθηκε τὸ 1975 στὴν Πρέβεζα. Σπούδασε Κοινωνιολογία στὸ Πανεπιστήμιο Κρήτης. Ἔχει ἐκδώσει τὸ ποιητικὸ βιβλίο: Πόλεις (2013).