«Grito de Mujer» και «Νέο Πλανόδιον» τιμούν τη Ζέφη Δαράκη

DSC_0161_800_906

Η φετινή ελληνική διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ «Grito de Mujer» τιμά τη σπουδαία ποιήτρια Ζέφη Δαράκη, την οποία το κοινό θα μπορεί να απολαύσει στην εναρκτήρια εκδήλωση στις 10 Μαρτίου, στο Polis Art Cafe, στις 20.00μμ.

Συνήθισα πια στα μοναχικά καλοκαίρια
στον ήλιο που ασπρίζει τα κόκκαλα των λόφων
συνήθισα πια στη θάλασσα που φουσκώνει αργά
μέσα στις φλέβες
το βράδυ στο υπόστεγο κρεμασμένα πουλιά
το φεγγάρι να μυρίζει καμμένο χόρτο
άσπρα σεντόνια ξεπηδούν για λίγο απ’ τα παράθυρα
σαν φλόγες
κ’ ύστερα κατακάθονται ξανά στη σάρκα…
Άν ήξερες πόσο ωραία είναι στη βεράντα
εσύ που κάθε μέρα κουλουριάζεις τα φίδια των δρόμων
επάνω σου
κ’ εσύ που ταξιδεύεις μέσα στα φύλλα της μνήμης
και δε με συγχωρείς
αν ήξερες τη μοναξιά μου
θα εξηγούσες ίσως τα σπασμένα δίχτυα πάνω
στο πρόσωπό μου
το ωραίο μου φόρεμα
τις μακρινές ερήμους της σιωπής

***

Δεν είναι το φλυτζάνι η προέκταση
του χεριού μου, είναι το φλυτζάνι
Δεν είναι τα μάτια μου η προέκταση
των ματιών σου, είναι τα μάτια μου
Είναι τα χείλη μου, δεν είναι κλεμένα
από τα χείλη σου
Είναι τα χέρια μου, δεν είναι ακίνητα
απ’ τα χέρια σου
Άφησέ με μόνη
Γιατί δεν υπάρχω δίχως
τον καθρέφτη μου δίχως
τον καθρέφτη σου
Όλες οι θάλασσες είναι έρημες
από πλεούμενα φεγγάρια όλες οι νύχτες
είναι έρημες από τα ίδια τα πλήθη
Όλοι οι κήποι είναι έρημοι
από τα ίδια τα άνθη
Άφησέ με μόνη γιατί κι ο κόσμος είναι
μια παιγμένη οθόνη
Βελούδο πορφυρής οδύνης
και σιωπής

***

Το έκζεμα της λύπης και
το έκζεμα της χαράς
άστα για τους μεγάλους αυτοκινητόδρομους
Εγώ χαράζω ένα μονοπάτι ανάμεσα στα ρείκια
Σέρνω με τα μαλλιά μου
την ηλικία μου δεν είμαι
ούτε νέα ούτε γριά δεν είμαι
ούτε παιδί ούτε γυναίκα
Είμαι ανάμεσα στα ρείκια με μαλλιά ώς κάτω.

 

Advertisements