Τζένη La Revolución, Τρία Ποιήματα

x-default

Τζένη La Revolución

[Από την ενότητα: Αληθινές Ιστορίες με Βαθύ Νόημα]

Η μεζονέτα

Ήμουν μια απλή, σχεδόν αρχαία μεζονέτα
Έβλεπα Ακρόπολη, μοντέρνα οικοδομή
Υπήρξα εστία σ’ «οικογένειες-φιλέτα»
Μετά γραφεία και στο τέλος ερμπιενμπί

Όλο χαζόξανθα ζευγάρια κι Αμερκάνοι
Ύπνος, γαμήσι, φαγητό και άντε γεια
Έβαλε λάδι μια Ρωσίδα στο τηγάνι
Πήγε τουαλέτα (η δυσκοίλια), πυρκαγιά!

Είχα αντίστροφη πορεία απ’ τους ανθρώπους:
Πρώτα οικογένεια με παιδιά, μετά δουλειές
και τέλος έρωτες και νιάτα που διψάνε

Όμως, υπάρχει ένα κοινό, σ’ όλους τους τόπους
σ’ έμψυχα, σ’ άψυχα σ’ όλες τις εποχές
όλοι από πέσιμο ή χέσιμο θα πάνε.

~.~

Σύμπτωση στην Φυλής

Ήμουν φαντάρος κατ’ αρχήν
κι είχα χωρίσει εσχάτως
Πότε ας μη σχολιαστεί
του βαρελιού μου ο πάτος

Βρέθηκα τότε, το λοιπόν,
λόγω κονιάκ και θλίψης
σ’ ένα μπουρδέλο σκοτεινό
γωνιά Φυλής και σήψης

Σ’ υπόγειο μαύρο και υγρό
μ’ ένα κορίτσι νέο
Το μάτι σκούρο γαλανό
το βλέμμα θαρραλέο

Και μόνο δύο τρεις σκηνές
πριν το επεισόδιο λήξει
ακούμε ανήσυχες φωνές
και η πόρτα πάει ν’ ανοίξει

Σαν αστραπή εισέβαλε
του οίκου η πριγκηπέσσα
«Έλεγχος έρχεται απ’ το Ηθών»
και μας κλειδώνει μέσα

Να κάνουμε είπε υπομονή
και ότι λυπάται σφόδρα
μα είναι μεγάλη η ποινή
και δεν σηκώνει κόντρα

Και κλειδωμένοι μέσα εκεί
δυο ώρες πάρα κάτι
λέγαμε… κι όλο λέγαμε…
ριγμένοι στο κρεβάτι

Κι η Μοίρα που αρέσκεται
σε πρόστυχες συμπτώσεις
και πάλι φανερώθηκε
χωρίς να κάνει εκπτώσεις:

Παλιά μου συμφοιτήτρια
‒του Αριστοτελείου‒
ήταν ξαδέρφη κοντινή
της πόρνης του υπογείου

Σπουδάσαμε οδοντίατροι
και δεν την ξαναείδα
και στο μπουρδέλο έμαθα
πως ζει πια στην Χαλκίδα

Την πέτυχα χρόνια μετά
σε νέα συγκυρία
μες σε συνέδριο διεθνές
για την ενδοδοντία

Δεν είπα λέξη προφανώς
για την πόρνη ξαδέρφη
είναι ένα θέμα ευαίσθητο
και δυσκολίες φέρνει

Σκέφτηκα ότι ίσως ντρέπεται·
μπα, μάλλον θα ζηλεύει
Αυτή τον φόβο προκαλεί
κι η άλλη τον γιατρεύει

~.~

Μεράκι και Φιλότιμο

Στη Ρόδο απ’ έξω, Αύγουστο
‒γιατί να σας το κρύψω;‒
γλεντούσα σε σκυλάδικο
τον πόνο μου να πνίξω

Οι φίλοι μου επένδυσαν
στο τζιν μπας και ξεχάσω
Ματαίως όμως έπινα
πως να την ξεπεράσω;

Και φεύγουμε χαράματα
εφτά ή οχτώ η ώρα
Ταξί να σταματήσουμε
να πάμε προς την Χώρα

Σπρωχνόμασταν, φωνάζαμε
σαν έφηβοι λυκείου
και βζιν ξυστά μας πέρασαν
δυο ρόδες λεωφορείου

Σταμάτησε ο «μάστορας»
άρχισε να μας βρίζει
Εμείς ανταποδώσαμε
κι έτσι καβγάς αρχίζει

Τραβιόσαντο, χτυπιόσαντο…
– εγώ δεν συμμετείχα
Μου έφτανε ο πόνος μου
αλλιόρεξη δεν είχα–

Να μπω, μου ήρθε φώτιση
(από το Άγιο Πνεύμα;)
στο πούλμαν το ακυβέρνητο
στο απέναντι το ρεύμα

Αντίκρυσα ημίγυμνους
τουρίστες μες στον τρόμο
εμβρόντητους να χάσκουνε
το ξύλο από τον δρόμο

Και λύνω το χειρόφρενο
και βάζω αμέσως πρώτη
κι οι ξένοι να ουρλιάζουνε
«This is not funny, stop it!»

Κι ενώ οδηγώ ακάθεκτος
τους λέω για την Μαρία
Πως άδικα με χώρισε
γι’ ασήμαντη αιτία:

«She said I never show to her
my love and what I’m thinking.
I am», είπε, «more interested
for AEK and for drinking»

Κατόπιν τους ανέπτυξα
‒χωρίς να σταματήσω‒
την ύστατη ιδέα μου
να την ξανακερδίσω:

«Βρε πάμε έτσι όπως είμαστε
μαζί, σα μιαν ομάδα
να κάνουμε στο σπίτι της
το Stand by me καντάδα;»

Και όταν σταματήσαμε
στο κόκκινο φανάρι
με μια λαβή με ξάπλωσε
ένα ξανθό γομάρι

Με βρίσανε, με κλώτσησαν
με χτύπησαν με βία
Δεμένο με παρέδωσαν
μπρος στην Αστυνομία

Καλά τα λεν’ οι γέροντες
δεν έχω πια ενστάσεις
«μεράκι» και «φιλότιμο»
δεν παίρνουν μεταφράσεις

TZENH LA REVOLUCION


Περισσότερα για την συγγραφέα στο: http://saligari.net/author/naxakis/