ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ!

«Ανάθεμα στην ποίηση! Δεν θέλω ούτε να τη βλέπω ούτε να την ακούω. Ποτέ δεν μου άρεσε. Κι αν κάμποσα χρόνια τώρα είχα ξεπεράσει την αποστροφή μου, τώρα την απεχθάνομαι περισσότερο από ποτέ. Ο διάολος να την πάρει κι εκείνη κι αυτούς που την κατασκευάζουν. Όλοι αυτοί οι κύριοι με τα προϊόντα τους καπηλεύονται τον ήλιο και το φεγγάρι, τ’ αστέρια, τη μέρα και τη νύχτα, μας προξενούν αηδία για δαύτα, κι επειδή στο σχολείο κι αργότερα μάς τα επιβάλλουν με το ζόρι, νοθεύουν το γνήσιο αίσθημα και την απλή φυσική σχέση μας με τα φαινόμενα και τα πράγματα του κόσμου.

Τα ποιήματα μοιάζουν κάπως με βάκιλλο, είναι μεταδοτικά. Πόσο κακό μας έχουν κάνει ήδη με τα σαπρά και πανάθλια συναισθήματα που κουβαλάνε, και που είναι επιπλέον σε μεγάλο, στο μέγιστο βαθμό, ψευτιές και αναλήθειες και βρωμιές.

Αυτό είναι δα το επάγγελμα του ποιητή! Να μη γράφει ό,τι αισθάνεται και όταν κάτι αισθάνεται, και να μη μιλάει όταν έχει κάτι να πει, αλλά να ξεπετάει απλώς στο χαρτί ό,τι  φ α ν τ ά ζ ε ι  σαν συναίσθημα και συγκίνηση, σαν διάθεση ψυχική. Τουτέστιν προϊόντα: ζούμε σε βιομηχανική εποχή… Την ποίηση μάς τη σερβίρουν στον δίσκο – όλοι γνωρίζουμε ότι τη φτιάχνουν με το φασόν.»

ΑΛΦΡΕΝΤ ΝΤΑΙΜΠΛΙΝ, «Ανάθεμα στην Ποίηση!», 1948

Από το ομότιτλο «Θέμα» του ΝΠ2 που θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι. Κατηγορητήρια κατά της σύγχρονης ποίησης. Προβληματισμοί για την απομόνωση, τον ναρκισσισμό, την αισθητική και κοινωνική της ασημαντότητα. Προτάσεις για τον απεγκλωβισμό της από το αδιέξοδο.

 

DOEBLIN

Advertisements