Ο Δ. ΑΡΜΑΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ Γ. ΠΑΤΙΛΗ

ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ: ἔτσι τιτλοφορήθηκε τὸ ἔντυπο ποὺ ὑπόκειται τοῦ βιβλίου αὐτοῦ τοῦ Γιάννη Πατίλη. Ἀλ­λὰ μὲ ποιά σημασία; Ἕνα “περιφερόμενο”, “κοσμικό”, ἀνεύθυνα “ἐρασιτεχνικό”, πο­λυ­συλ­λε­κτικό, ἄ-στοχο ἔντυπο; Ἢ ἕνα “ἀγύρτικο”, “ἀ­λα­­νιά­ρι­κο”, “χαμούρικο”, “πικαρικό”, οὕτως εἰπεῖν;

Τὸ δεύτερο, βέβαια. Γιατὶ τὸ πρῶτο συμπίπτει μὲ τὰ περιοδικὰ-“κα­θρέ­φτες”, ποὺ κι ὁ ἴδιος ὁ Πα­τί­λης δὲν δέχεται ὅτι ὑπηρέτησε – δὲν τὸν ἐνδιέφεραν. Ἐνῶ τὸ δεύ­τε­ρο ταιριάζει μιὰ χαρὰ στὸ πνεῦ­μα τοῦ πολύπαθου (“πονηροῦ”) παρατηρητῆ ποὺ ἔβαλε στόχο του νὰ θερα­πεύ­σει μιὰν αἰσθητικὴ δι­και­ο­σύ­νη, πολλῶν ἀνθρώπων δ’ ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔ­γνω.

Ἄρα δὲν ἔχουμε μπρός μας τὴν ἀ­μέ­ρι­μνη κα­τά­θε­ση ἑνὸς φυγόπονου, ὡς ἐκ τῶν πε­ρι­στά­σεων, ἐπαγ­γελ­μα­τία (ἑνὸς itinérant ἢ am­bu­lant), ποὺ μεταφέρει τὸ “τσαρδάκι” του ὅπου μυρίζεται “μπαγιόκο”, ἀλλὰ τὸ βαθὺ πά­­θος –τὴν “πατριδο­λα­τρία”– ἑνὸς “ἰθαγενοῦς” τῆς τέχνης, πού, μὲ τὸ βιλιοφιλικό του δαιμόνιο, διήνυσε πνευματικὰ το­­πία τῆς ὑπαίθρου (errant) ἤ –ὀρθότερα– τοῦ ἄστεως (flâneur) κι ἔρχεται νὰ μᾶς πεῖ ἐδῶ γιὰ τὰ ζό­ρια τῆς διαδρομῆς καὶ τὴ “συ­­γκο­­μιδή” της.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΜΑΟΣ

* Ἀπό τὴν εἰσήγηση τοῦ Δ.Α. κατὰ τὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου τοῦ Γιάννη Πατίλη «Μικρός Τύπος – Τὸ Λογοτεχνικὸ περιοδικὸ» στὸ Ὕψιλον τὸ μεσημέρι τοῦ Σαββάτου, 5 Ἀπριλίου 2014. Τὸ πλῆρες κείμενο, στὸ ΝΠ2.

 

Armaos

Advertisements